Handbendi brúðuleikhús kom með sýningu sína Rót til Reykjavíkur í dag og sýnir hana í Tjarnarbíó á Listahátíð. Höfundur handrits og leikstjóri er Greta Clough, Sigurður Líndal Þórisson þýðir textann á íslensku en Tessa Rovarola þýðir hluta af honum á spænsku og guarani. Brúðuhönnun önnuðust Katanari, Pilkington Props, Greta Clough og Auður Ösp Gilsdóttir. Leikmynd, leikmuni og búninga hönnuðu Sigríður Sunna Reynisdóttir og Auður Ösp Gilsdóttir. Tónskáld er Paul Mosley, hljóðhönnun annaðist Sigurvald Ívar Helgson en lýsinguna Friðþjófur Þorsteinsson.
Óli er strákur í litlum bæ úti á landi. Utan frá séð er hann ósköp venjulegur en þegar nánar er að gáð er ýmislegt „skrítið“ við hann, alla vega í augum hinna barnanna í bænum. Mamma hans (Rebecca Hidalgo) er frá landi óralangt í burtu og hún býr til mat sem öðrum krökkum finnst alls ekki góður. Óla finnst hann góður og pabba (Sigurður Arent) líka en það er samt óþægilegt að borða svona öðruvísi mat þegar við viljum bara vera alveg eins og aðrir. Svo er líka einkennilegt tóm innan í Óla sem hann finnur en veit ekki af hverju stafar eða hvernig er hægt að tala um. Það tómarúm fyllist smám saman þegar amma (Tessa Rivarola) birtist allt í einu frá Paragvæ, svona gríðarlega hress, í ótrúlega litsterkum fötum og með töskur og skjóður fullar af dæmalaust fallegu og skrautlegu dóti! Við verðum vör við að mamma er ekkert glöð að fá mömmu sína í heimsókn og smám saman fer okkur að gruna þjáningar fólks undir harðstjórn sem ekki hefur mátt tala um.
Þetta er alveg alvöru efni en sagan hefði mátt vera þéttari og skýrari. Ekki bætti úr skák að mæðgurnar frá Paragvæ töluðu stundum á sínu tungumáli. Þó að það gerði heildarmyndina sterkari og meira ekta þyrfti að vinna þann þátt betur. Óli segir söguna sjálfur sem fullorðinn maður, þrjátíu árum eftir heimsókn ömmunnar; Sigurður Arent túlkar hann af mikilli einlægni (og dálítilli tilfinningasemi). Viktoría Sigurðardóttir er aðalstjórnandi fallegu brúðunnar sem er fulltrúi drengsins Óla og gerir það mjög vel. Hún syngur líka afskaplega vel en söngtextarnir eru nokkuð misjafnir, heyrðist mér. Rebecca og Tessa eru skínandi góðar í hlutverkum mæðgnanna, skapa sannfærandi andstæður milli þeirrar sem flúði og þeirrar sem sat eftir, og báðar syngja vel. Juraj Hubinák er dramatúrg sýningarinnar en hjálpar líka til við að stýra Óla og öðrum brúðum. Því að Óli er ekki eina brúðan, þarna fljúga fuglar og fiðrildi um loftið og kindurnar í sveitinni voru rosalega sætar. Leiksviðið var fallegt og reyndist geyma marga möguleika bæði innan og utan dyra. Tónlistin er aðlaðandi og ljósahönnunin markviss.
Tíu ára stúlkan í fylgdarliði mínu skildi sumt betur en ég, var hrifin af sýningunni og gaf henni fjórar stjörnur, en tæplega sex ára drengurinn náði ekki alveg að fylgja söguþræðinum og naut hennar því ekki nógu vel.
Silja Aðalsteinsdóttir
