Leikhús ókunnuga fólksins sýnir nú í samstarfi við Þjóðleikhúsið söngleikinn Kabarett í Þjóðleikhúskjallaranum. Hann var frumsýndur 20.mars en vegna þess að ég komst ekki þá þurfti ég að bíða þangað til í gær með að sjá sýninguna, svo gríðarlega vinsæl er hún. Verkið byggir á Berlínarsögum Christophers Isherwood sem urðu leikrit í höndum Johns van Druten og leiktexti og líbrettó Joes Masteroff og Fredds Ebb við dásamlega tónlist Johns Kander. Frábæra íslenska þýðingu gerði Karl Ágúst Úlfsson. Leikstjóri er Bjartur Örn Bachmann. Tónlistarstjórar eru Fannar Sigurðsson og Þorsteinn Jónsson en átta manna hljómsveit situr innst á sviðinu í Kjallaranum. Þegar tuttugu manns þurfa að hreyfa sig og dansa á oggulitlu sviði skipta sviðshreyfingar höfuðmáli og þær voru óaðfinnanlegar ásamt flottum dönsum Júlíu Kolbrúnar Sigurðardóttur og Sally Cowdin. Hulda Kristín Hauksdóttir sá um urmul vel heppnaðra búninga af öllu tagi; Jóhann Friðrik Ágústsson hannaði lýsingu en Þórður Gunnar Þorvaldsson sá um hljóðhönnun. Mörg stórfín leikgervi hannaði Kristjana Rós Sigurðardóttir.

Ungi Bandaríkjamaðurinn Cliff Bradshaw (Tómas Howser Harðarson) kemur til Berlínar til að fá innblástur og finna frið til að skrifa skáldsögu. Á leiðinni í lestinni frá París hittir hann kurteisan og aðlaðandi Þjóðverja, Ernst Ludwig (Stefán Þór Þorgeirsson), sem lofar að vera honum innan handar í Berlín og kynna hann fyrir aðalstaðnum, Kit Kat klúbbnum. Þangað fer Cliff fyrsta kvöldið sitt í borginni og fær borgina og takt tímans og stúlkuna Sally Bowles (Una Ragnarsdóttir) beint í æð. Þá er hann líka búinn að fá herbergi hjá fräulein Schneider (Júlía Hannam) en verður ekki lítið hissa þegar Sally ákveður formálalaust að flytja inn til hans! Í húsi jómfrúarinnar búa líka herr Schultz kaupmaður (Magnús Loftsson) og fräulein Kost (Sigríður Ásta Olgeirsdóttir) sem elskar sjóliða. Annars vegar kynnumst við þessu fólki, lífi þess, harmi og hamingju, hins vegar erum við í Kit Kat klúbbnum og fylgjumst með dunandi subbulegu fjörinu þar.

Í klúbbnum ríkir skemmtanastjórinn Emmcee (Almar Blær Sigurjónsson) í trúðsgervi og ber kápuna á báðum öxlum. Gegnum hann sjáum við hvað er að gerast í Þýskalandi upp úr 1930 en um leið hvers vegna það var kannski ekki skrítið að fólk almennt sæi það ekki. Eða vildi ekki sjá það.

Þessi uppsetning á söngleiknum Kabarett er alveg alvöru. Einhvern veginn er ótrúlega passandi að setja hann upp í Þjóðleikhúskjallaranum þótt sjálfsagt sé erfitt að láta svo fjölmenna sýningu bera sig – jafnvel þótt alltaf sé fullsetinn salurinn. Við fáum forsmekkinn af því að sitja aðþrengd á litlum stað og hafa dansmeyjarnar og -sveinana alveg ofan í okkur og getum vel ímyndað okkur vindlamökkinn og áfengiseiminn. Kjallarinn er allur vel notaður og verkið nær í rauninni hámarks áhrifum þarna í þrengslunum. Áherslur leikstjórans voru líka skýrar, mannvonskan, siðblindan, spillingin, hjartahlýjan, allt átti sína fulltrúa sem voru vel mótaðir.

Klofið eðli skemmtanastjórans var glæsilega útfært af Almari Blæ sem er hreint stórkostlegur í hlutverkinu. Syngur, leikur og dansar eins og fagmaður í öllum greinum. Og djöfullegt innrætið passlega heillandi! Flutningur hans á upphafslaginu verður í minnum hafður. Tómas Howser var sannfærandi sakleysingi sem þó vaknar smátt og smátt. Una er kannski heldur ung og sakleysisleg til að vera alveg sannfærandi Sally en hún syngur glæsilega og lék vel. Það er raunalegt en raunsætt að ástarsaga þeirra Cliffs skuli ekki fá að enda vel. „Hin“ ástarsagan, saga þeirra jómfrú Schneider og herr Schultz, endar líka illa eins og verður eiginlega ennþá raunalegra og snart mann verulega djúpt í einlægri túlkun þeirra Júlíu og Magnúsar. Söngatriði þeirra voru hrífandi. Stefán Þór var afspyrnuvel valinn í hlutvel Ernst Ludwig og fór vel með það. Sigríður Ásta var frábær sem hin fláráða jómfrú Kost og sjóliðarnir hennar hver öðrum betri.

Þessar aðalpersónur eru svo umkringdar einstaklega fallegu og hæfu fólki sem söng og dansaði af orku og list. Sérstaklega verður að nefna Margréti Björk Daðadóttur sem söng hræðilega fallega lagið „Heimurinn bíður mín“ af snilld.

Ég var svo gæfusöm að bjóða með mér á sýninguna ungri konu sem hafði aldrei séð Kabarett og þekkti ekkert til verksins. Það var upplifun í sjálfu sér að fylgjast með viðbrögðum hennar við þessu skemmtilega en líka nístandi sára og hápólitíska verki. Okkar beggja vegna gladdist ég svo líka innilega yfir því hve glæsilega tókst til.

Silja Aðalsteinsdóttir