Afturámóti frumsýndi í gærkvöldi í Háskólabíó ævintýraleikinn Ástarseyði Bergamólíó kroppinbaks eftir Einar Baldvin Brimar. Leikstjóri er Egill Andrason og hann annaðist líka tónlistarstjórn og hljóðhönnun; Helga Brá Brimar hannaði fjölda ævintýralegra búninga en María Jóngerð Gunnlaugsdóttir hannaði lýsingu.
Í þennan ástardrykk blandar höfundur saman efni úr hinum ólíklegustu áttum: ævintýrum, riddarasögum, óperum og arabískum nóttum – auk þess sem hann þekkir ágætlega sinn Shakespeare. Úr verður höfugur drykkur sem kætir og gleður ekki síður en verkið Nauðbeygð messa nýrra tíma eftir Einar Baldvin sem Afturámóti sýndi í fyrrasumar. Hér er það þó ekki bara einstaklingurinn sem er í vanda staddur eins og þar heldur allt ríkið.
Við erum stödd í konungsríkinu Moríu og hittum þar krónprinsinn Filippus (Mikael Emil Kaaber), fáklæddan í rúmi sínu, veinandi af ástarsorg. Lonníetta systir hans (Hólmfríður Hafliðadóttir) kemur þar að og segir honum lát föður þeirra konungsins og minnir hann um leið á að hann verði að gifta sig til að geta tekið við krúnunni. Samkvæmt lögum Moríu verður konungsefni að vera í hjónabandi til að geta sest í hásætið. En Filippus segist ekki geta kvænst þeirri sem hann elskar og geti því ekki uppfyllt kröfurnar. Þá eru góð ráð dýr því að Hatrammus hinn grimmi er á leið til Moríu með óvígan her og hyggst taka völdin, og þá verða allir í hirðinni hálshöggnir. Afráðið er að efna til fegurðarsamkeppni undir stjórn Bergamólíó kroppinbaks (Freysteinn Sverrisson) og láta prinsinn velja brúði úr hópi fegurstu stúlknanna í landinu, eins og tókst svo prýðilega í Öskubusku. Þær tromma fram, hver annarri fegurri og glæsilegri, en prinsinn bara grætur. Þá skríður lipur púkinn Belíar (Arnór Björnsson) beint upp úr Ofviðrinu og gefur Lonníettu töfraflík sem galdrar fram fegurstu konu heims, Goðrúnu í Freigátu (Guðrún Svava Egilsdóttir/Gugga í Gúmmíbát). Þegar einnig hún bregst rænir Bergamólíó ráði úr Draumi á Jónsmessunótt og svei mér, það ætlar að duga – á sinn hátt!
Eins og sjá má af þessu yfirliti er margt að gerast á sviðinu – ekki dauð sekúnda – og það var mikið hlegið í salnum gærkvöldi. Textinn er líka vel skrifaður, lipur en þó þéttur; höfundur grípur oft til þess að nota bundið mál, einkum í samskiptum Belíars við Lonníettu, og ræður vel við það.
Leikurinn var fjörugur, faglegur og flippaður. Mikael Emil Kaaber nýtur þess greinilega að leika hér hlutverk sem er gerólíkt því sem hann lék allan síðastliðinn vetur í Moulin Rouge í Borgarleikhúsinu. Þar var hann saklaus strákur að westan, hér er hann gerspilltur forréttindapési sem hikar ekki við að taka eigin duttlunga fram yfir ríki sitt og þegna. Mikael var alveg frábær Filippus prins vælukjói, vakti bæði samúð og viðbjóð eins og við átti. Hólmfríður skapaði fullkomna andstæðu við hann í hlutverki systurinnar, köld og grimm kona sem áreiðanlega hafði aldrei grátið á ævi sinni. Starkaður Pétursson var líka ansi góður sem Ragnar eiginmaður hennar, þjónn og fótaþurrka, og hamskipti hans eru ekkert minna en stórbrotin! Freysteinn var virkilega sannfærandi sem kroppinbakurinn göfugi. Auk þessara aðalpersóna voru vel skipuð smærri hlutverk: þjónar prinsins ágætlega leiknir af Níels Thibaud Girerd og Mími Bjarka Pálma; Óþelía kona Bergamólió vel túlkuð af Sigríði Ástu Olgeirsdóttur og hinn snjalli listmálari Fermir van Gegen í góðum höndum Vilbergs Andra Pálssonar.
Sérstakt hrós fær Arnór Björnsson fyrir púkann bragðvísa, bæði framsögn á sínum fína texta og ótrúlega líkamsfimi og -tækni.
Svo voru auðvitað allar fallegu stúlkurnar sem ekki fá nöfn í leikskrá utan ein. Átján ára gamall félagi minn í gærkvöldi þekkti auðvitað til þeirrar sem lék fegurstu konu í heimi og gat sagt mér nánar frá Guðrúnu Svövu (sem heitir í höfuðið á ömmu sinni sem ég þekki vel). Þá skildi ég fagnaðarlætin sem mættu henni þegar hún kom á sviðið. En hún var líka flott bæði í leik og söng , búningur hennar og gervi var sérlega vel heppnað og hún puntaði mikið upp á sýninguna. Það gerði Vilhjálmur B. Bragason líka þegar hann villtist þarna inn úr sýningu hússins á Með allt á hreinu og gerði allt vitlaust! Kannski var það ein af snjöllum hugmyndum Egils Andrasonar leikstjóra sem sýnir mikil tilþrif í þessari sýningu.
Það er gaman í Háskólabíó þessa dagana, endilega drífið ykkur!
Silja Aðalsteinsdóttir
