Þeir hafa margt lært af meisturum látbragðsleiksins, piltarnir tveir sem frumsýndu verk sitt Innblástur í Tjarnarbíó í dag, til dæmis varð mér stundum hugsað til Nútímans eftir Chaplin og ekki leiðum að líkjast.
Við erum stödd í verksmiðju, kannski að næturlagi. Einn vaktmaður (Nikulás Hansen Daðason) gengur sínar föstu eftirlitsferðir um svæðið uns hann verður var við að hann er ekki einn í húsinu. Eftir nokkurn (þrælfyndinn) eltingaleik og misskilning kemur í ljós að þetta er samverkamaður hans (Jökull Smári Jakobsson), saman eiga þeir að gæta verksmiðjunnar og sjá um að framleiðslan gangi smurt en framleiðslan í þessu tilviki er blöðrur. Þær fæðast uppblásnar (eða innblásnar) ein af annarri eftir alls konar mix með tækin, hjartsláttur þeirra er mældur og þeim er komið fyrir í geymslurými. Svo fara að koma hnökrar og vandræði af ýmsu tagi en rödd að ofan heldur verkamönnunum við efnið. Alveg þangað til rauða blaðran mætir á svæðið, hún hefur nefnilega sjálfstæðan vilja og sjálfstæðan persónuleika og spurning hvort verkamennirnir ráða yfir henni eða hún yfir þeim!
Jökull og Nikulás eru á fljúgandi ferð í klukkutíma sem hlýtur að jafnast á við góðan tíma í crossfit, tímasetningarnar eru hárnákvæmar og hreyfingarnar líka. Það er Lea Alexandra Gunnarsdóttir sem sér um dramatúrgíu og sviðshreyfingar og má vera ánægð með sitt verk, en Bryndís Ósk Ingvarsdóttir sá um að búa til verksmiðjuna á sviðinu og klæða verkamennina í passandi búninga. Gaman var að sjá þá Jökul og Nikulás skapa smám saman ólíkar persónur í öllum hamaganginum og jafnvel ekki laust við að persóna Nikulásar tæki ákveðinni þróun í verkinu. Leikstjóri er Jónsi Hannesson en um frumlega tónlist og hljóð af ólíku tagi sá Sveinbjörn Thorarensen.
Þessi sýning hentar öllum. Hún er orðlaus þannig að tungumálið vefst ekki fyrir og þar er beitt þúsund ára gömlum brögðum látbragðsleikarans sem alltaf eru jafnfyndin, einkum þegar þau eru endurtekin passlega oft. Menn hendast til og detta, heilir líkamar og líkamshlutar hverfa og birtast aftur á óvæntum stöðum – ég hef grun um að sviðsmaðurinn Alex Gló Svarthöfði verði þar stundum viðbótarleikari. Við félagi minn fimm ára, bráðum sex, skemmtum okkur gríðarlega vel. Honum fannst skemmtilegast þegar verkamennirnir voru allt í einu komnir með blöðrur í staðinn fyrir höfuð. Ég hló mest að því þegar Jökull sneri sveif hérna megin við vegginn og við sáum gegnum glugga að um leið snerist Nikulás hring eftir hring hinum megin!
Silja Aðalsteinsdóttir
