Við getum ekki allar verið Björk

Beisik Bitch, útskriftarverkefni Nönnu Gunnars í sviðslistum úr LHÍ er á íslensku, þrátt fyrir titilinn, og var frumsýnt í gærkvöldi í stóra svarta kassanum í skólanum í Laugarnesi. Þar kynnir Nanna rannsóknarverkefni sitt til meistaraprófs og sviðsetur það um leið með aðstoð Tinnu Þorvalds Önnudóttur, sem leikur með henni í sýningunni, Bergdísar Júlíu Jóhannsdóttur meðskapanda og Owen Hindley sem sér um ljósin.

Nanna hafði nokkurn inngang að sýningunni um vandann við að velja sér lokaverkefni við hæfi. Ýmislegt kom til greina, til dæmis hin svonefnda kulnun og það fyrirbæri þegar konur kjósa að eiga ekki börn en Nanna er sjálf í þeim hópi. Hópi „barnfrjálsra“ sem henni finnst huggulegra orðalag en barnlausra. En út frá þeim pælingum fór hún að hugsa um hina stöðluðu konu, venjulegu konu, tegundina sem hefur hlotið enska heitið „basic bitch“, og hvað það er sem einkennir hana hér á landi. Það reynist vera ýmislegt (sjá myndina hér fyrir neðan). Hún er náttúrlega hvít (þó að hún stundi Tene), hún er dugleg í ræktinni (pilates er nánast skylda) og ötul á samfélagsmiðlum, hún á eitt til þrjú börn og bíl, hún hirðir ákaflega vel um útlit sitt og trúir á krem og olíur frá góðum framleiðendum. Þegar hún hittir vinkonur sínar þá segja þær ekki neitt í rauninni þó að þær tali út í eitt og jafnvel í einu. Ólíkt hinum óvenjulegu konum sem ræða saman um heimspeki og bera saman gáfulegar bækur og greinar sem þær hafa verið að lesa. Hér fengum við lifandi leikin dæmi um báðar tegundir vinkvennasamtala. Lengi vel spilar Tinna með en svo fer að hún verður pirruð á alhæfingum Nönnu og fer að andmæla henni og færist þá fjör í leikinn.

Hver er beisik og hver ekki, það er spurningin. Nanna bendir réttilega á að ekki getum við allar verið Björk! Stundum sjáum við ekki það sem er næst nefinu á okkur og það er margt í samtímanum sem við tökum ekki eftir af því að það er svo sjálfsagt. Nanna er sjarmerandi á sviði og flugmælsk en mætti tala aðeins hægar og skýrar þegar mikið liggur við að áheyrendur skilji, ég missti af nokkrum setningum sem ég hefði viljað ná. Þessi rannsókn hennar og mynd hennar af hinu venjulega í íslenskum samtíma var glögg, afhjúpandi og verulega fyndin.