Leikfélag Akureyrar frumsýndi á laugardagskvöldið í Samkomuhúsinu gamanleikinn Elskan, er ég heima? (Home, I‘m Darling) eftir enska leikskáldið Lauru Wade í ágætri þýðingu Vilhjálms B. Bragasonar. Leikstjóri er Ilmur Kristjánsdóttir. Börkur Jónsson hannar leikmyndina en Björg María Gunnarsdóttir búninga, Sigurjón Kjartansson sér um tónlist en Gunnar Sigurbjörnsson um hljóð og Lárus Heiðar Sveinsson um lýsingu.

Við mæðgur settumst inn í salinn meðan aðrir gestir voru enn frammi í anddyrinu að sýna sig og sjá aðra og nutum þess að fá góða stund einar með stórkostlegu leiksviðinu. Þar gat að líta fullkomna dúkkuíbúð frá sjötta áratugnum: eldhús á einum palli, stofa á öðrum, húsbóndaherbergi (einn hægindastóll og útvarpstæki með plötuspilara) á þeim þriðja og loforð um herbergi inn af þeim palli eða uppi á efri hæð. Hvert smáatriði var fullkomið, húsgögn, málverk og útsaumur á veggjum og á púðum í sófa – þetta var alveg truflað! Svo hófst sýningin og gamla lagið hans Páls Ísólfssonar um litlu Gunnu og litla Jón hljómaði um leið og ung og falleg ljóska sveif niður tröppurnar í gullfallegum gamaldags kjól. Þetta var einmitt hún Gunna (Hólmfríður Hafliðadóttir) og hún er að hafa til dásamlegan morgunmat handa sínum heittelskaða Nonna (Ólafur Ásgeirsson) áður en hann fer í vinnuna en hún fer að hreingera heimilið og baka – eins og hún gerir á hverjum degi! Þau eru sammála um að þau séu óstjórnlega hamingjusöm einmitt vegna þess að hún er heimavinnandi og getur notað alla orku sína í að láta heimilið líta vel út og láta honum líða vel.

Þetta er eins og beint upp úr leiðbeiningabókum húsmæðra um miðja öldina sem leið og þær eru einmitt fyrirmynd Gunnu og leiðarljós í lífinu sem hún hefur valið sér. Verst hvað Tóta mamma hennar (Edda Björgvinsdóttir) er óánægð með þetta. Hún vill endilega að Gunna noti menntun sína í almennilegu starfi enda hafði hún sjálf tekið virkan þátt í baráttunni fyrir jöfnum rétti karla og kvenna til starfa og launa á sínum tíma. Vinkonan Fanney (Vigdís Halla Birgisdóttir) er líka óánægð með Gunnu, einkum af því að Markús maður hennar (Hjalti Rúnar Jónsson) vill endilega að Fanney geri eins, hætti að vinna og hugsi bara um hann. En Gunna og Nonni eru alsæl, eini gallinn hvað gömlu tækin, ísskápurinn og bíllinn frá sjötta áratugnum, eru gjörn á að bila og dýrt að láta gera við þau. En ásýndin er allt og þau verða að duga!

Þessi glansmynd endist nokkurn veginn fram að hléi  en svo kemur í ljós að hún er glansmynd – eins og var líka í kvæði Davíðs Stefánssonar um litlu Gunnu og litla Jón. Bæði er ástandið á fjárreiðum heimilisins ekki eins gott og Gunna heldur fram og ekki eru hvatir hennar heldur eins tærar og hún vill vera láta. Það glittir í flókna og áhugaverða persónu undir gelda yfirborðinu úr blaða- og tímaritsauglýsingum frá 1955, persónu með sára fortíð sem ekki má tala um.

Þá flóknu og spennandi persónu túlkaði Hólmfríður listilega vel. Hún hefur svipbrigðaríkt andlit sem getur tjáð mótsagnakenndar tilfinningar þannig að furðu auðvelt er að lesa þær og greina í sundur. Hún er líka lipurtá, full yndisþokka, sem passaði hlutverkinu fullkomlega, en gat svo á augabragði orðið hörð og eitruð. Ólafur var prýðilegur mótpartur, Nonni hans var dálítill þurs móti hennar álfamey, jarðbundinn, skynsamur, dálítið lengi að fatta en fylginn sér þegar hann hefur fattað. Aukahlutverkin eru líka vel skipuð. Gamla rauðsokkan Tóta var í hæfum höndum Eddu Björgvinsdóttur sem var vissulega meinfyndin en stafaði líka frá sér innri krafti sem smitaðist um allan salinn. Vigdís Halla var meðvirka vinkonan lifandi komin en tækifærissinninn Markús var verulega hættulegur í höndum Hjalta Rúnars. Við kynnumst líka yfirmanni Nonna á fasteignasölunni, Blævi (Urður Bergsdóttir) sem er dásamleg andstæða Gunnu í einu og öllu eins og Urður sýndi vel.

Ilmur Kristjánsdóttir getur verið verulega ánægð með sitt fyrsta stóra verkefni sem leikstjóri en hún hefur líka gott fólk með sér. Þar munar mest um Börk en tónlistin var líka frábær, sömuleiðis búningarnir og ljósin tóku fullan þátt í leiknum. Þetta er virkilega góð skemmtun en ekki bara það, þetta er mögnuð ábending um að tíminn heldur áfram, það er ekki einfalt mál að stöðva hann, hvað þá snúa honum við. Í rauninni er Elskan, er ég heima? að mörgu leyti svar við Skammarþríhyrningnum í Borgarleikhúsinu þó að verk og leikaðferð séu eins ólík og verða má. Gaman að þessu!

Silja Aðalsteinsdóttir