Katrín Lóa Hafsteinsdóttir frumsýndi í gær í Tjarnarbíó kórverk sitt Merg; hún stýrði sjálf 28 manna blönduðum kór sem flutti verkið en dramatúrg var Anna Róshildur. Juulius Vaiksoo og Leevi Rauhalahti sköpuðu heillandi sviðshreyfingar, Hekla Kollmar, Ólafur Benedikt Indriðason og Svava Þorsteinsdóttir hönnuðu glæsilegt leiksviðið, Hulda Kristín Hauksdóttir sá um klassíska kórbúningana, Cristina Agueda hannaði lýsingu, Grímur Einarsson sá um hljóð en fyrir hönnun eru þær skrifaðar Steinunn Sigþrúðardóttir Jónsdóttir og Katrín Hersisdóttir.
Það er ljóst frá fyrstu stundu að Mergur er ekkert venjulegt verk og að þetta verða ekki neinir venjulegir kórtónleikar. Fyrstu þrettán mínúturnar eru þöglar, kórinn tínist inn á sviðið, oftast einn og einn í einu, ekkert gerist beinlínis og þó gjálfruðu hláturbylgjurnar um þéttskipaðan áhorfendasalinn hvað eftir annað. Þegar allir eru komnir á sinn stað lyftir kórstjórinn (Katrín Lóa) örmum og fyrsta setningin bylur á óviðbúnum gestum. Ég þori ekki að hafa hana orðrétt eftir en hún fjallar um að hafa hægðir og fyrsta lagið er allt um þá sjálfsögðu, nauðsynlegu og hollu líkamsstarfsemi sem við viljum að gangi óaðfinnanlega en tölum helst aldrei um. Eftir það kemur kannski ekkert viðfangsefni jafnmikið á óvart en Katrín Lóa gerir sitt besta, lætur til dæmis bæði syngja um gyllinæð og njálg! Stundum minna tónlist og texti á lög sem við þekkjum. Dæmi um það er söngur stúlkunnar sem vaknar í blóðbaði og blóðið heldur bara áfram að renna. Ein úr kórnum söng erindin en kórinn söng viðlagið með óborganlegum sviðshreyfingum uns álfkonan bjargaði blæðandi stúlkunni á mjög óvæntan hátt við gífurlegan fögnuð viðstaddra! Þar leikur Katrín Lóa sér skemmtilega með þjóðkvæðið um Ólaf liljurós.
Verkið endar á eldheitu „ættjarðar“kvæði þar sem allur líkaminn er tekinn fyrir, með sínum ýmsu vessum og holrúmum, við lag sem minnir á mörg klassísk ættjarðarlög!
Mergur er frumlegt og vel samið verk. Á móti gróteskum textum um allt sem við tölum ekki um nema þá við lækninn okkar koma ljúfir, hefðbundnir tónar sem voru beinlínis glæsilega sungnir af kórnum stóra í gær. Textaframburður var blessunarlega skýr þrátt fyrir fjölda kórfélaga, enda er auðvitað brýnt að ekkert fari framhjá manni í textanum. Hér er stigin fram listakona sem er jafnvíg á tóna og texta og verður spennandi að fylgjast með henni í framtíðinni.
Silja Aðalsteinsdóttir
