Þær Sigríður Eir Zophoníasardóttir (Sigga) og Vala Höskuldsdóttir, meðlimir Hljómsveitarinnar Evu, frumsýndu fyrir einum sex vikum eða svo sýninguna Kosmískt Skítamix í Tjarnarbíó og ég sá hana loksins í gærkvöldi ásamt fullu húsi af glöðum gestum. Enginn leikstjóri er nafngreindur (enda höfundar báðir útskrifaðir af sviðshöfundabraut LHÍ) en dramaturg er Egill Andrason. Smekklega bjarta leikmynd og búninga sá Rebekka Ingimundardóttir um en Hafliði Emil Barðason um ljósahönnun og Brett Smith um hljóðblöndun og tækni. Björgvin Sigurðarson er vídjómeistari og vídjó skiptir talsverðu máli í sýningunni en best er að það komi á óvart.
Hljómsveitin Eva hefur sinn eigin alveg sérstaka tón sem þekkist strax. Hann er mjúkur og fallegur, raddirnar hljóma afar vel saman í röddun og þær teygja tónana afskaplega sjarmerandi. Þeim gekk vel að vinna saman og fyrir nokkrum árum datt Völu í hug að sækja um styrk til að semja söngleik sem átti eiginlega hvorki meira né minna en að bjarga mannkyninu frá sjálfu sér. Að sjálfsögðu fékk hún styrkinn, hvernig var annað hægt? En þá fór í verra. Vala fór í kulnun, og það var alveg sama hvað Sigga gerði til að hjálpa henni, ekkert kom henni á fætur. Uns Ragnhildur Zoega hringdi loks frá Rannís og tilkynnti Völu að hún yrði að skila styrknum ef ekkert kæmi frá þeim stöllum í hvelli – ÞAÐ dugði!
Þessa sögu segja þær stöllur á sinn hátt með sungnum innskotum og rifja líka upp söguna af sínum fyrstu kynnum og sögur úr eigin barnæsku til að negla betur persónusköpunina sem smám saman verður skýrari á sviðinu. Best birtist ólík persónugerð þeirra bestu vinkvenna í tveim ýktum atriðum sem sýnd voru hvort á eftir öðru, fyrst broti úr upptöku á ömurlegu væli Völu í örmögnun sinni og síðan stórkarlalega trúðslegum flutningi Siggu á drepfyndnum texta um eigin kvíðaröskun. Allir söngtextar eru raunar hnitmiðaðir, fyndnir og afskaplega vel gerðir og vil ég einkum nefna þann um hvernig allt líður hjá (afar hollur boðskapur sem hægt er að grípa til í öllum erfiðum aðstæðum) og lagið sem salurinn söng með þeim í lokin og sem söng ennþá í höfðinu þegar ég vaknaði í morgun: „Ást“. Ég er ekki frá því að það hafi einmitt veitt þá allsherjar sálarhreinsun sem þær stefndu að.
Þetta er snjöll sýning, afar skemmtileg og einstaklega heilsusamleg.
Silja Aðalsteinsdóttir
