Sviðslistahópurinn Díó sýnir nú verkið Jötungíma kveður í turni Elliðaárstöðvarinnar í samstarfi við MurMur productions og Elliðaárstöð. Aðalbjörg Þóra Árnadóttir og Ylfa Ösp Áskelsdóttir hafa yfirumsjón með handriti og leikstýra, ljósahönnuður er Ólafur Ágúst Stefánsson, leikmynda- og búningahönnuður er Brynja Björnsdóttir; Saga Kjerúlf Sigurðardóttir og DÍÓ sjá um kóreógrafíu en hljóðhönnuður er Baldvin Magnússon.
Sviðið er áhrifamikið: salur með endalausri lofthæð og niður úr loftinu hanga forvitnilegar lengjur sem reyndust vera úr svolítið teygjanlegu efni. Þessar lengjur eða þræði handfjatlar persónan í leiknum, sjálf Jötungíma (Hannes Óli Ágústsson), enda virðast þeir geyma efnið sem hún er að „melta, flokka og endurvinna“, eins og segir í kynningu. Jötungíma er risasveppur, segir líka í kynningarefni, og þeir munu geta melt hvað sem er, en þó að þeir geti það er ekkert víst að þeir vilji það eða langi til þess og Jötungímu flökrar stundum við verkefninu að endurvinna mannkynið – sem virðist vera horfið. Enda finnst henni mannkynið ómerkilegt og allt þess brölt – það eru helst annars vegar klassísk tónskáld á borð við Mozart, Beethoven og Tsjaíkovskí sem hún kann að meta og hins vegar ákveðnar bíómyndir. Af dæmunum sem gefin voru þekkti ég píanókonsert nr 1 eftir Tsjaíkovskí en var miklu aumari að kannast við bíómyndirnar sem Hannes Óli kallaði fram í huga kunnugra með því að leika netta búta úr þeim. Fólkið í kringum mig var betur heima í þeim.
Jötungíma virðist fara í gegnum sögu mannkynsins og finnur þar fátt áhugavert en margt sem henni finnst vont og andstyggilegt, samt sýnir hún öllu og öllum jafnræði. Allt meltir hún og gefur nýtt líf. Hannes Óli á gulum bol og skóm túlkaði sveppinn af djörfung og dugnaði, veltist um á gólfinu, dansaði, gaf frá sér ótrúlegustu hljóð við störfin, stundi af leiðindum og sýndi ótal tjáningarfull svipbrigði en sagði fjarska fátt. Það var furðulega gaman að fylgjast með honum þótt fátt gerðist og ennþá færra væri sagt. Tvær persónur tala að vísu við hann við og við af myndum sem Steinar Júlíusson varpar á bakvegginn, tvö tré sem minnast liðins tíma og þess sem horfið er, en ég átti því miður bágt með að skilja hvað þau sögðu.
Auðveldara var að skilja heimavídeóið af fólkinu fyrir norðan sem var í fjörlegum söng- og dansleik enda var Jötungíma líka ánægð með það. Líklega er þetta íhaldsamur sveppur sem vill flytja hið endurunna mannkyn eins og hundrað ár plús aftur í tímann. Jötungíma kveður er vissulega í hópi heimsslitaverka en sá munur er á að sveppurinn gefur þó von um einhvers konar framhald …
Silja Aðalsteinsdóttir
