Þjóðleikhúsið frumsýndi í gær splunkunýja uppsetningu á Línu Langsokk eftir Astrid Lindgren í leikgerð Staffans Götestam, þýðingu Þórarins Eldjárn og leikstjórn Agnesar Wild. Um þessar mundir eru áttatíu ár síðan þessi ástsæla persóna birtist fyrst á prenti i heimalandi höfundar, Svíþjóð, við misjafnar viðtökur fullorðinna en óskoraðan fögnuð barna, og nú er hún sennilega frægasta persónan í gervöllum barnabókum heimsins. Þar að auki býr þetta „villibarn“ innra með okkur öllum – við erum bara misjafnlega tilbúin til að viðurkenna það!
Þegar við hittum Línu (Birta Sólveig Söring Þórisdóttir) er hún nýflutt í húsið Sjónarhól sem Finnur Arnar Arnarson hefur reist af mikilli hugkvæmni á stóra sviðinu. Þar ætlar hún að búa ásamt hesti og apakettinum herra Níels, sköpunarverkum Bernds Ogrodnik brúðumeistara, meðan faðir hennar Langsokkur sjóræningjaskipstjóri (Atli Rafn Sigurðarson) siglir um Suðurhöf og rænir óheppna sjófarendur – Astrid var aldrei sérlega borgaraleg í hugsun þegar kom að ræningjum. Lína kynnist strax prúðu börnunum í næsta húsi, Tomma og Önnu (Jakob van Oosterhout, Selma Rán Lima), sem verða hugfangin af henni og standa með henni gegn andstæðingum hennar, barnaverndarfulltrúanum frú Prússólín (Ebba Katrín Finnsdóttir), kennslukonunni (Eygló Hilmarsdóttir), frú Grenjstað (Ólafía Hrönn Jónsdóttir) og laganna vörðum (Kristinn Óli S. Haraldsson, Almar Blær Sigurjónsson). Þetta lið þolir ekki að Lína skuli búa ein og vill endilega koma henni undir verndarvæng fullorðinna. Hvað eftir annað sannar Lína þó fyrir öllu þessu fólki að hún er fullkomlega fær um að sjá um sig sjálf, enda er hún sterkasta stelpa í heimi!
Það er mikið lagt á nýútskrifaða leikkonu að halda uppi tveggja tíma stórsýningu en Birta Sólveig stenst þá áskorun með bravúr. Hún er villibarnið lifandi komið, ósvífin, stórkarlaleg, gersamlega ósiðuð en hjartahlý og skapgóð svo af ber. Óþolandi auðvitað en algerlega heillandi. Jakob og Selma Rán mynduðu fullkomna andstæðu við hana um leið og hrifning þeirra á henni var auðsæ og skiljanleg. Önnur hlutverk eru fyrst og fremst skophlutverk en öll vel skipuð. Þar vil ég fyrsta telja ræningjana Glúm og Glám sem Kjartan Darri Kristjánsson og Oddur Júlíusson léku af mikilli snilld. Kjartan hefur einstakt tímaskyn og Oddur kætti salinn aftur og aftur með meistaralegum skrípalátum sem maður fær aldrei nóg af, hvort sem maður er tveggja eða áttatíu og tveggja. Löggurnar voru líka afar hlægilegar báðar tvær og bjuggu til glettilega mótaðar persónur þótt ekki fengju þeir langan tíma á sviði hverju sinni. Það var meiri ógn í konunum, einkum frú Prússólín, sem sýndi virkilega andstyggilega hlið á sér áður en hún hlaut að gefast upp fyrir ofureflinu, Ebba Katrín reyndist fyllilega fær um það.
Einkennislag Línu sem við þekkjum öll er auðvitað yndislegt en að öðru leyti er tónlist þeirra Georgs Riedel, Jans Johansson og Anders Berglund misjafnlega áheyrileg, en hún var flutt af krafti af leikurum, dönsurum og hljómsveit undir stjórn Karls Olgeirs Olgeirssonar. Dansar Elmu Rúnar Kristinsdóttur voru virkilega flottir og fjöldasenurnar kraftmiklar, þéttar og spennandi. Þar kom barnahópurinn sterkur inn – hvílíkir hæfileikar í einu og öllu! Ég var sérstaklega hrifin af sjóræningjaatriðinu eftir hlé þar sem allt kom saman, fjörugur dans og söngur, flottir búningar og geggjuð stemning.
Finnur Arnar notar hringsviðið til að sýna okkur Sjónarhól að utan og innan, við förum líka með krökkunum í skólann, á markaðinn í bænum og í afar slysalegt kökuboð heima hjá Tomma og Önnu þar sem móðir þeirra (Sigríður Eyrún Friðriksdóttir) sýnir Línu aðdáunarverða þolinmæði …lengi vel! Öll voru þessi svið sjón að sjá og þegar sjóræningjaskipið bættist svo við alveg óvænt náði gleðin hámarki. Búningar Evu Bjargar Harðardóttur eru fjölbreyttir en meginlínan hæfilega gamaldags.
Þessi nýja „Lína“ er „drepfyndin“ að dómi níu ára fylgdarkonu minnar, orkumikil, hávaðasöm, litrík og fyndin. Innilegar hamingjuóskir til Agnesar leikstjóra og annarra aðstandenda.
Silja Aðalsteinsdóttir
