Leikhópurinn Elefant frumsýndi samsköpunarverkið Þegar ég sé þig, sé ég mig á Nýja sviði Borgarleikhússins í gærkvöldi. Höfundur í samstarfi við leikhóp og leikstjóri er Erna Kanema Mashinkila. Tónlistarstjóri er Sonny Bouraima. Bjartur Örn Bachmann og Dýrfinna Benita sáu um leikmynd, fagurfræði og búninga og Bjartur Örn sá líka um lýsingu. Dans-og sviðshreyfingar samdi Indy Yansane í samstarfi við Þórdísi Nadiu Semichat og Luis Lucas, leikara í sýningunni. Aðstoðarleikstjóri og dramatúrg er Eva Halldóra Guðmundsdóttir.
Þetta er að mörgu leyti óvenjuleg leiksýning, meðal annars vegna þess að hér er ekki verið að sýna eitt leikrit eða segja eina sögu heldur segja þátttakendur – sem ekki eru allir vanir eða menntaðir leikarar – okkur litlar sögur úr eigin lífi og dansa og/eða syngja inn á milli. Þeir eru allir af blönduðum uppruna og Erna Kanema kallar sýninguna íslenskt-afrískt partí í viðtali í Mogga.
Það er Viktoría Dalitso Þráinsdóttir sem býður okkur velkomin inn á heimili sitt, vel hugsaða íbúð á tveim hæðum með afdrepi fyrir alla þátttakendur þegar þeir vilja vera í friði fyrir hinum. Viktoría var önnur stúlkan sem lék Fíusól á stóra sviði Borgarleikhússins fyrir fáeinum mánuðum, eldhress og alveg heillandi stelpa. Hún segir okkur frá Viktoríufossunum, mestu fossum í heimi, á landamærum Sambíu og Simbabve en móðir Viktoríu er einmitt frá Sambíu. Og það er eins og við manninn mælt: Viktoríufossarnir taka að streyma niður þarna á sviðinu, hvítfyssandi, og út úr ólgunni tínast þátttakendur, Þórdís Nadia Semichat sviðshöfundur og uppistandari, Tara Sóley Mobee söngkona og lagasmiður, Luis Lucas dansari og tónlistarmennirnir Sedley Francis og Skúli Isaaq Qase. Þau stóðu kyrr og þögul smástund þarna fyrir framan okkur, eins og til að leyfa okkur að venjast sér – enda vita þau að við erum ekki vön að horfa á svo marga Íslendinga af blönduðum uppruna á sviði.
Það er heldur ekki alltaf tekið út með sældinni að vera brúnn Íslendingur, eins og Viktoría orðar það, og sögurnar sem þau segja eru eftir því. Jafnvel börn verða fyrir andstyggilegum fordómum eins og dæmi voru sögð um. En það er líka skrítið fyrir þau að eiga helminginn af sér í öðrum menningarheimi og merkileg var sagan sem Þórdís Nadia sagði okkur af því þegar hún heyrði fyrst alsírska tónlist og varð fyrir djúpum áhrifum; komst svo að því síðar að hún væri raunar frá Alsír en ekki Túnis eins og hún hélt. Þær eru rammar taugarnar sem tengja okkur við upprunann, jafnvel án þess að við gerum okkur nokkra grein fyrir því. Sagan sem hún sagði af leitinni að ömmu sinni var líka afar áhrifarík.
Dans- og söngatriðin í sýningunni voru glæsileg. Viktoría tók lag Laufeyjar „From the Start“ og Tara Sóley söng eigið lag (held ég), báðar alveg rosalega fínar, og lagið sem Skúli Isaaq söng gekk manni að hjarta, Þórdís Nadia er sérlega þokkafullur dansari en glæsilegasta staka atriðið átti Luis Lucas sem er íðilfagur og einstakur dansari og algerlega dáleiðandi.
Það er alveg óhætt að óska Ernu Kanemu til hamingju með þetta fyrsta leikstjórnarverkefni og hvetja fólk til að fara og kynna sér þessa góðu listamenn.
Silja Aðalsteinsdóttir
