Leikfélag Reykjavíkur frumsýndi í gærdag á stóra sviði Borgarleikhússins söngleikinn Galdrakarlinn í Oz eftir L. Frank Baum (sagan), John Kane (leikgerð), Harold Arlen og E.Y. Harburg (tónlist og söngtextar). Leikstjóri er Þórunn Arna Kristjánsdóttir en Agnar Már Magnússon tónlistarstjóri. Þýðendur eru Bragi Valdimar Skúlason (söngtextar) og Maríanna Klara Lúthersdóttir (leiktexti). Ævintýralega og oft glæsilega leikmynd hannar Eva Signý Berger en Júlíanna Lára Steingrímsdóttir ber ábyrgð á litríkum búningunum sem sýndu ásamt leikmyndinni vel hvar við vorum stödd hverju sinni því hver kimi Oz hafði sína einkennisliti. Danshöfundur var Lee Proud, snjall að vanda, Gunnar Hildimar Halldórsson hannaði áhrifamikla lýsinguna sem gat jafnvel kallað fram grátköst í salnum; Pálmi Jónsson hannaði myndbönd, Þorbjörn Steingrímsson hljóðið og stórskemmtilegar brúðurnar voru á vegum Pilkington props. Þar bar hundurinn Tótó af enda er hann vissulega ein af aðalpersónum verksins og raunar sú sem veldur öllum ósköpunum.

Það gerist þegar Tótó lendir í átökum við gamla kerlingarnorn (Sólveig Arnarsdóttir) heima í Kansas og hún fær yfirvaldið til að skrifa upp á dauðadóm yfir honum. Það ætlar eigandi hundsins, hún Dórótea (Þórey Birgisdóttir), ekki að sætta sig við og hún biður Emmu frænku (Berglind Alda Ástþórsdóttir), fóstra sinn (Ernesto Camilo Valdes) og vinnumennina þrjá (Hilmir Jensson, Björgvin Franz Gíslason og Pétur Ernir Svavarsson) um aðstoð en þau eru valdalaust fólk sem beygir sig undir úrskurðinn. Þá strýkur Dórótea að heiman með Tótó og er svo heppin að hitta á sinni leið sirkuslistamann (Vilhelm Neto) sem fær hana til að snúa við heim aftur. En það er voðalegt óveður í aðsigi og svo fer að hvirfilbylurinn þeytir félögunum langt yfir í annan heim og engin leið fyrir Dóróteu og Tótó að komast aftur heim til Kansas nema leita uppi sjálfan galdrakarlinn í Oz og fá aðstoð frá honum.

Á leiðinni gegnum fjölbreytt héruð ævintýralandsins hittir Dórótea ótal glöð og dansandi börn sem jafnvel taka heljarstökk eins og ekkert sé! En hún eignast líka þrjá vini – eða jafnvel fjóra: Fuglahræðu (Hilmir), Tinmann (Björgvin Franz) og Ljón (Pétur Ernir) sem allir eiga sitt ákveðna erindi við galdrakarlinn í Oz, og loks góðu nornina Glindu (Berglind Alda) sem á óvænt málkæk sameiginlegan með einni ágætri persónu Ladda! Áður en þau komast alla leið þurfa þau að kljást við vondu vestannornina (Sólveig) sem gerir þeim lífið virkilega leitt á köflum en vinna sigur á henni.

Galdrakarlinn í Oz er ekta ævintýri með öllu sem tilheyrir: örlagaríkum upphafsatburði, viðburðaríkri leit, tvísýnni baráttu góðs og ills og farsælum endi. Oftast er aðalpersóna þessara ævintýra strákur en hér er hún stelpa og það hefur eflaust hjálpað til að halda lífi í sögunni á þeim kvenfrelsistímum sem hafa – að minnsta kosti með köflum – ríkt síðan sagan varð til um aldamótin 1900. Miklu skiptir að velja rétta manneskju í hlutverk Dóróteu og það hefur tekist hér. Þórey er bæði falleg, fönguleg á sviði og syngur vel en ennþá meira máli skiptir hvað hún hefur einlæga framkomu og innilegt bros sem lýsir upp umhverfið. Hún er sem sköpuð í þetta hlutverk þótt það sé gerólíkt hlutverki Ífigeníu í Ásbrú sem hefur haft hana á valdi sínu undanfarin ár og sem hún gerði líka algerlega að sínu. Það er auðvelt að trúa því að allt láti smám saman að vilja þessarar heillandi stúlku, hvort sem það er fólk eða verur úr okkar heimi eða öðrum heimi.

Af öðrum þátttakendum langar mig fyrst til að nefna að Hilmir Jensson var makalaus fuglahræða, liðamótalaus með öllu svo auðvelt var að trúa því að hann væri gerður úr heyi. Björgvin Franz fór auðvitað létt með Tinmanninn þótt erfitt væri að trúa því að hann væri hjartalaus, svo elskulegur var hann. Pétur Ernir var líka frábært ljón og söng einstaklega vel. Nornirnar voru prýðilegir fulltrúar hins góða og illa, Berglind Alda hjartagæskan sjálf í bleiku skýi en Sólveig í svargrænum litum, mjög ógnvekjandi. Loks var hinn ómissandi Vilhelm Neto alveg dásamlegur fulltrúi galdrakarlsins!

Söngvarnir voru auðvitað framúrskarandi vel þýddir af Braga Valdimar og raunar rann allur textinn ljúflega. Kunnugleg tónlistin var aðlaðandi og prýðilega flutt. Litaskiptin á sviðinu voru athyglisverð: Kansas var fremur döpur og drapplituð (veruleikinn er það oft), Snúðalandið í björtum gulum litum hamingju og gleði, ævintýraskógurinn dökkur en sjálft Oz í grænum litbrigðum. Fatnaður barnanna sem fylltu sviðið á hverjum stað var í stíl við umhverfið svo að allt var þetta sjón að sjá!

Þórunn Arna er hreinasta ævintýramanneskja að koma þessu öllu svona vel saman og hafa svo góða stjórn á öllum fjöldanum og ekki er að efa að landsins börn munu flykkjast í Borgarleikhúsið á næstu vikum og mánuðum.

Silja Aðalsteinsdóttir