Leikhópurinn Svipir frumsýndi í gærkvöldi Bústaðinn eftir Þór Tulinius í Tjarnarbíó. Leikstjóri er Ágústa Skúladóttir, leikmynd og búninga sér Þórunn María Jónsdóttir um, Ólafur Ágúst Stefánsson lýsir sýninguna en Ásgeir Ásgeirsson sér um hljóðmyndina sem var ákaflega nett.
Hér hittum við hjónin Boggu (Þórunn Lárusdóttir) og Tedda (Þór Tulinius) sem búa í sumarbústaðnum þó að Teddi sinni vinnu í borginni. En meðan Teddi er í vinnunni virku dagana leiðist Boggu einveran og fyllir hana með þrifum og tiltekt. Þetta er orkumikil kona sem fær helst útrás á þann hátt þó að bóndi hennar „finni aldrei neitt“ þegar hún hefur tekið til. Bogga tekur aðfinnslum hans með glaðlegri stillingu, hælir honum og byggir hann upp eins og konum var kennt í kennslubókum um hjónalíf. Hún gerir sitt besta til að fá hann til við sig og reynir líka að róa hann þegar hann fer að æsa sig yfir myndlistarmanninum (Jónmundur Grétarsson) sem situr við vinnu sína rétt fyrir utan lóðamörk þeirra. Hún hefur talað við manninn og hann er virkilega indæll – auk þess sem hann teiknar ágætlega. Það kemur í ljós að Teddi hefur líka talað við hann en les allt öðruvísi í framkomu hans og iðju. Teddi er viss um að maðurinn sé útlendingur, útlit hans ber það með sér, finnst honum, og hann er fullur tortryggni. Loks býður hann listamanninum inn og upp á viskí og fær þá tækifæri til að ausa grunsemdum sínum og fordómum yfir hann. Hann fær ekkert út úr aðkomumanninum og þá heimtar Bogga að fá að spreyta sig og henni gengur talsvert betur að komast að kjarna málsins.
Verkið skoðar ólíka afstöðu „Íslendinga“ til fólks með annan bakgrunn en hinn venjulega og er býsna miskunnarlaust. Einræða Tedda yfir vesalings gestinum er full af klisjunum sem eru bornar á borð fyrir okkur af talsmönnum þjóðernissinna þessar vikurnar og verður býsna einhæf til lengdar. Hún yrði markvissari stytt. Einræða Boggu yfir gestinum er betri, bæði er hún styttri og svo er ákveðin framvinda í gangi á sviðinu undir þeirri ræðu sem gerir hana fyndnari og meira spennandi. Sjálfur fær gesturinn lítið að leggja til málanna.
Þórunn og Þór gefa góða hugmynd um persónur hjónanna. Teddi er einfaldur maður, dálítið „allur þar sem hann er séður“ týpa þó að líklega leyni hann alvarlegum sjúkleika eins og títt er með karla af hans gerð. Bogga er flóknari og Þórunn gerði hana bæði aðlaðandi og út undir sig. Jónmundur hafði erfiðasta hlutverkið því hann þurfti lengst af að tjá sig með hreyfingum og svipbrigðum. Það gerði hann svo vel að ekki varð á betra kosið, við vissum furðu mikið um þennan mann þó að hann fengi aldrei að segja heila setningu! Það var aðdáunarvert.
Leikmyndin á að gefa okkur hugmynd um nokkuð dæmigerðan sumarbústað með háalofti án þess að hafa annað en sviðsgólfið og það tókst ágætlega; aukaleg skemmtun var af hinum ómissandi verkfæraskúr og glerkistan kom að góðu gagni. Búningar hjónanna voru samhverfir – enda eru þetta samlynd hjón – en fatnaður gestsins var af öðru tagi eins og við fengum að fylgjast vandlega með. Öll var umgjörð og lýsing vel hugsuð.
Þór kallar verk sitt „fáránleik“ en þegar upp var staðið var ekkert fáránlegra við það en okkar daglega líf þessa dagana. Þetta er skemmtileg sýning með hollum boðskap og gaman að fá samtímann svona beint upp á svið.
Silja Aðalsteinsdóttir
