Leikfélagið Silfurskeiðin frumsýndi í gærkvöldi í Tjarnarbíó Jónsmessunæturdraum eftir William Shakespeare í úrvalsþýðingu Þórarins Eldjárn. Leikstjórar eru María Ellingsen og Magnús Thorlacius, og Eyja Gunnlaugsdóttir kom til aðstoðar þegar Magnús þurfti að hverfa frá; búninga og leikmynd sér Íris Ólafsdóttir um, Sóley Ólafsdóttir samdi sviðshreyfingar, Ronja Jóhannsdóttir samdi tónlistina og skapaði hljóðmyndina en Fjölnir Gíslason hannaði lýsingu. Gervin sem mörg hver voru geysilega vel heppnuð hannaði Ásta Hafþórsdóttir.

Það er bjart yfir þessari sýningu. Bakveggurinn hái er tjaldaður hvítu hýalíni, á gólfinu eru sjö misstórir hvítir kassar sem nýtast á fjölbreyttan hátt – skemmtilegast var þó að sjá hvað þátttakendur fóru létt með að stökkva upp á þá og yfir þá. Búningar eru líka hvítir eða rjómalitir þannig að þegar aðrir litir sjást skera þeir sig strax úr og fá táknræna aukamerkingu. Birtan fór unga fólkinu á sviðinu afar vel og leikgleðin, fjörið og ástríðan var auðsæ þótt öguð væri.

Sagan er gömul og sífellt ný: Þeseifur hertogi í Aþenu (Jón Gunnar Vopnfjörð Ingólfsson) er að fara að kvænast sinni heittelskuðu Hippolítu (Heiðdís Hlynsdóttir) en daður þeirra truflar Egeifur (Björk Guðmundsdóttir) sem er í vandræðum með dóttur sína Hermíu (Sigríður Halla Eiríksdóttir). Hún vill alls ekki giftast Demetríusi (Killian G. E. Briansson) eins og faðir hennar hefur ákveðið vegna þess að hún elskar Lýsander (Vilberg Andri Pálsson) og hann hana. Þá sýnir feðraveldið sitt ljótasta andlit. Þeseifur styður Egeif í því að Hermía skuli annaðhvort láta lífið fyrir þrjóskuna eða lifa í klaustri alla ævi héðan í frá. Í örvæntingu sinni ákveða Hermía og Lýsander að flýja á skóg og gifta sig á laun. En Hermía gerir þá skyssu að segja bestu vinkonunni Helenu (Kristín Þorsteinsdóttir) frá ráðabrugginu og hún ákveður að deila fréttinni með Demetríusi í þeirri von að hann hætti að elska Hermíu og snúi sér aftur að henni. Ungmennin fara öll út í skóg og eiga þar vægast sagt stórundarlega nótt því að einmitt þá nótt nær stríð konungshjóna álfanna hámarki. Óberon (Jón Gunnar) fremur ljótan hrekk á frú sinni Títaníu (Heiðdís) sem líka kemur illilega niður á Bossa vefara (Fjölnir Gíslason) sem var bara að æfa leikrit í skóginum með félögum sínum! Í leiðinni reynir álfakóngur að koma skikki á ástamál ungu elskendanna með töfrum en þjónn hans Búkki (Rakel Ýr Stefánsdóttir) ruglast á ungu mönnunum með viðeigandi afleiðingum. Að lokum lætur feðraveldið þó í minnipokann.

Þetta er ærslafullur ævintýraleikur sem fer ungum leikhópi afar vel – með allri sinni hamslausu ást og greddu, kjánaskap og mannlega breyskleika. Yfirleitt var vel farið með hinn dýrmæta texta þó að stundum yrði erfitt að skilja hann þegar lætin og æsingurinn gengu úr hófi. Og yfir línuna var leikurinn sannfærandi. Sigríður Halla tjáði mjög vel örvæntingu Hermíu frammi fyrir dauða eða örlögum verri en dauða, og tortryggni Kristínar þegar báðir strákarnir verða allt í einu vitlausir í hana var trúverðug. Hlutverk strákanna eru einfaldari, að því er virðist, en umskipti í tilfinningum þeirra voru furðu ekta í fáránleika sínum. Jón Gunnar og Heiðdís eru einstaklega glæsilegt par, hvort sem er í mannheimum eða álfheimum; Jón Gunnar var lúmskur og þó öflugur sem yfirvald; Heiðdís var frábær undir áhrifum galdranna og einlæglega miður sín þegar hún áttar sig á að hún hefur gert sig að fífli. Rakel Ýr naut þess greinilega með sál og líkama að leika hið dýrlega hlutverk Búkka og var einstaklega álfsleg – eiginlega eins og fiður á sviðinu, svo nett og létt, og samspil þeirra Jóns Gunnars var sérlega sjarmerandi. En Rakel pínir röddina of mikið inn á milli til að hún sé almennilega skiljanleg og þarf að passa sig á því. Maður vill ekki missa af neinu!

Iðnaðarmannaflokkurinn undir stjórn Smidda (Níels Thibaud Girerd) skemmti salnum vel með klaufaskap sínum. Níels naut sín vel í hlutverki leikstjórans og hin voru kostuleg líka, Óskar Snorri Óskarsson sem Belgi (og Þispa), Björk sem Snikki (og ljónið) og Fjölnir var prýðilegur Bossi/Pýramus. Hann átti óvænt atriði í lok sýningar sem var verðugur endir á skemmtuninni.

Eins og ég var ánægð með allt yfirbragð sýningarinnar þá var ég ekki alveg eins hrifin af búningum ungu stúlknanna. Krínólínið sem þær klæddust framan af nýttist ágætlega sem leikmunur en var ekki klæðilegt, og þótt ég sjái alveg fyndnina í því að láta stúlkur leika Shakespeare í sokkabuxum, sem lengi voru einkennisbúningur karla í þeim búningadrömum, fór fyndnin fljótt af. Aðrir búningar voru fínir, einkum fékk Heiðdís að skarta glæsifatnaði sem hefðarfrú í báðum heimum.

Dansar voru hæfilega notaðir og fallega. Þar heilluðu þær mest þjónustuálfur drottningar (Sóley Ólafsdóttir) og álfadrottningin sjálf. Tónlistin var fjölbreytt en minnisstæðust trúi ég verði undirómurinn sem stundum var myrkur og ógnandi og minnti þá á að sagan hefur sínar kolsvörtu hliðar þótt birtan og ærslin ríki á yfirborðinu. Lýsingin var markviss, einkum fannst mér athyglisvert hvernig skógurinn var búinn til með skuggamyndum á hvíta hýalínið.

Jónsmessunæturdraumur er eitthvert alskemmtilegasta leikrit í heimi og það er óskandi að unga fólkið flykkist á þessa sýningu. Gamla fólkið má líka alveg fara með, ég get lofað því góðri skemmtun.

Silja Aðalsteinsdóttir