Mér er nær að halda að það hafi orðið tímamót í íslensku leikhúsi í gærkvöldi þegar Leikfélag Reykjavíkur frumsýndi söngleikinn Moulin Rouge á stóra sviði Borgarleikhússins undir stjórn Brynhildar Guðjónsdóttur. Fyrst og fremst var það dansinn og hópatriðin sem þar gerðu útslagið – fimin, aginn, samhæfingin, fagmennskan, innlifunin, ástríðan, allt var þetta svo fullkomlega heillandi og glæsilegt að maður stóð eiginlega á öndinni hvað eftir annað. Þarna á danshöfundurinn Kirsty McDonald stóran hlut, kóreógrafían var einstaklega vel hugsuð. En ekkert hefði hún gert án dansaranna sem voru bara stórkostlegir, bæði konur og karlar. Auk tíu leikara og dansara sem eru nefndar persónur í sýningunni eru á sviðinu fjórtán dansarar og sex manna hljómsveit undir stjórn Jóns Ólafssonar og þótt blandaða lagavalið höfðaði ekki alltaf til mín var tónlistin óaðfinnanlega flutt, bæði í leik og söng. Handritið er eftir John Logan og Bragi Valdimar Skúlason þýðir bæði leik- og söngtexta og skemmti mér oft alveg óvænt með vísunum í ólíklegustu áttir!

Um aldamótin 1900 kemur unga söngvaskáldið Christian (Mikael Kaaber) til Parísar frá Ameríku og ætlar að leggja borgina að fótum sér með söngvum sínum. Hann kynnist strax tveim listamönnum með stórar hugmyndir, Toulouse-Lautrec (Björn Stefánsson) og Santiago (Haraldur Ari Stefánsson), og þeir ákveða að semja saman söngleik fyrir kabarettleikhúsið Moulin Rouge eða Rauðu mylluna. En til að eigandi Myllunnar, Harold Zidler (Halldór Gylfason), hlusti á þá þurfa þeir milligöngumann, stórstjörnu hússins Satine (Hildur Vala Baldursdóttir), og Christian er sendur á hennar fund. Satine á von á hertoganum af Monroth (Valur Freyr Einarsson), forríkum óþokka sem Zidler vill fá sem fjárfesti, og tekur betur á móti Christian en hann á von á. Villan er leiðrétt en skaðinn er skeður: Christian og Satine eru orðin ástfangin og hún getur ekki gefið hertoganum það eina sem hann þráir, hjartað í brjósti sér, og þess verður hann að hefna.

Þarna eru þrautþjálfaðir leikarar í flestum hlutverkum en koma þó sumir á óvart. Hildur Vala kemur reynslunni ríkari úr Frosti og fyllir vel út í persónu Satine, syngur vel og dansar og er eins fögur á að líta og hlutverkið krefst. Halldór Gylfason gerir Zidler hæfilega sjúskaðan gleði- og nautnamann með hjartað á réttum stað þrátt fyrir allt. Ljúfmennið Valur Freyr átti dálítið bágt að þurfa að vera þessi hertogaskepna en hann var óþægilega sannfærandi þegar mest á reyndi. Björn Stefánsson bjó til alveg flunkunýja týpu í listamanninum Lautrec og gerði hann að einni af aðalpersónum verksins. Söngur hans um drenginn („Nature Boy“), sem gefur Christian kjark til að játa Satine tilfinningar sínar, var hjartnæmur og djúpur. Haraldur Ari var flottur Santiago, kaldur og sjóðheitur, og dansatriði þeirra Írisar Tönju Flygenring í hlutverki Nini voru meðal hápunkta sýningarinnar. Nini hefði alveg mátt fá meira pláss í verkinu, Íris Tanja er frábær leikkona og atriðið milli þeirra Nini og Satine var áhrifamikið þótt stutt væri. Með Nini syngja þau og dansa í flottum atriðum La Chocolat (Margrét Eir Hönnudóttir), Arabia (Esther Talía Casey) og Baby Doll (Pétur Ernir Svavarsson) og voru hvert öðru betra.

Mikið er undir því komið að vel takist til með valið í hlutverk Christians. Mikael Kaaber er að vísu ekki óskrifað blað, svo kunnur er hann sjónvarpsáhorfendum, en þetta er rosalegt fyrsta hlutverk á stóru sviði. Týpan er nánast fullkomin. Christian á að vera blautur á bak við bæði eyru, bláeygur drengur og hrekklaus og Mikael gaf það vel til kynna. Munurinn í aldri og þroska á þeim Hildi Völu var alveg hæfilega mikill – maður fann sannleikann í viðbrögðum og tilfinningum beggja. Mikael syngur vel og stór kostur er líka hvað hann er einlægur í leik og túlkun; það skiptir höfuðmáli í þessu hlutverki.

Sviðsmyndin er ævintýralega flókin og flott. Hönnunin kemur að utan en fer vel á stóra sviðinu og teygir sig raunar um mestallan salinn. Lýsingin er vandaverk á svo stóru sviði með krókum og kimum uppi og niðri og þar í miðju, en hönnun Pálma Jónssonar náði örugglega utan um það allt. Búninga hannaði Astrid Lynge Ottosen og þar skorti ekkert á frumleika og glæsileik. Tónlistin er gríðarlega fjölbreytt, lagalistinn er í fjórum dálkum á opnu í leikskránni, sem þó er í stóru broti, og má furðulegt heita að þátttakendur skyldu alltaf muna hvaða lög voru í hverju atriði, svo harkalega samklipptir voru bútarnir úr þeim. En aldrei heyrði ég nokkra misfellu.

Það undrar mig alltaf að fólk skuli flytja vinsælar kvikmyndir upp  (eða niður) á leiksvið, það er svo margt sem kvikmyndin getur sýnt sem sviðið á erfitt með. En að upplifa sýningu eins og þessa á sviði, með öllum sínum ekta svita, blóði og tárum er auðvitað miklum mun magnaðra en nokkurt bíó! Hjartanlegar hamingjuóskir Brynhildur og kó!

Silja Aðalsteinsdóttir