Þjóðleikhúsið frumsýndi í gærkvöldi leikritið Íbúð 10B eftir Ólaf Jóhann Ólafsson undir stjórn Baltasars Kormáks. Gyllta og glæsta leikmynd hannaði Ilmur Stefánsdóttir; búninga hannaði Sunneva Ása Weisshappel en lýsingu Björn Bergsteinn Guðmundsson; tónlistina átti Gísli Galdur Þorgeirsson og sá líka um hljóðhönnun með Aroni Þór Arnarssyni. Ásta Jónína Arnardóttir sá um myndbandshönnun.

Við erum stödd í geysilega mikilli stofu í lúxúsíbúð við höfnina í Reykjavík, heima hjá fjárfestinum Heiðari (Gísli Örn Garðarsson) og Mörtu konu hans (Nína Dögg Filippusdóttir) sem rekur litla bókaútgáfu, hún vann áður á stærra forlagi. Þau eru að bíða eftir gestum sem þau hafa boðið til sín í tilefni af boðuðum húsfélagsfundi þá um kvöldið þar sem á að greiða atkvæði um útleigu á einni íbúðinni í húsinu, íbúð 10B, en eigandinn hyggst leigja hana tuttugu hælisleitendum. Samkvæmt lögum húsfélagsins er skammtímaleiga ekki leyfileg þannig að málið ætti að vera einfalt en engin mál eru svo einföld að ekki megi flækja þau, um það sannfærumst við í rás atburða.

Fyrst koma vinahjónin Halla (Unnur Ösp Stefánsdóttir) og Felix (Björn Thors), verkfræðingur og lýtalæknir sem eru eindregnir stuðningsmenn Mörtu og Heiðars, og loks koma lögfræðingurinn Nanna (Svandís Dóra Einarsdóttir) og háskólakennarinn Andrés (Unnsteinn Manúel Stefánsson) sem eru talsvert meira vafamál. Andrés er af blönduðum kynþætti og hættan er sú að hann finni til samstöðu með hælisleitendunum á móti öllu þessu ríka, hvíta pakki sem aldrei áður hefur sýnt þeim Nönnu neinn áhuga, hvað þá boðið þeim heim. Þegar umræðurnar standa sem hæst birtist skrítna konan í næstu íbúð, Dóra (Margrét Vilhjálmsdóttir), og sprengir upp partýið, og alveg í lokin hittum við Geir (Þröstur Leó Gunnarsson) sem kemur færandi hendi með nýjustu fréttir.

Inn í umræðurnar um íbúð 10B blandast ostar og korkað vín, ýmis einkavandamál hvers og eins og hjónanna innbyrðis, öll hjónin þrenn eiga unglingssyni sem tóku þátt í mikilvægum fótboltaleik þennan dag, Heiðar hefur áhyggjur af heilsu sinni, Felix er smeykur um að aðgerð dagsins (á þjóðþekktri konu) hafi tekist verr en skyldi og Marta veit ekki hvort Andrés man eftir því að hún hafnaði frá honum handriti þegar hann var ungt ljóðskáld en hann er nú virt og vel metið skáld. Til að reyna að bæta fyrir gamla brotið stillir hún ljóðabók eftir Andrés upp eins og stofuskrauti – og það er vandalaust því að bókin er í stóru broti (tvöföldum crown?), þykk og vegleg.

Hér eru stór mál undir og sum brennheit og Ólafur Jóhann fléttar þau fimlega saman þannig að frá fyrstu rólegu mínútunum vex spennan í stofunni meira og meira, persónur afhjúpa sig betur og ennþá betur uns okkur er orðið alveg ljóst hvernig þær eru saman settar, hvaðan þær koma og hvert þær eru að fara. Samtölin eru hröð og oft mjög fyndin,  maður má hafa sig allan við að fylgjast með þegar mest gengur á. Þetta er þéttur og efnismikill texti, snilldarvel hugsaður og skrifaður.

Eins og við var að búast er leikurinn í hæsta gæðaflokki. Hvert og eitt þeirra átta veit fullkomlega sinn stað og það var afar gaman að fylgjast með samleiknum, hvernig hann sýnir innri mann hvers þeirra og hvernig hann þróast í verkinu. Nína Dögg hefur erfiðasta hlutverkið því að Marta leikur að minnsta kosti tveim skjöldum og eins og ævinlega er nautn að horfa á hana glíma við flókna persónu. Heiðar er heldur ekki heiðarlegur, þrátt fyrir nafnið, og Gísli Örn gerði alveg ljóst hvað býr í honum. Halla og Felix eru ekki eins margföld í roðinu, jarðbundið fólk og tekur hlutunum bókstaflega, en það var líka yndi að fylgjast með Unni og Birni bregðast við síbreytilegum aðstæðunum. Nanna lætur ekki mikið uppi og Svandís Dóra var hæfilega torræð en mikið er komið undir leik Unnsteins í hlutverki Andrésar. Mér fannst hann búa til sannfærandi persónu sem ekki ætlar að láta espa sig upp í þessu samkvæmi en stendur á sínu og ver sig þegar á hólminn er komið. Þá sýnir hann líka að hann getur leikið tveim skjöldum ekki síður en aðrir. Þröstur Leó var dásamlegur í sínu örlitla atriði en Margrét var handsprengja holdi klædd, sannur orkubolti sem maður tengdi undir eins við. Það var einstaklega gaman að sjá hana í gamanhlutverki, hún nýtur sín þar ekki síður en í dramatíkinni.

Öll umgjörð sýningarinnar er vel hugsuð (fyrir utan stærð ljóðabókarinnar?). Stofan er ansi yfirþyrmandi en bjó yfir óvæntum göldrum. Búningar hjálpuðu til við persónusköpun ­– Marta elegant en óhátíðleg, Halla dálítið karlmannleg, Heiðar kæruleysislegur, Felix gamaldags, Nanna of fín, Andrés akkúrat eins og dósent í bókmenntum, Dóra kallaði fram ljúfar minningar frá hippaárunum! Tónlistin andaði fallega með sýningunni.

Íbúð 10B er leikhúsveisla af sjaldgæfu tagi.

Silja Aðalsteinsdóttir