Hugleikur er enn kominn á stjá, nú í eigin húsnæði á Langholtsvegi þar sem hann sýnir Fjöllin vakna. Leikhópurinn semur textann í sameiningu ásamt Birgittu Björk Bergsdóttur en leikstjóri er María Björt Ármannsdóttir. Enginn er skráður fyrir leikmynd og búningum en hvort tveggja var grátt með slettum, væntanlega úr graut kerlingar sem hún ætlaði að færa Maríu guðsmóður en slettist út um víða veröld. Frumsamin tónlistin var stórskemmtileg eins og venjulega, höfundar hennar eru Þorgeir Tryggvason og Loftur S. Loftsson sem einnig leikur í sýningunni. Einkum var smellurinn „Þú ert þú“ alger eyrnaormur. Með Þorgeiri í hljómsveitinni á sviðinu var Ármann Guðmundsson.
Í verkinu taka þau fyrir að sviðsetja, leika og túlka nokkrar alkunnar þjóðsögur og ein sú fyrsta er sagan af kúnum sem tala saman einhverja heilaga nótt um jólin. Kýrnar eiga samkvæmt sögunni að hóta því að æra fjósamanninn (Loftur S.) en hér er snúið sniðuglega upp á söguna því að það sem ærir fjósamanninn (sem reynir að leikstýra „kúnum“) er að tvær kýrnar (Ísak Óli Bernharðsson, Guðný Hrönn Sigmundsdóttir) geta aldrei lært replikkurnar sínar! Þetta lofaði góðu en raunar voru flestar sögurnar sagðar alveg eftir bókinni þaðan í frá.
Annað verulega skemmtilegt atriði var sagan um tröllin sem ræna manni (Loftur S.) á grasafjalli og trylla hann að lokum alveg til sín, væntanlega með tröllslegum ástaratlotum. En á meðan hann er frá með skessunum (Birgitta Björk, Guðný Hrönn, Signý Hlín Halldórsdóttir) hvíla félagar hans (Eggert Þ. Rafnsson, Hjörvar Pétursson) lúin bein og láta fara vel um sig – en sjá þá í fjarska hvar karlssonur er á hraðferð með kú sína undan tveim ógurlegum skessum! Þeir lýsa því sem þeir sjá – svona eins og þetta væri í sjónvarpinu og kæmi þeim ósköp lítið við en væri samt nokkuð merkilegt. Snjöll hugmynd. Og kýr komu við fleiri sögur því Kiðhús (Hjörvar) gefur karli og kerlingu (Eggert Þ., Signý Hlín) kú að launum fyrir snúðinn góða og verður það upphaf að öllum þeirra erfiðleikum. Guðný Hrönn lék kúna af list og fleiri húsdýr lifnuðu við á sviðinu því Loftur lét sig ekki muna um að leika Faxa djáknans á Myrká (Ísak Óli). Sagan af selkonunni (Signý Hlín) var fallega fram borin en ekki fannst mér takast eins vel með Móður mína í kví kví.
Hópurinn er vel samstilltur og þrunginn leikgleði og skilar efninu yfirleitt skínandi vel til áhorfenda. Það er líka séstaklega gaman að horfa á suma þátttakendur vegna þess hvað þeir eru óvenjulegar týpur; það á ekki síst við um Loft með sitt bringusíða skegg og mittissíða hár sem hann beitti óspart í leiknum!
Hugleikur mun vera á förum á útlenda leiklistarhátíð með Fjöllin vakna og ég óska þeim góðrar ferðar og góðs gengis. Og ég treysti því að fjöllin lifi í þúsund ár úr því að þau eru vöknuð á annað borð.
Silja Aðalsteinsdóttir
