Að finna hinn sanna jólaanda

Matthías Tryggvi Haraldsson og Melkorka Tekla Ólafsdóttir hafa samið leiksýningu sérstaklega ætlaða til að kynna töfra leikhússins fyrir ungum leikhúsgestum. Það heitir Jólagjöf Skruggu og var frumsýnt á Litla sviði Þjóðleikhússins fyrir viku. Leikstjóri er Guðjón Davíð Karlsson; María Th. Ólafsdóttir hannar búninga og fallega leikmynd sem býr yfir ýmsum leyndardómum; Friðrik Margrétar-Guðmundsson sér um tónlistina sem er óvænt og skemmtileg; fjölbreytta lýsinguna sér Jóhann Bjarni Pálmason um en myndböndin á Ásta Jónína Arnardóttir; hljóðhönnun er verk Þórodds Ingvarssonar en Melkorka Tekla ritstýrði leikskránni.

Það upplýsist í verkinu sem ekki ætti að koma á óvart að allt frá fyrstu stundu hafa álfar búið í álfahöllinni hans Guðjóns Samúelssonar. Þau heita Bergrós (Katla Þórudóttir Njálsdóttir) og Bergsteinn (Hallgrímur Ólafsson) og hafa séð allar sýningar hússins – að vísu ekki í 75 þúsund ár eins og Bergrós heldur djarflega fram en alla vega í 75 ár! Þetta „sannar“ leikskráin á sinn hátt því að á myndum í henni frá upphafskvöldi Þjóðleikhússins má sjá þau Bergrós og Bergstein greinilega bæði meðal gesta í sal og leikara á sviði!

Nú þykjast þau þess umkomin að setja upp sína eigin sýningu og hafa valið að segja sögu frá því í eldgamla daga, þegar fátæk börn voru send einsömul milli bæja, jafnvel um hávetur. Barnið (Júlía Eldon Logadóttir) er við það að verða úti uppi á heiði í ofsaveðri þegar það rekst á ókunnan bæ og knýr dyra. Til dyra kemur gömul kerling (Örn Árnason) sem ekki er aldeilis á því að hleypa barninu inn en lætur að lokum undan þrábeiðni þess. Ekkert skal það fá að borða samt og ekki rúm að sofa í en má liggja á gólfi matarlaust þangað til veðrið skánar. Þetta finnst leikhúsálfunum slæmt og reyna með ýmsum ráðum að fá kerlinguna til að finna hinn sanna jólaanda og sýna barninu hlýju en það er ekki fyrr en gripið er til jólakattarins sem það tekst. Af mörgum skínandi skemmtilegum atriðum fannst mér koma kattarins best og þá ekki síður þegar hann gufar upp!

Álfarnir voru hvor með sinni persónuleikann, Bergsteinn svolítið viðkvæmur tækniálfur en Bergrós djarfur sviðslistamaður. Bæði syngja vel og ná auðveldlega til barnanna í salnum. Stúlkan sem lék barnið á sýningunni sem ég sá í dag var alveg skínandi góð, skýrmælt með góða söngrödd og sannfærandi bæði í hríðinni úti og hryssingnum inni hjá Skruggu gömlu. Örn Árnason var náttúrlega alveg frábær Skrugga en mest gaman hafði níu ára fylgdarkona mín af atriðinu þegar hann velur sér gervi og týpu í hlutverkið í upphafi – Bastían bæjarfógeti passar ekki, ekki heldur Kasper ræningi eða Hans í Frosti … Skrugga er týpa alveg út af fyrir sig.

Tónlistin var afar skemmtilega fléttuð saman af ótal lögum sem hafa verið sungin á sviðum hússins frá byrjun og þótti okkur undur að persónurnar skyldu muna þau í réttri röð!