Leikfélag Akureyrar frumsýndi í gærkvöldi í Samkomuhúsinu í höfuðstað Norðurlands leikgerð Bergs Þórs Ingólfssonar af Birtíngi Voltaires undir leikstjórn sama. Birtíng þýddi á sínum tíma Halldór Laxness (1945). Snjalla og marghliða leikmynd hannaði Sigríður Sunna Reynisdóttir; Björg Marta Gunnarsdóttir skapaði endalausa gnótt bráðskemmtilegra búninga en Petr Hloušek teiknaði lifandi myndir á baktjaldið þegar mikið lá við. Í meðförum LA varð Birtíngur að eins konar söngleik því að Þorvaldur Bjarni Þorvaldsson hefur samið nokkur söngvæn og sjarmerandi lög við fína texta Bergs Þórs út frá efni leiksins. Lárus Heiðar Sveinsson sá um ljósahönnun sem var æði flókin því sagan fer víða og stoppar stutt við á hverjum stað, og Gunnar Sigurbjörnsson sá um hljóð. Harpa Birgisdóttir er ábyrg fyrir hárgreiðslu, hárkollum og förðun sem er ekki lítið verk því að hver leikari (utan einn) tekur á sig mörg ólík gervi.

Sagan um sakleysingjann Birtíng hefur skemmt mannkyninu á sinn hátt í tæplega 270 ár og á ekki síður við í dag en þegar hún var ný. Hér gerir franski heimspekingurinn róttækt grín að öllu sem getur komið fyrir einn einfaldan mann sem ótrúlega lengi vill trúa því að hann lifi í besta heimi allra heima og að allt sem gerist sé varða á leiðinni að meiri gæfu.

Hinn ungi Birtíngur (Níels Thibaud Girerd) býr í Vestfalíu í kastala Barónsins frænda síns (Hjalti Rúnar Jónsson), nýtur andlegrar leiðsagnar kennara síns Altúngu (Urður Bergsdóttir) en elskar dóttur Barónsins, ungfrú Kúnígúnd (Hólmfríður Hafliðadóttir). Þegar Baróninn kemst að ástum þeirra frændsystkina sparkar hann Birtíngi á dyr og segja má að líf Birtíngs snúist um það næstu áratugi að finna Kúnígúnd og kyssa hana aftur. Um það er sungið oft og skemmtilega!

Á ráfi sínu lendir Birtíngur fyrst í klónum á fólum sem lokka menn í her Búlgarakóngs. Eftir sársaukafulla þjónustu þar hittir Birtíngur Altúngu óvænt sem segir honum hryllingssögu af örlögum Barónsins og hans fólks. Þeir fara til Lissabon sem umsvifalaust verður fyrir hrikalegum jarðskjálfta. Þeir eru teknir höndum af Rannsóknarréttinum, Altunga er hengdur en Birtíngur sleppur lifandi og kerling ein rosaleg (Sólveig Guðmundsdóttir) leiðir hann á vit Kúnígúndar sem er nú lögmæt eign tveggja ríkismanna sem Birtíngur þarf að yfirbuga. Eftir það flýja þau til Argentínu og á leiðinni segir kerlingin sína sögu sem ekki er síður blóðug en saga Kúnígúndar. Birtíngur neyðist til að flýja áfram og kemst alla leið til sælulandsins Eldorado. En hann unir ekki þar því þar er engin Kúnígúnd. Hann leitar hennar ásamt félaga sínum Martin (Hjalti Rúnar) allt til Konstantínópel og þar kemst loks niðurstaða í heimspeki verksins: Við eigum að láta af morðum og misþyrmingum og rækta garðinn okkar!

Eins og nærri má geta krefst þessi söguþráður hraðra senu- og búningaskipta og ekkert skorti á það í sýningunni í gærkvöldi. Lausu hurðirnar hennar Sigríðar Sunnu opnuðust og skelltust aftur á nýjum og nýjum stöðum áhorfendum til óendanlegrar skemmtunar, og leikararnir héldu vel í við hraðann og fjörið. Mest mæddi auðvitað á Níelsi í aðalhlutverkinu en þrátt fyrir atganginn datt hann aldrei úr því, var alltaf sami einlægi ástmögur Kúnígúndar, innilegur og hrekklaus, lipur og óendanlega fyndinn í fasi og hreyfingum. Næst honum kom Sólveig sem lék öll sín hlutverk með ástríðu, flutti eintal kerlingar af öryggi og húmor og spilaði á andlitið á sér eins og það væri gúmmígríma! Urður þurfti að taka á sig stórfellda ummyndun í hlutverki Altúngu og gerði það óaðfinnanlega auk þess sem hún söng virkilega vel. Það gerði Hjalti líka og var fínn bæði sem Baróninn og þó einkum sem Martin. En miðja alheims verksins er auðvitað sjálf Kúnígúnd sem Hólmfríður lék af einstökum yndisþokka og fjöri sama hvað gekk á í lífi þessarar þrautseigu stúlku.

Leikgerðin fylgir vel sögu Voltaires og textinn var lipur, hnyttinn og áheyrilegur, bæði bundið mál og óbundið. Áhorfendum til enn meiri skemmtunar var víða skotið inn tilvísunum í samtímann sem vöktu mikla gleði. Tónlistinni var gert hátt undir höfði. Átta manna hljómsveitin sat innarlega á sviðinu, lengstum bak við tjald en gaman var að sjá hana stundum þegar dregið var frá henni.

Birtíngur er mikið og skemmtilegt sjónarspil og hefur brýnan boðskap að bera, ekki síður nú en fyrir nærri þrem öldum. Það verður enginn leiður sem endurnýjar kynnin við hann.

Silja Aðalsteinsdóttir