Gaflaraleikhúsið hafnfirska frumsýndi á föstudagskvöldið á litla sviði Borgarleikhússins gleðileikinn Ekki hugmynd sem ég sá í gærkvöldi. Höfundar og leikarar eru þau Arnór Björnsson, Óli Gunnar Gunnarsson og Vigdís Hafliðadóttir. Egill Andrason leikstýrir og semur tónlistina með Vigdísi. Frumlega leikmynd og búninga hannar Bryndís Ósk Ingvarsdóttir og Sölvi Dýrfjörð hannar lýsingu. Aðstoðarleikstjóri er Ásgrímur Gunnarsson en Björk Jakobsdóttir er dramatúrg. Elías Geir Óskarsson sér um hljóðmynd og útsetur lögin ásamt Mána Svavarssyni.
Litla sviðið er alþakið kössum, ótal brúnum pappakössum í öllum hugsanlegum stærðum og þeir eru allir merktir. Sumir vandlega: „Í láni. Muna að skila“, „Fyrrverandi sækir“ (með brostnu hjarta), „Sjálfshjálparbækur frá mömmu“, „Skattadót. Ekki opna!“ Á suma eru teiknaðar myndir af hlutum sem síðan koma að góðu gagni, til dæmis hljóðnemum og gíturum (ekta kassagíturum) sem þau „spila“ á (sjá mynd). Þau eru að taka til í lífi sínu, týnd á tímamótum eins og segir í kynningartexta, gera upp það sem liðið er og helst vilja þau henda sem flestum kössunum í holrúmin meðfram sviðinu. En það gengur afar illa – þau tíma ekki að henda neinu, alla vega ekki strax. Meðan þau flokka og takast á um kassana ræða þau um líf sitt í fortíð, nútíð og framtíð og bregða upp skýrri og dæmalaust fyndinni mynd af dæmigerðum ungmennum á Íslandi á okkar tímum.
Öll þrjú eru í kringum þrítugt og horfa í byrjun aftur til áranna þegar þau þurftu að ákveða hvað þau ætluðu að verða þegar þau yrðu stór. Einn kassinn geymir lífsgæðakapphlaupsspil sem þau fara í, dauðfegin að láta hendingu ráða, en það gengur afleitlega. Lífið er alveg nógu mikil tilviljun þó að maður kasti ekki upp á það. Betra er að velja af kostgæfni og stórkostlegt atriði var þegar Vigdís söng gervalla kennsluskrá Háskóla Íslands til að reyna að finna nám við sitt hæfi. Búsetuvandinn var fyrirferðarmikill; við heyrum á hverjum degi í fréttum um ungt fólk sem kemst ekki að heiman vegna brjálaðs húsnæðisverðs og verðtryggingar lána og stungu þau þrjú upp á ýmsum misfáránlegum ráðum til að leysa þetta eilífðarmál.
Þegar hin brýnni mál voru leyst var eins og smámálin ætluðu alveg að kæfa okkar fólk og þau skildu ekki neitt í neinu. En svarið frá sálfræðingnum var að því miður væru þau nú bara orðin að leiðinlegu fullorðnu fólki! Þá hófst sem betur fór nýr kafli í lífi Óla Gunnars þegar honum fæddist barn í spennandi og nokkuð sársaukafullu atriði. Barn er auðvitað lífshamingjan holdi klædd en á sér samt ýmsar áhugaverðar hliðar sem fróðlegt er að kynnast.
Þetta er sprellfjörug sýning sem tekur á ótal málum sem ungt fólk á öllum tímum hefur hugsað um og reynt að leysa. Yngra fólk hefur gott af að sjá hvernig þetta verður eftir fáein ár, jafnaldrarnir geta skemmt sér við að bera sig saman við þrenninguna á sviðinu og eldra fólk getur rifjað upp minningar og hrósað happi yfir að vera komið yfir þetta skeið. Arnór, Óli Gunnar og Vigdís eru hvert öðru skemmtilegra á sviði auk þess sem þau syngja skínandi vel dillandi lögin. Egill hefur sjálfsagt átt í vandræðum með að hemja þessa orkubolta en það hefur að lokum tekist prýðilega.
Silja Aðalsteinsdóttir
