Tjarnarbíó hóf leikárið ´25–´26 í gærkvöldi með nýju íslensku leikverki, 40.000 fetum. Höfundar eru Aldís Ósk Davíðsdóttir og Birta Sól Guðbrandsdóttir sem einnig leika kvenhlutverkin; sviðsmyndin sem tekur mið af innra byrði flugvélar er eftir Silju Rún Högnadóttur en Arna Tryggvadóttir hannaði lýsinguna. Iðunn Gígja Kristjánsdóttir flutti sjálf eigin tónlist á sviðinu og tók virkan þátt í sýningunni allan tímann – tónlistin var raunar einn af aðalleikurunum! Stundum dálítið frek á kostnað annarra leikara en stundum magnaði hún upp dramatíkina á áhrifamikinn hátt. Leikstjóri var Arnór Benónýsson.
Verkið er sett í ramma flugferðar og kynnt sem háloftagrín og ég tók það þannig fyrirfram að hér fengjum við sögur af samskiptum flugfreyja við mis-erfiða farþega. En það hefði líklega útheimt fleiri leikara en þarna voru í boði og raunin er sú að ramminn er aðallega rammi utan um samtöl og eintöl um kynjahlutverk og stöðu kynjanna í samfélagi dagsins, bæði í flugferðum og öðrum lífsins ferðum. Ramminn er þó vel notaður því Birta Sól og Aldís eru klæddar sem glæsilegar flugfreyjur og meðleikarar þeirra eru í einkennisbúningi flugstjóra – sem er rosalega sexý eins og allir vita.
Flugfreyjurnar Lufsa (Birta Sól) og Tussa (Aldís Ósk) hjá flugfélaginu Punghair taka á móti „farþegum“ þegar gengið er í salinn og vísa kynþokkafullt til sætis en flugmennirnir, Larfur flugstjóri (Fannar Arnarsson) og aðstoðarmaður hans, hinn ungæðislegi Lókur (Benóný Arnórsson) setjast inn í sinn stjórnklefa eftir að hafa aðeins látið á því bera hvað þeir eru flottir og frábærir. Þeir fá alllanga stund snemma í verkinu til að ræða málin þar sem Larfur kennir Lók eitt og annað um konur og hvernig á að komast yfir þær sem flestar. Sjálfur segist hann eiga þrjár kærustur og það sé ekkert mál ef maður hafi bara vaktaplön hinna ýmsu flugfélaga á hreinu!
Meðan strákarnir sýsla við sitt sinna Lufsa og Tussa farþegum og flugmönnum en ná líka djúpum samtölum sín á milli um líf og kjör kvenna. Í samskiptum starfsmannanna um borð er kynjamunurinn dreginn fram og ýktur í tali og þó einkum í leik í stíl við nöfn persónanna. Þetta var ágætlega gert yfir línuna en þó mátti finna að textinn – og kannski efnið líka – stóð stúlkunum nær, enda þeirra eiginn texti og hugðarefni sem þær báru fram af öryggi og sjarma.
Þetta er snarpt og fyndið verk þó það yrði svolítið ílangt í lokin. Tungutak persónanna var skemmtilega persónulegt þannig að það heyrðist glögglega aldurs- og reynslumunur á tali Larfs og Lóks og líka virtist Lufsa vera töluvert lífsreyndari og kaldhæðnari en Tussa. Sennilega tengja margir við sögurnar sem þarna eru sagðar og velta þeim vonandi fyrir sér þegar hláturinn hljóðnar.
Silja Aðalsteinsdóttir
