Bréf frá Heimi Pálssyni lektor í Svíþjóð
Kæra Silja,
Þakka þér enn eitt skemmtihefti af TMM og ekki það lakasta. Það verður þér ævinlegur og óbrotgjarn minnisvarði að hafa gert þetta tímarit úr garði. Og þó ekki væri annað en þessi eina síða eftir Hauk Ingvarssn væri ég sæll. Mikið vona ég sá drengur eigi eftir að verða gott skáld. Ræktiði hann! Hinir eru þegar farnir að blómstra.
Annars var erindið að kenna þér vísukorn. Það fyrsta kom upp í hugann að gefnu tilefni. Þórarinn Guðnason læknir, sem var einhver mestur húmanisti sem ég hef kynnst, sagði mér að hann hefði rekist á nýútkomna ljóðabók Þorsteins Valdemarssonar, ungskálds, og skrifað um hana einhverskonar ritdóm, líklega í Vísi. Vissi ekkert hver Þorsteinn þessi væri. Fékk nokkrum vikum eða mánuðum síðar kort frá Sviss (minnir mig) þar sem stóð:
Þegar ég las og leit þar á
hve lofsvert skáld þú vildir gera mig,
flaug það í hug mér að höndina þá,
hana vildi ég láta skera mig.
Þetta finnst mér falleg vísa og sagan minnir náttúrlega á að það var Sigurður Þórarinsson sem einna fyrstur áttaði sig á skáldgáfu Hannesar Péturssonar og væri ástæða til að minnast alveg sérstaklega við eitthvert tækifæri þeirra raunvísindamanna sem hafa sýndan mestan skilning á fagurbókmenntum. Kæmi þá reyndar Leifur Ásgeirsson mjög framarlega.
Annars barði ég einu sinni saman vísu um Þorstein og einhverja fleiri í morgunsárið austur í Hallormsstaðaskógi. Gat ekki sofið en ráfaði út áður en nokkrum heilvita manni í tjaldbúðum hafði dottið í hug að vakna. Og yfirþyrmdist af náttúrurómantík;
Svo þetta er bláklukkan ykkar á hólnum hátt,
hneigir sig prúð og brosir framaní gesti,
og gítarinn sprungni hljómar í austurátt
og óvíst að vita nær fiðlustrengurinn bresti.
Þið skáld fyrri tíðar, sem horfðuð í heiðið blátt,
hér er ég einn á ferð með lóu og þresti.
Eins og þær fáu brúklegu vísur sem mér hefur tekist að búa til er þessi, finnst mér, alveg fráleit. En það er nú súrrelisminn alltaf.
Og er þá komið að erindinu.
Mér þykir að sjálfsögðu vænt um að þú vitnar í mig til marks um ágæti TMM, en þá verður líka að breyta vísukorni Jóns Helgasonar um Sölva og endar þá svona:
Við stígum núorðið slík Máls- og menningarspor:
Nú mundi Silja gera þig prófessor.
Því sannast að segja hefur öngum dottið í hug að sæma mig þessum titli fyrr. Ég er meira að segja “bara” lektor (það er reynar næsta staða fyrir neðan prófessorinn) hérlendis. Vertu þessvegna svo elskuleg að fría mig frá þessum titli í framtíðinni svo menn haldi ekki ég sé nýr Guðbrandur Jóns eða Gísli Marteinn.
Kær kveðja
Heimir