Ímynd er allt sem þarf
 |
| Þau eru markaðsdeildin. |
 |
| Hún er deildarstjórinn. |
Leikverk um hið nýja djarfa Ísland
Við erum stödd á ansi smart skrifstofu á litla sviði Borgarleikhússins þar sem fjórum borðum er raðað í hnapp þannig að fólkið sem við þau situr horfist í augu þegar það lítur upp – eins og hefur verið í tísku undanfarið. Algert návígi, ekkert einkalíf í vinnunni. Á borðunum er ekkert nema lampi (smart) og inn-og-út bakkar (smart), engar tölvur. Engir símar heldur en þeir eru í vösum skrifstofumannanna.
Þetta reynist vera markaðsdeild öflugs fyrirtækis sem nú á í nokkurri krísu vegna framhjáhalds eigandans og skilnaðar við konu sína sem hafði stutt hann dyggilega í rekstrinum. Þar sem þau (Haraldur og Sigríður) höfðu jafnan komið fram sem einn maður í Séð og heyrt er þetta töluvert áfall eins og gefur að skilja. Í deildinni starfa fjórir ungir og öflugir markaðsmenn, Geir (Jóhannes Haukur Jóhannesson), Ingvar (Guðjón Þorsteinn Pálmarsson), Ólafur (Orri Huginn Ágústsson) og Agnes (Sara Dögg Ásgeirsdóttir), nýráðinn deildarstjóri markaðsdeildar. Þetta er glæsilegt ungt fólk sem fær í upphafi leiks það ögrandi verkefni að reisa ímynd fyrirtækisins við að nýju og maður skyldi ætla að það væri draumaverkefni þess – eilíf hamingja?
Elíf hamingja heitir einmitt leikritið sem um er rætt, sýnt á vegum Hins lifandi leikhúss í samvinnu við Borgarleikhúsið: “fyrsta íslenska millistjórnendadramað” eftir Þorleif Örn Arnarsson sem líka leikstýrir og Andra Snæ Magnason. Dramatúrg þeirra er Arndís Þórarinsdóttir. Saman gefa þau okkur glögga og afhjúpandi innsýn í líf og starf þess hamingjusama hóps sem býr til auglýsingarnar sem eru svo gríðarstór þáttur í lífi okkar allra með tilkomu ljósvakamiðla og ókeypis dagblaða. Og maður er svo á valdi hugsunarháttar fjórmenninganna þegar fram í verkið sækir að maður kaupir athugasemdalaust tillöguna um “að jákvæða dauðasyndirnar sjö” fyrirtækinu til björgunar!
Þetta er snjallt verk, innihaldsríkt, svo óvænt að ekki er vert að endursegja efnið of nákvæmlega, og ógeðslega skemmtilegt (í nærri því bókstaflegri merkingu). Og uppsetningin er svo fagmannleg, hröð og hugmyndarík að áhorfendur slepptu sér alveg í lokin. Persónurnar urðu skýrar og vel aðskildar, hver með sín persónueinkenni, hver með sinn skoplitla bagga á bakinu, eitthvað sem þau vildu halda leyndu fyrir hinum. Öll umgjörðin var í takt við efni og aðstæður, búningar dökkir (og smart, Drífa Freyjudóttir), ljósabeiting markviss (Ólafur P. Georgsson), allar hreyfingar eins og vel útfærður dans. Jóhannes Haukur Jóhannesson er skrifaður fyrir tónlist og dansi og hann átti auk þess einleik inni í leikritinu sem leysti upp fjórða vegginn og dillaði áhorfendum mjög. Þetta er æði. Ekki missa af því!