Barnarím
 |
Max og Mórits eru í íslenskum búningi Kristjáns Eldjárn, og vísurnar í annarri nýju bókinni eru eftir son hans Þórarin. Bókin heitir Á dýrabaki (Mál og menning) og varð fyrst til í myndum Brians Pilkington sem Þórarinn ljóðskreytti. Á myndunum erum við stödd á framandi slóðum – í Afríku, Asíu og jafnvel Ástralíu – en sameiginlegt með þeim er að alls staðar er lítill ljóslokkaður gutti að gá hvaða dýr henta best til reiðar. Hann ríður nashyrningi og teymir hann svo undir vinum sínum, hann nýtur útsýnis af gíraffabaki, hoppar um á kengúru (og uppgötvar svo að mun þægilegra er að vera í pokanum framan á henni), hjúfrar sig á tígrisbaki “í tígrisdressi fínu”, býr um sig í rúminu sínu uppi á skjaldbökuskildi af því hvað hún er sein í ferðum, kemst mun hraðar yfir á strútsbaki og leggst svo makindalega í hengirúm letidýrs. Undir lokin skýst hann upp til skýja með skáldafáknum – en velur svo í bláendann besta farartækið sitt sem hefur þann stóra kost að því getur hann algerlega stýrt sjálfur …
Vísurnar eru ljúfar og léttrennandi eins og von er til af Þórarni, ríma oftast saman 2. og 4. línu. Þær spila með myndunum, bæta við þær, lýsa og skýra ef með þarf. Til dæmis tek ég vísurnar um kengúruna sem fær tvær opnur í tilefni af sínu skemmtilega sköpulagi:
Kengúrur eru kraftmiklar
og kunna svo vel að hoppa.
Og innkaupapoka eru þær með.
Ágætt, þarna er sjoppa.
Eða láttu hana bara fá bakpoka
að bera í varninginn
og skríddu í staðinn í skinnpokann
í skjólið og hlýindin.
Myndirnar eru lifandi og alsettar skemmtilegum smáatriðum, til dæmis má skoða sér til gagns hvernig rúmið er fest á risaskjaldbökubakið! Þetta er upplögð bók fyrir lítil dýr sem eru orðin spennt fyrir öðrum dýrum, litlum og stórum.
Glingló og Dabbi í jólaskapi (Tónaflóð 2006) er saga af því hvernig kisulórurnar Dabbi og Glingló eyða jólunum. Þetta eru ekki gæludýr heldur sjálfstæðar persónur sem reka saman heimili – manngerð dýr með öðrum orðum. Myndirnar eru eftir Brynhildi Jenný Bjarnadóttur en vísurnar eftir Selmu Hrönn Maríudóttur. Þar er því lýst hvernig kisurnar undirbúa jólin, baka laufabrauð, rannsaka á eigin veiðihárum hitann frá kertaloga, fara í snjókast og búa til snjókarl, snúa jólaköttinn af sér, útbúa jólagjafir, hitta Kertasníki, fara í leiki og njóta loks jólahelginnar. Vísurnar eru meira bundnar en hjá Þórarni, hér er rímið a-b-a-b sem kallar á fleiri rímorð. Þó eru þær yfirleitt lipurlega ortar, stundum kannski notast við einfaldasta rím, einstaka sinnum seilst svolítið langt eftir rímorðum eða vikið við orðaröð rímsins vegna en ekki svo að skaði. Þessar vísur eru undir fyrirsögninni “Það er gaman að gefa”:
Núna þegar nálgast hratt
nótt með ljósin björtu,
öðlingar fá ýmsa glatt,
einkum kærust hjörtu.
Vanda Dabbi valið kann,
voða sætan finna
brúnan, ljúfan, búttaðan
bangsa handa Tinna.
Það er nokkuð öflugur leikur hjá Selmu Hrönn að neðst á hverri síðu segir hún efni vísnanna í óbundnu máli. Þetta er gagnlegt að hafa með í fyrsta skipti sem bókin er lesin fyrir þau minnstu. Myndirnar eru einfaldar og skýrar og litir sterkir. Kettirnir minna nokkuð á þann fræga Kött með höttinn, einkum þegar þeir eru alvarlegir á svip. Það er bara gaman fyrir þau sem þekkja fyrirrennarann! Þeir sem vilja fræðast meira um kisurnar kátu ættu að skoða vefinn www.grallarar.is þar sem má sjá meðal annars að þær eru ekki bara skáldskapur heldur lifandi kettir með ákveðnar skoðanir á því hvað þeim finnst gott að borða og hvernig þær vilja njóta lífsins. Líka eru þar leikir og litabók og fleira sem gaman er að skoða, jafnvel uppskriftir sem lágvaxnar manneskjur geta búið til og boðið stærra fólki upp á!