Dagbók flettarans síðustu helgina í febrúar
 |
| Stefán Máni – stríðir fyrirmönnum bókmenntanna. |
Þórður Helgason rifjar í greininni upp frægt kvæði Snorra Hjartarsonar, Land, þjóð og tunga, og spyr hvers vegna við rífum um þessar mundir tunguna út úr þessari heilögu þrenningu og einangrum hana. Af hverju skyldum við tala fagurt mál þegar við svívirðum hina hluta þrenningarinnar, spyr Þórður, gerum okkar besta til að eyðileggja landið og fyrirlítum þá þjóð sem við erum af. Vissulega er greinin öfgakennd, en stundum þarf öfgar til að maður hrökkvi við og átti sig.
Annars var ekki mikill tími til blaðalestrar um helgina því auðvitað gekk Vetrarhátíð algerlega fyrir, og þar þurfti engum að leiðast. Samt las ég auðvitað umfjöllun DV um Gunnar Eyjólfsson í tilefni af áttræðisafmæli hans um helgina. Auk upplýsandi texta um þennan dásamlega listamann voru ekki síður upplýsandi myndir. Mikið væri nú gaman að vera soldið eldri og hafa séð hann í hlutverki Galdra-Lofts 1949. Þótt hann hafi verið fallegur maður alla tíð hefur hann hreinlega verið glæpsamlega fagur um tvítugt eins og stóra andlitsmyndin af honum á bls. 22 sýnir vel.
Það var gott að fá upplýsingar um nýja bíómynd Aki Kaurismaki á menningarsíðu DV. Mann án fortíðar hef ég þegar séð þrisvar og ætla að sjá oftar. Dásamleg mynd. En ég myndi ekki hafa nöfn myndanna hans á ensku því hann gerir allar sínar myndir á finnsku og næst upprunalega titlinum koma íslenskar þýðingar þeirra.
Í Lesbók renndi ég mér í margt en festist bara við viðtal Þrastar Helgasonar við Stefán Mána um bók hans Túrista. Stefán er óánægður með lesturinn á bók sinni sem honum finnst of veruleikatengdur hjá þeim sem hafa tjáð sig um hana opnberlega. “Þekkingin truflar viðtökurnar” segir hann, en bókin fjallar öðrum þræði um bókmenntalífið á Íslandi í samtímanum og sendir eiturskeyti í ýmsar áttir. En þetta er líka skáldsaga og Stefán er viss um að hún verði ofan á þegar frá líður, það sýni viðtökur almennra lesenda nú þegar.
Stefán Máni dregur upp heldur nöturlega mynd af hlutskipti rithöfunda hér á landi, jafnvel viðurkenndra höfunda eins og hann er. Tíu ár eru síðan fyrsta bókin hans kom út og hann hefur fengið hálfs árs laun úr Launasjóði fjórum sinnum þessi tíu ár. Til að hafa í sig og á hefur hann meðfram ritstörfunum annast sjúka og geðveika, vaskað upp og unnið í prentsmiðju og fleira. Þetta er auðvitað andskotans basl, en getur orðið gróði þótt síðar verði.