Smurapar og lögapar og aurapar – Dagbók flettarans 27-28.06.09
Orð helgarinnar er „smurapi“. Það er úr bakþanka Bergsteins Sigurðssonar í Fréttablaðinu og er um bíladellumennina sem flykkjast að þegar þeir sjá opna vélarhlíf og hefur hver sitt sérfræðiálit fram að færa.
Smurapar. Alveg sér maður þá fyrir sér. Allir á kafi ofan í vélinni,og plömmerinn blasir við öllum á meðan þeir gramsa. Þó að Bergsteinn hafi ekki beinlínis orð á því verður þetta honum nokkurs konar líking um vesalings þjóðfélagið okkar sem situr þarna bara fast mánuð eftir mánuð og nýir og nýir lögapar koma hver með sitt sérfræðiálit sem við hreinlega verðum að fylgja ef við eigum ekki öll að farast.
Það er hið fasta viðkvæði daganna: þið munuð öll farast.
Eina spurningin er hvernig, nákvæmlega hvenær og hverjum það er mest að kenna.
Í allri þessar kröm og vesöld er hollt að rifja upp afmæli hundadagastjórnarinnar. Upp úr aldamótunum 1800 hafði þjóðin það raunverulega skítt. Tvær aldir eru nú liðnar frá því að Jörundur Jörundarson setti hér á fót merkilega þjóðfélagstilraun sem snarlega var kveðin niður. Og enn höfum við – eins og Páll Baldvin bendir á í ábúðarfullum leiðara Fréttablaðsins – enn höfum við ekki haft í okkur döngun til að sýna minningu þessa ævintýralega manns verðugan sóma, og er þessari forðum ritglöðu þjóð brugðið að vera ekki búin að skrifa að minnsta kosti tíu bækur um hann.
Michael Jackson er minnst í Fréttablaðinu og Mogganum á nokkuð fyrirsjáanlegan hátt: popparar og lífstílsfræðingar vitna um þýðingu hans fyrir þróun popps og dansins og vídeóanna. Allt gott um það. Vel unnin úttekt er í Lesbók eftir Árna Matt sem getur skrifað um allt, en manni finnst aðeins eins og hann nái samt ekki alveg sambandi við þá þýðingu sem MJ hafði þrátt fyrir allt – ég er ekki frá því að Árni vanmeti Michael sem lagasmið: höfundi Earthsong, Billie Jean, Man in the mirror – bara til að nefnda þrjú frábær lög – var ekki alls varnað.
Ekki skil ég í blöðunum að fá ekki ritfærasta aðdáanda MJ á landinu og þó víðar væri leitað, Hallgrím Helgason, til að skrifa eftirmælin.
Agnes Bragadóttir er ekki ástsæll blaðamaður, enda ekki mjög blíðlegur penni. Jafnvel má segja að hún sé allt að því fráhrindandi penni. En hún hefur samt býsna oft á réttu að standa í skrifum sínum um aurapana – fávitana í viðskipalífinu og apalæti þeirra. Og þörf er ábending hennar um það hversu skaðleg seta fulltrúa atvinnurekenda í lífeyrissjóðunum hefur reynst vera. Vilhjálmur Egilsson, sem reyndar er stundum næstum aðlaðandi talsmaður sjónarmiða hefur farið mjög halloka í ritdeilu sinni við Agnesi um þetta mál.
Annars situr Mogginn nú mjög með Gunnar I. Birgisson í kjöltu sér og strýkur honum og reynir að hugga hann. Ekki kannski að undra að Gunnar sé hnugginn. Einu sinni var hann apinn á hæstu greininni. Gunnar lítur í alla barma nema sinn. Hann skilur ekkert í því hvernig allt er „gert tortryggilegt“ nú á þessum síðustu tímum. Hins vegar virðist hann átta sig á því að nú sé nýr tíðarandi sem ekki líti á nepótisma og rassvasabókhald jafn mildilega og hér hefur löngum tíðkast. Því er flettari sammála. Það er óneitanlega nýstárleg tilfinning sem fylgir því að vera i sammála Gunnari I. Birgissyni.
Loks sér flettari ástæðu til að mótmæla hinum eilífu bréfum í Velvakanda þar sem ný og ný dulnefni (sem líkjast furðu mikið hvert öðru) heimta aftur skopmyndir Sigmunds og kvarta yfir Halldóri Baldurssyni.
Halldór Baldursson er Kjarval íslenskra skopmyndateiknara. Hann er snjallasti skopmyndateiknari sem Íslendingar hafa átt. Helst að þeir hér í eldgamla daga á Speglinum komist í hálfkvisti við hann. Teikning Halldór er frábær hvernig sem á hana er litið, myndræn úrvinnsla hugmyndarinnar er sláandi yfirleitt, og sjálf hugmyndin iðulega bæði frumleg og beitt. Hann hefur allt til að bera sem góðan skopmyndateiknara getur prýtt.
Guðmundur Andri Thorsson
Kennileitin í Kvosinni
Í Kvosinni eru mörg kennileiti sem við erum orðin vön að sjá en ef til vill um leið hætt að taka eftir. Í hvaða búning hafa skáld og rithöfundar fyrr og nú klætt Esjuna, Austurvöll, Arnarhólinn, lækinn og fleiri staði í og við miðborgina?
Úlfhildur Dagsdóttir og Ingibjörg Hafliðadóttir leiða kvöldgöngu úr Kvosinni fimmtudagskvöldið 25. júní en hún er hluti af göngudagskrá menningarstofnana Reykjavíkurborgar.
Safnast er saman við aðalsafn Borgarbókasafns í Grófarhúsi kl. 20 og gengið um nágrennið í rúma klukkustund. Allir eru velkomnir og þátttakan er ókeypis.
Sjá göngudagskrá sumarsins á heimasíðu Borgarbóksafns:
http://www.borgarbokasafn.is/Portaldata/16/Resources/a_dofinni/skjol/KvoldKvos2009.pdf
Hvað stoðar það manninn að vera með níu í reikningi? -Dagbók flettarans, 23.06.09
Í Mogganum er viðtal við bálreiða foreldra yfir því að barnið þeirra skuli hafa ratað í þá miklu ógæfu í lífinu að lenda í sama menntaskóla og flettari útskrifaðist úr: MS.
Þrátt yfir níu í reikningi og átta-fimm í íslensku komst unglingurinn ekki í Versló (afsakið Verzló) og ekki heldur í MR. Og foreldar bálreiðir.
Að undanförnu hefur nokkur umræða geisað um þetta ráðslag „helstu“ Reykjavíkurskólanna, að velja til sín nemendur með hæstu einkunnirnar; styrkja stöðu sína þannig sem elítuskólar en eftirláta öðrum skólum „tossana“. Um þetta var ágætur leiðari skrifaður í Fréttablaðið mánudaginn 22.06. af Óla Kristjáni Ármannssyni og Mogginn hefur tekið upp þessa umræðu.
Nú hefur landinu verið stjórnað frá Heimastjórnartímanum af fólki sem gekk í MR og efnahagslífinu hefur verið stjórnað frá stríðslokum af fólki sem gekk í Versló. Við hvort tveggja hefur tekist til þannig að einhverjum kynni að þykja það ærin ástæða til að finna aðrar stofnanir til að mennta börnin sín, en hitt er svo aftur áleitin spurning, hvort þessi elítismi í kjölfar afnáms hverfisskóla sé ekki meira í anda þess forréttinda- stétta- og elítusamfélags sem reynt var skipulega að innleiða hér í kjölfar kvótakerfisins og beðið hefur algjör skipbrot – en þessi Nýja Íslands sem nú stendur til að byggja með norræn velferðarsamfélög sem fyrirmynd.
Dæmin sanna líka að það er stórlega ofmetið að vera með níu í reikningi. Var ekki Sigurjón Þ. Árnason alltaf með tíu í reikningi?
En núll í siðfræði, eins og flettara minnir að Einar Már Guðmundsson hafi orðað það. Sá góði rithöfundur skynjaði aldeilis tímana eins og skáldum ber að gera nú í haust og skrifaði hverja eldgreinina af annarri þar sem hann hirti dólgana og stappaði stálinu í fólkið af skáldlegu andríki. Það er smá viðtal við hann í Mogga í tilefni af því að nú er komin bók með þessum greinum, Hvíta bókin – sem eflaust verður margslungin eins og Hvíta albúmið Bítlanna.
Einar Már útskrifaðist úr MS. Og flettari er nokkurn veginn alveg viss um að hann var aldrei með níu í reikningi.
Annar Einar Már og ritsnillingur líka þó ólíkur sé, enda Jónsson, skrifar á mánudag bráðskemmtilega Skoðunargrein um gys sem gert var að Sarkozi eins og manni bera að gera við forseta, og Gerður Kristný bauð upp á fyndna hraðmynd frá Rithöfundaþingi í Lahti sem hafði þegar að var gáð líka að geyma beitt skop um hégómaskap og tildur. Báðar greinarnar eru vel byggðar og síðasta setningin hjá Gerði þannig að maður grípur andann á lofti.
Sumum finnst gaman að vera ráðherrar.
Það finnst til dæmis Kristjáni Möller samgönguráðherra norðlendinga. Stóreinkennilegt viðtal við hann var í sama blaði, að því er virtist fyrst og fremst til að tilkynna kjósendum sínum nyrðra að þeir fengju nóg malbik, nóg göng og Samgöngumiðstöð í Reykjavík.
Á sama tíma og aðrir ráðherrar mega skera niður í raunverulegum nauðsynjamálum – menntun, heilbrigði, þjónustu við fatlaða, öryrkja og aldraða… – þá gumar Kristján Möller af því að árið 2009 verði „annað mesta framkvæmdaár vegagerðar á Íslandi.“ Hann lofar malbiki. Síðan koma gamalkunnar heitstrengingar um Samgöngumiðstöð í Reykjavík sem Kristjáni Möller er jafn mikið ástríðumál og Óla Jó var endurreisn Vestmannaeyja: Hún SKAL RÍSA… en þessi mikla ástríða virðist vakin af þeirri lífseigu þráhyggju norðlendinga að þeir eigi heilagan rétt umfram borgarbúa sjálfa á því að stjórna skipulagsmálum í miðri Reykjavík vegna þeirrar fórnfýsi sinnar að búa ekki í Reykjavík.
Við viljum ekki þennan malbiksaustur. Við viljum fá að sjá viðtöl við ráðherra þar sem þeir guma af ráðdeild.
Í eðlilegu árferði væri þessi Samgöngumiðstöðvardella að sönnu hvimleið en kannski skopleg í aðra röndina en í yfirstandandi árferði er erfitt að finna orð sem lýsa svona áhugamáli. Er ekki hægt að senda Kristján eitthvað með Gunnari Birgissyni – á einhvern stað þar sem fólk þarf svona malbikshetjur? Túrkmenistan? Er þar ekki verið mikið að reisa volduga minnisvarða?
Kári Stefánsson skrifar um verðuga minnisvarða í Moggann í dag: Tónlistarhúsið sem er minnisvarði um eitthvað allt annað en tónlist. Kári gerist í þessari grein talsmaður ráðdeildar og skynsamlegrar fjárfestingar. Hann er í raun alveg ótrúlega sannfærandi í því hlutverki.
Og óneitanlega er það verðugt umhugsunarefni hvort ekki sé ástæða til að staldra við með Tónlistarhúsið og endurskoða allt það dæmi með hliðsjón af því að Reykjavík verður aldrei aldrei alþjóðleg fjármálamiðstöð (Aldrei aftur Hiroshima!). En hins vegar eigum við hér framúrskarandi sinfóníuhljómsveit (í alvöru) sem flettara að minnsta kosti dreymir um að heyra í góðum sal áður en hann deyr.
Fréttablaðið er - rétt eins og Mogginn - annars nokkuð gott með morgunkaffinu. Þar er að vísu dálítið um skringimenni sem skrifa í blaðið skringifréttir um önnur skringimenni en þættir af einkennilegum mönnum virðast ætla að fylgja þessari þjóð alla tíð. Aftur á móti var í dag bakþankagrein eftir Pál Baldvin sem lætur mann allt í einu fara að hugsa um merkingu orðsins „djúpúðgur“. Sú grein er alveg áreiðanlega um eitthvað.
GAT
Bókarbrot: Hvíta bókin
VI. kafli
Hvenær sparkar knattspyrnumaður í miðju boltans?
Er það alltaf eða aldrei? Eða bæði, því miðja boltans er líka þar sem hann sparkar ekki og þar af leiðandi alls staðar. Eða hún er þar sem hann sparkar hverju sinni. Þetta skilja allir, jafnt þeir sem hafa áhuga á fótbolta sem og hinir sem engan áhuga hafa á fótbolta.
Það er eins með hnöttinn. Hann er einsog kúla í laginu eða bolti og snýst um það sem hann snýst, um sólina og sín eigin málefni. Þess vegna er engin miðja á hnettinum. Það var hins vegar ekkert fráleitt að hugsa þannig á meðan jörðin var flöt. Ef til vill hefur jörðin haldið áfram að vera flöt í ýmsum skilningi, til dæmis efnahagslegum og félagslegum, því ef hún er hnöttur, einsog kúla eða bolti í laginu, þá er engin miðja eða réttara sagt, miðjan er einfaldlega undir iljum sérhvers jarðarbúa. Það eru allir staddir í miðjunni. Það er þess vegna sem ég leyfi mér að segja: Ekki tala um stórar þjóðir og litlar þjóðir, útkjálka, heimshorn og jaðra. Miðjan hvílir undir iljum þínum, færist úr stað og eltir þig hvert sem þú ferð.
Ef þessari eðlilegu landafræði væri fylgt byggjum við í betri heimi og þá væru voldugar og vanmáttugar þjóðir ekki til. Engin Afríka, engin Ameríka, engin Evrópa, engar heimsálfur byggðar á valdahlutföllum. Auðvitað svæðisbundin sérkenni en allar þjóðir sameinaðar. Enginn maður væri ólöglegur. Þá væri hægt að tala um sameinuðu þjóðirnar, ekki bara sem stofnun heldur raunveruleika. Þá væri ekkert Öryggisráð, enginn Alþjóðagjaldeyrissjóður, ekkert NATO. Enginn Georg Bush, enginn Gordon Brown, enginn Geir Haarde, ekki af því að við þyrftum að passa okkur á ráðamönnum sem byrja á bókstafnum G heldur þyrftum við einfaldlega enga ráðamenn. Ekkert G20. Ég leyfi þessari setningu að lifa, lesandi góður, þó einhver af þessum G-um verði horfinn af sjónarsviði valdsins þegar þú lest þessar línur. Þú getur sagt að ég sé draumóramaður, en ég er ekki einn um það. You may say I´m a dreamer, but I am not the only one. Bara til að taka John Lennon á þetta, en páfagarður er nýbúinn að fyrirgefa honum eina af þessum setningum sem hann lét falla eða missti út úr sér; þessa með Jesú og vinsældir Bítlanna.
Það er undarlegt þegar menn missa út úr sér setningar og allt fer á annan endann. Einsog unga stúlkan sem hélt ræðu á Austurvelli við upphaf Búsáhaldabyltingarinnar og uppskar andúð hóps af samnemendum sínum, laganemum við Háskólann í Reykjavík. Samt sagði hún ekkert nema sannleikann; að við myndum bera ríkisstjórnina út úr stjórnarráðinu ef hún færi ekki sjálf. Og það varð úr: Ríkisstjórnin fór að lokum úr stjórnarráðinu, af því að annars hefði hún verið borin þaðan út. En orð eru dýr. Orð eru hættuleg. Jafnvel brandarar geta komið mönnum í koll.
…
Nýjasta verk Einars Más Guðmundssonar, Hvíta bókin, kemur út á morgun.
Valinkunnir listamenn styðja Steinunni
Hópur þekktra listamanna hefur sent frá sér yfirlýsingu þar sem lýst er stuðningi við þá ákvörðun að gera Steinunni Sigurðardóttur að borgarlistamanni árið 2009. Yfirlýsingin hljóðar svo:
YFIRLÝSING VEGNA ÚTNEFNINGAR BORGARLISTAMANNS REYKJAVÍKUR ÁRIÐ 2009
Við undirrituð óskum Steinunni Sigurðardóttur, fatahönnuði, til hamingju
með að hafa verið útnefnd Borgarlistamaður Reykjavíkurborgar árið 2009.
Jafnframt lýsum við yfir vanþóknun okkar á bókun áheyrnarfulltrúa
Bandalags íslenskra listamanna í Menningarmálaráði Reykjavíkurborgar.
Þröngsýnin og smásálarhátturinn sem í henni felast eru ekki í neinum takti
við þann veruleika sem listamenn búa við í dag, þar sem skilin milli
listgreina, æðri og lægri aðferða, eru sem betur fer að þurrkast út og
eftir stendur krafan um hnitmiðun og frumleika hvernig svo sem þau
birtast.
Þeir sem hafa kynnt sér verk Steinunnar vita að ásamt afburða þekkingu á
listgrein sinni og dugnaði til framkvæmda hefur hún unnið af því innsæi og
þeirri dirfsku sem einkennir bestu listamenn. Hún er vel að heiðrinum
komin.
Ásgerður Júníusdóttir, söngkona
Baltasar Kormákur, leikstjóri
Björk Guðmundsdóttir, tónlistarmaður, borgarlistamaður árið 2000
Edda Heiðrún Backman, leikkona, borgarlistamaður árið 2006
Einar Örn Bendiktsson, tónlistarmaður
Einar Kárason, rithöfundur
Finnbogi Pétursson, myndlistarmaður
Gabríela Friðriksdóttir, myndlistarmaður
Haraldur Jónsson, myndlistarmaður
Helga I. Stefánsdóttir, leikmynda- og búningahönnuður
Hjálmar H. Ragnarsson, tónskáld og rektor LHÍ
Ilmur Kristjánsdóttir, leikkona
Jóhannes Þórðarson, arkitekt og deildarforseti í LHÍ
Karólína Eiríksdóttir, tónskáld
Kristín Jóhannesdóttir, leikstjóri
Kristján Steingrímur Jónsson, myndlistarmaður og deildarforseti í LHÍ
Ragnhildur Gísladóttir, tónskáld
Sigurður Pálsson, rithöfundur
Sigrún Guðmundsdóttir, listdansari
Sjón, rithöfundur
Stefán Jónsson, leikari og leikstjóri
Þórarinn Eldjárn, rithöfundur, borgarlistamaður árið 2008
Þriðja Þorskastríðið er tapað – dagbók flettarans 21.06.09
Herdís Þorgeirsdóttir skrifar magnaða grein á laugardag í Fréttablaðið sem fer langt með að sannfæra mann um að Icesave-samningarnir séu svívirða. En ekki alveg alla leið.
Eitt og annað vefst fyrir manni:
Í fyrsta lagi finnst manni að Íslendingum beri að standa við skuldbindingar sínar, hversu galnar sem þær voru, og að nokkru varði, gangi ekki að uppfylla þær, að geta sagt: við reyndum; þetta gekk ekki; semjum upp á nýtt.
Í öðru lagi verðum við alltaf að muna að fórnarlömb þessa máls eru sparifjáreigendur í Hollandi og Englandi þar sem Landsbankinn hafði fengið að ginna fólk til að setja peninga inn á reikninga sína.
Í þriðja lagi eru Íslendingar ekki jafn saklausir og þeir vilja vera láta – fórnarlömb vissulega en ekki endilega saklaus fórnarlömb. Hér um þjóðfélagið flæddi ódýrt fjármagn og hér á Íslandi var keypt meira af jeppum og öðru þungaglingri en nokkur hemja var. Íslendingar keyptu sér varning og fjárfestu í húsnæði með peningum sem þeir áttu ekki; hvorki heimilin né bankarnir – eða sveitafélögin sem tæmdu sjóðina á feitu árunum til að eiga ekkert til að mæta mögru árunum.
Nú er komið að skuldadögunum. Og þá reynir maður að semja við lánadrottna. Hvað sem kann að líða hugmyndum Stefáns lagaprófessors um að það sé matsatriði skuldarans hvenær skuldbindingarnar eigi við. Eða sanngirnismál.
Í fjórða lagi vefst þetta fyrir manni: Hvað þá? Því eins og Lára Hanna bendir á í bloggi sínu erum við ekki öll hetjur – það er að segja sá hluti almennings sem ekki hefur mætt á Austurvöll til að mótmæla samningunum. Sjálf dregur hún þá ályktun að við, þessi sem ekki erum hetjur eins og hún, séum öll í Kringlunni „að dúlla sér“, viljum láta aðra sjá um púlið – og jafnvel að okkur standi á sama um framtíð barnanna okkar og barnabarnanna.
Það er kannski nokkuð orðum aukið.
Kannski erum við einmitt að hugsa um framtíð barnanna og barnabarnanna þegar við styðjum viðleitni stjórnvalda til að semja við alþjóðasamfélagið um skuldbindingar Íslendinga. Því það er óbærileg tilhugsun að Íslendingar verði paríaríki norður í Ballarhafi; Bjartur kominn upp í Urðarsel… Við vitum ekki hvað gerist ef Íslendingar hafna samningnum og allt fer í uppnám. Við vitum ekki hver niðurstaða dómstóla verður. Hins vegar vitum við að eignir Landsbankans duga frá 75 prósent og upp í 95 prósent af þessum skuldum. Við vitum líka að aðrar skuldir Íslendinga eru geigvænlegar. Við vitum að vonlaust er með öllu að Íslendingar geti unnið sig út úr skuldum sínum öðru vísi en með hjálp og í samvinnu við önnur ríki Evrópu. Við verðum að að droppa Stóra Planinu…
Og kannski þurfum við einmitt á öðru að halda nú um stundir en hetjuskap.
Við háðum tvö Þorskastríð við Breta – mjög hetjuleg. Þá vildu þeir veiða í íslenskri lögsögu en urðu frá að hverfa vegna þess að innan Nató var það metið sem svo að vestræn ríki hefðu ríkari hagsmuni af því að hafa Ísland með sér en Hull og Grimsby hefðu af veiðum við Ísland.
Þessi staða Íslendinga innan alþjóðasamfélagsins virðist hafa ruglað þessa litlu þjóð rækilega í ríminu – kannski að rót alls vandans liggi þegar allt kemur til alls í veru hersins hér á landi? Að minnsta kosti ber framferði Íslendinga á umliðnum árum vott um meiri smáþjóðaderring, meira oflæti en dæmi eru um – og yfirþyrmandi áhættusækni sem virðist annars vegar vaxin úr íslenskri karlamenningu og hins vegar knúin af trú á því að manni verði alltaf reddað. Því þannig var það alltaf. Íslenskir (land)ráðamenn virtust alls ekki átta sig á því hvernig staða þjóðarinnar gjörbreyttist við hrun kommúnismans; virtust ekki gera sér grein fyrir því að svona þjóðarkríli getur ekki þrifist nema í skjóli.
Ekki var nóg með að við þessir almennu Íslendingar sem hvorki erum hetjur né snillingar, mættum sæta því sárnauðug að búa við það á ferðum erlendis að vera spyrt saman við ofdramb og heimsku hinna síkaupandi samlanda okkar – nei, okkar góða nafn, sem Björk og aðrir listamenn höfðu ekki síst byggt upp, var notað á kaldrifjaðan hátt til að veiða í breskri lögsögu. Veiða peninga.
En nú var enginn bakhjarl. Ekkert skjól.
Þetta varð síðasta þorskastriðið. Á endanum urðum við þorskarnir. Á þurru landi.
Guðmundur Andri Thorsson
Dauft er í sveitum – dagbók flettarans 13.6.09
Eva Joly viðhafði fáheyrðar aðferðir við að hafa sitt fram í vikunni: hún kom fram í fjölmiðlum. Og það var ekki til að bregðast við, snúa út úr, fara undan í flæmingi, fela, leyna, rugla, bulla – nei: hún kom fram í fjölmiðlum að eigin frumkvæði til þess að segja fólki eitthvað.
Svona gera náttúrlega bara útlendingar.
Og síðan hafa lögmenn keppst um að gera lítið úr henni. Á sumum er að skilja að Eva Joly og Sigríður Benediktsdóttir standi helst í vegi fyrir endurreisn landsins.
Annars er heldur dauft yfir blöðunum í dag, og skyldi engan undra. Hnipin þjóð í vanda. Við erum öll að þreytast. Áttundi mánuðurinn í Kreppu og enn sama strögglið, sama þokan, sama liðið að þybbast við. Að vísu verið að greiða úr Icesave.
Eða er það ekki?
Veðurfræðingurinn Haraldur Ólafsson finnur enn nýjan flöt á andstöðunni við Evrópusambandið í grein í Fréttablaðinu.
Af nokkurri fimi leiðir hann í ljós að hér sé um að ræða hernaðarbandalag. Fram að þessu höfum við talið að Evrópusambandið sé eitthvert máttugasta friðarbandalag í sögu Evrópu og jafnvel helsta ástæða þess að friður hefur haldist í þeim parti Evrópu sem það nær yfir frá 1945 – en nei: þetta er hernaðarvél að mati Haraldar, og enn ein ástæðan fyrir Íslendinga að halda sig utan við það. Hina friðelskandi Íslendinga. Hina mildu Íslendinga. Hina góðu Íslendinga. Hina öðruvísi en alla aðra Íslendinga. Hina ljúfu, blíðu, nægjusömu, kærleiksríku,hógværu, friðelskandi Íslendinga…
Skemmtilegt viðtal við Þröst Leó, þann afburðaleikara sem flettari myndi semja leikrit fyrir ef hann kynni að semja slíkt. Júlía Margrét er dugnaðarforkur og teflir líka saman tveimur ung-poppurum úr sitthvorum geira, Jóhönnu Guðrúnu og Unnstein Manuel. Þau eru kannski ekki alveg nógu ólík þegar til á að taka, þó að samtal þeirra sé ósköp notalegt yfir kornfleiksinu…
Annað nokkuð skemmtilegt viðtal skrifar Jakob Bjarnar við Helga Björnsson rokkara. Þar rymja þeir hvor á annan um startkafla, sveitaböll, fótbolta og annað karlmannlegt. Jakob er svo líka með myndir af Stefáni Mána að hnykla vöðvana – og brýnnar – grín um Evu Joly og annað karlmannlegt.
Í Mogga eru Staksteinar að þessu sinni ekki um Steingrím Jóhann. Hins vegar er maður búinn að gleyma um hvað dálkurinn er um leið og búið er að fletta. Öllu ánægjulegri flettingar eru á blaðsíðu 18 þar sem borgarstjórinn í Reykjavík sést tyrfa Lækjartorg með bjart bros á vör. Óskandi að þetta sé ávitull um blóm í haga á þessu hroðalega torgi – og Akureyringar ættu að taka sér þetta til fyrirmyndar og endurvekja Ráðhústorgið í fyrri mynd.
Í Lesbók er áhugaverð grein eftir Gerði Steinþórsdóttur um einn af þessum skrýtnu Englendingum sem hingað rákust og skrifuðu um það ferðabók; Watts þann sem skrifaði bókina „Norður yfir Vatnajökul“. Prýðileg grein. En er ekki kominn tími til að endurskoða smágreinastefnuna á Lesbókinni? Allt þetta smælki um plötur og bækur og bíómyndir innan um forljótan grænan rasta sem verður einhvern veginn það eina sem maður sér…
Guðmundur Andri Thorsson
KK á Gljúfrasteini
KK leikur á gítar og syngur eigin lög, ný og gömul í stofunni á Gljúfrasteini, sunnudaginn 14. júní klukkan 16. Aðgangseyrir er aðeins 500 krónur.
Kristján Kristjánsson, betur þekktur sem KK, hóf atvinnumennsku í tónlist árið 1985 þegar hann lagðist í götuspilamennsku víðsvegar um Evrópu eftir að hafa stundað 4 ára nám við Tónlistarháskólann í Malmö. Árið 1990 kom hann heim til Íslands og hefur síðan starfað við tónlist, hljóðritun á eigin lagasmíðum og annarra, leikhús, kvikmyndir og nú síðast sem dagskrárgerðarmaður hjá RÚV.
KK hefur tvisvar verið tilnefndur til Grímuverðlauna og hefur tvisvar fengið Íslensku tónlistarverðlaunin. Síðasta plata KK “Svona eru menn“ (2008) kom út hjá JPV fyrir síðustu jól. KK er með tvær plötur í samantektinni á 100 bestu plötum Íslands, Lucky One (1991) og Bein Leið (1992).
Stofutónleikar Gljúfrasteins verða alla sunnudaga í sumar kl.16, nánar má lesa um dagskrána hér. Gljúfrasteinn er opinn alla daga í sumar frá kl. 9–17.
Æðrast eigandinn – dagbók flettarans 9.6.09
Þau tíðindi gerðust í dag í blöðunum að Björgólfur Guðmundsson fyrrum eigandi Landsbankans harmaði það sem gerst hafði…
Eflaust þykir mörgum kominn tími til að heyrist í honum. Þjóðfélagið logar enn einu sinni út af Icesave-reikningunum sem falla nú af fullu afli á þetta þjóðarkríli. Tímabært að gamli eigandinn – að ekki sé talað um soninn – tjáði sig um þau ósköp sem bankinn hefur valdið í lífi þessarar þjóðar með delluganginum í Englandi.
Það hefur hann ekki beinlínis gert. En þó varðar eftirsjá hans dellugang í Englandi. Annan. Frá því segir í mogga að hjartnæm yfirlýsing hafi birst frá honum á vef enska fótboltafélagsins West Ham. Hann kveðst yfirgefa félagið „með miklum söknuði“.
Og lofar að koma aftur.
Silfur og aftur silfur – Dagbók flettarans – 8.6.09
Enn eitt silfrið er á baksíðu Moggans: Gunnar Nelson mun hafa unnið silfur í jú-jútsó í Los Angeles. Það er virkilega ánægjulegt og til marks um þroska þjóðarinnar, þrátt fyrir allt. Sú var tíðin að Jóhannes á Borg var alltaf að slást við einhvern Jú-jútsó kall frá Japan. Og vann hann í öll sexhundruð skiptin sem þeir áttust við. Nú erum við hins vegar sjálf farin að leggja þessa snaggaralegu íþrótt fyrir okkur.
Og vinnum náttúrlega silfrið.
Eins og í leiknum gegn Hollendingum. Þar unnum við silfrið eftir glæstan seinni hálfleik sem vannst 1-0. Hollendingar sigruðu að vísu fyrri hálfleikinn 2-0 en það var að sögn bara vegna þess að Eiður Smári var alltaf hafður frammi og fékk því aldrei boltann sem barst aldrei yfir miðju.
Svavar Gestsson talar eins og við höfum unnið silfrið í Icesavemálinu. Hann er alltaf sigurviss og hress og það er virkilega ánægjulegt að sjá hann aftur. Og heyra hann – „skilurðu“ – eiginlega eitthvað traustvekjandi; og ég trúi öllu sem hann segir.
Það eru gamlir Allaballar úti um allt. Steingrímur J. náttúrlega, Álfheiður, Árni Páll og auðvitað Ólafur Ragnar. Hann er í viðtali í Mannlífi sem er vel skrifað og margt þar sagt af skynsamlegu viti eins og vænta mátti – en ég get ekki gert að því að ég fer æ oftar að undanförnu að velta fyrir mér ljósmyndunum af manninum: þær eru mér ráðgáta.
Framan á bókinni um Ólaf stóð hann til dæmis með annan fótinn í snjóskafli. Á bak við hann geysaði eitthvert framsækið orkuver en hann þarna á blankskóm með fótinn í skaflinum og maður gat ekki hætt að hugsa um það hvað hann væri eiginlega að gera ofan í þessum skafli, hvort það væri ekki óþægilegt, hvort hann væri orðinn kaldur og blautur, hvort hann myndi ekki kvefast, hvort hann væri kannski fastur…
Og nú með þessu viðhafnarviðtali í sjálfu Mannlífi stendur hann á hinu fagra Álftanesi með kyrrlátt bros á vör og virðist halda á einhverju – eða jafnvel veifa því. Er þetta sokkur? Er þetta kannski vettlingur?
Er hann þá þessi hver sem vettlingi getur valdið?
Guðm. Andri Thorsson