Er Bella æt?
 |
Sá Á líðandi stund: http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublication&intPublId=1754
Er Bella æt?
 |
Sædýrasafnið eftir Marie Darrieussecq var heimsfrumsýnt í Kassanum í Þjóðleikhúsinu í gærkvöldi undir stjórn franska leikstjórans Arthurs Nauzyciel og í þýðingu Sjóns. Margt varð til að byggja upp spennu fyrir þessa sýningu. Það var samið sérstaklega fyrir íslenska Þjóðleikhúsið (soldið 2007, að vísu) og sýningin fer héðan – með sínum íslensku leikurum – til Orleans í Frakklandi í vor. Að henni koma margir álitlegir listamenn. Marie þekki ég bara af skáldsögunni Gyltingu, sem er alveg nóg, það er afar minnisstæð saga, vönduð, ögrandi og óþægileg. Í heimalandi sínu er hún talin meðal eftirtektarverðustu yngri höfunda. Auk ofannefndra snillinga gerir Barði Jóhannsson tónlistina við verkið og sviðshreyfingar sjá Erna Ómarsdóttir og Damien Jalet um. Damien tók sjálfur eftirtektarverðustu “danssporin” í sýningunni í hlutverki Bellu, sem er ein af skepnunum á sædýrasafninu. Síðast en ekki síst er myndin af Margréti Vilhjálmsdóttur á auglýsingum fyrir sýninguna undurfalleg og óhugnanleg í senn. Rauða hárið dansar frá höfðinu eins og á hafmeyju í kafi og í fanginu heldur hún á kolkrabba.
Sviðsmynd Giulio Lichtner er í samræmi við auglýsinguna, minnir á sjávarbotn eða annað framandi svæði. Enda erum við stödd í sædýrasafni í ótilgreindu landi sem hjónin Karl (Stefán Hallur Stefánsson) og Mæja (Margrét Vilhjálmsdóttir) reka. Það hefur verið þeirra yndi og lifibrauð í senn en nú hallar undan fæti; dýrunum hefur fækkað verulega og gestir koma ekki lengur til að skoða heldur éta því í heiminum umhverfis er matur orðinn af skornum skammti. Nú hafa hjónin samþykkt að taka á móti fjögurra manna fjölskyldu, kunningjum sínum úr skóla, um óákveðinn tíma, flóttafólki en undan hverju eða hverjum er ekki ljóst. Þetta eru hjónin Lísa, (Elva Ósk Ólafsdóttir) og Villi (Björn Hlynur Haraldsson) og tólf ára tvíburar þeirra (Ívar Örn Sverrisson og Vigdís Hrefna Pálsdóttir). Fer kurteislega á með heimamönnum og gestum framan af en spennan er fljót að byggjast upp. Kannski voru Lísa og Mæja engar vinkonur í æsku, kannski eru þau bara afætur sem hrifsa til sín allt sem þau girnast. Það er ekkert einfalt og ljóst í þessu verki – ekki frekar en í næsta verki á undan þessu í Kassanum, hinu rómaða Utan gátta eftir Sigurð Pálsson. Við fáum ekki að vita margt en skynjum bara ógn sem að steðjar að lífinu á sviðinu.
Sýningin bregst ekki vonum. Á áþreifanlegu plani sýnir hún frábæra list, vekjandi texti lifnar í skemmtilegum og flottum leik í spennandi listrænu umhverfi. Sumar sviðsmyndirnar verða lengi í minnum hafðar, ekki síst súrrealískar senurnar með tvíburunum, kærleiksríkur en hamslaus leikur Mæju og Bellu og spennuþrungið atriði milli Mæju og hermannsins (Valur Freyr Einarsson). Óáþreifanleg er tilfinningin sem sýningin vekur með vísunum sínum í ótal áttir og atburði, stríð hér og þar, náttúruhamfarir, efnahagshrun. Persónur verksins vita ekkert hvað er að gerast fyrir utan sædýrasafnið. Að það er skelfilegt bera hljóðin að utan og ofan með sér. Á einstaklingsplani skynjum við sorg og heimilisböl. Hvað varð um barnið sem hermaðurinn segir Mæju hafa gengið með síðast þegar hann kom? Hvers konar dýr er Bella og hvaða samband er milli hennar og Mæju? Sýningin vekur líka spurningar um framtíðina utan leikhússins. Við búum jú í eins konar “sædýrasafni” sem hefur verið okkar matarkista um aldir. Nú fer fiskunum fækkandi, í raunveruleikanum eins og í verkinu. Hvað verður um þetta fólk? Okkur?
Úthlutað úr Prologos
Önnur úthlutun úr Leikritunarsjóðnum Prologos hefur nú farið fram. Umsóknir í sjóðinn að þessu sinnu voru óvenju margar, en alls bárust 53 umsóknir frá 45 aðilum. Fjórir höfundar hljóta handritsstyrki og einn leikhópur hlýtur styrk vegna leiksmiðjuverkefnis. Umsóknarfrestur vegna næstu úthlutunar er til 18. maí næstkomandi.
Úthlutað er úr Prologos þrisvar á ári, og að jafnaði eru veittir tveir handritsstyrkir í hvert sinn. Í ljósi þess hversu margar sterkar umsóknir bárust að þessu sinni, og með hliðsjón af erfiðu efnahagsástandi í samfélaginu, var ákveðið að fjölga handritsstyrkjum í fjóra í þessari úthlutun. Auður Ava Ólafsdóttir hlaut styrk til að þróa hugmynd að leikriti sem hún nefnir Svartur hundur prestsins, Margrét Örnólfsdóttir hlaut styrk vegna handritsins Og hvernig líður þér?, Úlfur Eldjárn hlaut styrk til að skrifa leikrit sem nefnist Söngleikurinn um dauðann og Þórdís Elva Þorvaldsdóttir Bachmann hlaut styrk til að þróa leikhandritið Fyrirgefningin. Sviðslistahópurinn 16 elskendur hlaut styrk vegna leiksmiðjuverkefnisins Nígeríusvindlið.
Auður Ólafsdóttir er listfræðingur að mennt en hefur vakið mikla athygli á undanförnum árum fyrir skáldsögur sínar, Upphækkuð jörð (1998), Rigning í nóvember (2004), sem hlaut bókmenntaverðlaun Tómasar Guðmundssonar og var tilnefnd til menningarverðlauna DV í bókmenntum 2005, og Afleggjarann (2007), sem hlaut menningarverðlaun DV í bókmenntum og bókmenntaverðlaun kvenna, Fjöruverðlaunin 2008 og var tilnefnd til bókmenntaverðlauna Norðurlandarás 2009.
Margrét Örnólfsdóttir hefur skrifað handrit að kvikmyndum og leiknu sjónvarpsefni, og samið tónlist fyrir kvikmyndir og fjölda leikhúsverka. Hún skrifaði meðal handritið að dans- og söngvamyndinni Regínu ásamt Sjón, skrifaði þætti fyrir sjónvarpsþáttaraðirnar Réttur og Svartir Englar og var meðhandritshöfundur í sjónvarpsþáttunum Stelpurnar. Hún hlaut tilnefningu til Grímunnar – Íslensku leiklistarverðlaunanna fyrir tónlist sína í Meistaranum og Margarítu í Hafnarfjarðarleikhúsinu.
Úlfur Eldjárn hefur starfað sem tónlistarmaður frá unga aldri, með fjölda listamanna og hljómsveita, lengst af sem meðlimur í Orgelkvartettinum Apparat. Hann hefur samið tónlist við fjölda leikverka, dansverka og stuttmynda. Hann samdi meðal annars tónlist fyrir Eterinn sem nú er sýndur í Þjóðleikhúsinu. Úlfur hefur þýtt nokkur leikrit og komið að handritsskrifum fyrir sjónvarp.
Þórdís Elva Þorvaldsdóttir Bachmann hefur skrifað nokkur leikrit fyrir svið. Fyrsta verk hennar var Áttu smit? (2004). Hungur (2006) var sýnt í Borgarleikhúsinu, Fýsn (2007) hlaut fyrstu verðlaun í leikritasamkeppni Borgarleikhússins Sakamál á svið og var sýnt þar og Dansaðu við mig (2008) var sýnt í Iðnó. Hún samdi leikritið Dúkkulísu fyrir Þjóðleik, grasrótarverkefni á vegum fræðsludeildar Þjóðleikhússins og fleiri aðila, en það verk verður sýnt af fimm leikhópum á Austurlandi í vetur.
Sviðslistahópinn 16 elskendur skipa þau Aðalbjörg Þóra Árnadóttir, Brynja Björnsdóttir, Davíð Freyr Þórunnarson, Eva Rún Snorradóttir, Friðgeir Einarsson, Hlynur Páll Pálsson, Karl Ágúst Þorbergsson, Lovísa Elísabet Sigrúnardóttir, Sunna María Schram og Ylfa Ösp Áskelsdóttir. Hópurinn sýndi sýninguna Íkea-ferðir haustið 2008 og vinnur nú að sýningunni Orbis Terrae í samstarfi við Margréti Vilhjálmsdóttur fyrir Listahátíð í Reykjavík.
Markmið Leikritunarsjóðsins Prologos er að hlúa að leikritun á Íslandi og efla höfundastarf við Þjóðleikhúsið. Sjóðnum er einnig ætlað að stuðla að framþróun og eflingu leiklistarinnar með leiksmiðjuverkefnum, samkeppni, útgáfu og tilraunaverkefnum þar sem teflt er saman fólki úr ólíkum listgreinum.
Í stjórn Prologos sitja Bjarni Ármannsson, Kristbjörg Kjeld og Tinna Gunnlaugsdóttir. Fagráð skipa Melkorka Tekla Ólafsdóttir, Pétur Gunnarsson og Stefán Jónsson.
Sem fyrr segir er umsóknarfrestur vegna næstu úthlutunar úr Leikritunarsjóðnum Prologos til 18. maí næstkomandi, en úthlutun fer fram í júní. Upplýsingar um sjóðinn og umsóknarferli er að finna á heimasíðu Þjóðleikhússins, leikhusid.is.
Rachel og Þórir
 |
Sá Á líðandi stund: http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublication&intPublId=1751
Rachel og Þórir
 |
Tveir ungir leikarar fengu að láta ljós sitt skína á litlum sviðum stóru leikhúsanna í vikunni sem leið. Þóra Karítas Árnadóttir túlkaði bandaríska píslarvottinn Rachel Corrie í lífi og dauða á litla sviði Borgarleikhússins undir stjórn Maríu Ellingsen, en á Smíðaverkstæði Þjóðleikhússins lék Þórir Sæmundsson – ja, einna helst lausum hala og laut engri utanaðkomandi stjórn, að því er séð verður.
Það var greinilega mikill áhugi á Rachel Corrie, ef marka má mannfjöldann á frumsýningu. Ég hef ekki verið í eins þéttskipuðum sal litla sviðsins síðan útskriftarárgangurinn þeirra Stefáns Halls og Dóru lék Hugleik Dagsson og Tsjekhov þar um árið. Þetta er líka draumaverkefni fyrir unga leikkonu: örlagasaga stúlku sem fórnaði lífi sínu fyrir fólk sem hún þekkti lítið sem ekkert með því að ganga fram fyrir skjöldu þegar átti að ryðja húsi þess burtu og varð sjálf undir ýtunni. Samt var þetta alveg eðlileg stelpa – ósköp venjuleg meira að segja, að því er virtist. Ég hefði samt viljað fá að vita aðeins meira um hana en var látið uppi í texta Alans Rickmans sem byggður er á bréfum og dagbókum Rachel (og Gísli Rúnar Jónsson þýddi). Hvers vegna fékk hún tækifæri (eins og segir í texta) til að fara til Rússlands? Ekki getur verið algengt í Bandaríkjunum að venjulegum unglingi bjóðist slíkt. Og hvað kveikti áhuga hennar á örlögum Palestínumanna? Hvernig vini átti hún? Í hvers konar hópum var hún á skólaárum sínum?
Það gerði líka erfitt að komast nálægt Rachel í sýningunni að textinn var ansi stirður og bóklegur, á köflum eins og lítt innblásnar orðabókarþýðingar (þýðanda er ekki getið í leikskrá). Maður heyrði sjaldan unga rödd í þeim texta, þótt rödd Þóru Karítasar sé vissulega bæði ung og innblásin. Hljóðmynd Margrétar Kristínar Blöndal (Möggu Stínu) var hins vegar áhrifarík og varð æ innblásnari og svakalegri eftir því sem leið á. Það var hún sem ásamt líkamstjáningu leikkonunnar hreyfðu við manni og komu jafnvel tárunum fram í augu manns undir lokin.
Þórir Sæmundsson er mun sjálfmiðaðri í sínum einleik sem hann kallar Eterinn. Hann segir sögur sem margar eru skemmtilegar, sögur af sjálfum sér, af ömmu sinni og alls konar öðru fólki, skyldu og óskyldu, og fremur frumsamda hljóðgjörninga inn á milli sem líka eru sniðugir. En heildartilgangur sýningarinnar varð mér ekki ljós – nema þá viðamikil sjálfskynning. Stundum minnti textinn á Punkt punkt komma strik eftir Pétur Gunnarsson, og þá heyrðist að með markvissri sjálfsíroníu hefði hann orðið mun fyndnari. Þórir tekur sjálfan sig aðeins of hátíðlega til að sýningin verði verulega snjöll.
Það er gaman að minna á að einmitt þessi tvö, Þóra Karítas og Þórir, leika ungu manneskjurnar í sýningu Þjóðleikhússins á Hart í bak. Þau eru hæfileikum búin, eins og sjá má bæði í þeirri sýningu og einleikjunum þeirra, og ástæða til að vænta margs af þeim í framtíðinni.
Bókaormaeldi
 |
Ráðstefna um barna- og unglingabókmenntir
laugardaginn 21. mars 2009 kl. 10:30-13:15
Þetta er 11. barna- og unglingabókaráðstefnan sem haldin er í Gerðubergi í samstarfi við Borgarbókasafnið, IBBY á Íslandi, Síung, Skólasafnamiðstöð Reykjavíkur, Upplýsingu – Félag bókasafns- og upplýsingafræða og Félag fagfólks á skólasöfnum.
Dagskrá:
Halla Kjartansdóttir: Að verða læs eða lens
Guðlaug Richter: Hvernig glæðum við áhuga barna á lestri?
Ingibjörg Baldursdóttir: Lestrarkveikjur
Brynhildur Þórarinsdóttir: Lestrarhestamót(un)
– Gæðingaskeið, slaktaumatölt og fleiri lestraríþróttir
Fundarstjóri: Silja Aðalsteinsdóttir
Ókeypis aðgangur!
Í hléi geta ráðstefnugestir keypt girnilega samloku, kaffi eða gos fyrir kr. 750.- hjá Gallerý fiski sem sér um veitingareksturinn í Gerðubergi.
Um fyrirlesarana og efni þeirra:
Halla Kjartansdóttir er með mastersgráðu í íslenskum bókmenntum. Hún hefur 20 ára starfsreynslu sem íslenskukennari í framhaldsskóla. Halla hefur gefið út kennsluefni, skrifað ritdóma og þýtt bækur og starfar nú sem kennslustjóri í Menntaskólanum við Sund.
Um erindi sitt segir Halla: ,,Nemendur ættu að vera orðnir sæmilega læsir á bókmenntatexta þegar þeir koma í framhaldsskóla þar sem skilningur þeirra ætti að vaxa og dýpka í takt við þroska þeirra og reynslu. En er það raunin? Reynslan sýnir að nemendur í framhaldsskóla verða oft alveg lens, skilja ekki baun og þarfnast leiðsagnar, tíma, þolinmæði og endalausra hugmynda að verkefnum og umræðuefnum. Bóklestur er þeim jafnvel fullkomlega framandi. Mér hefur gefist best að leiða nemendur inn í bókmenntatexta með því að virkja þeirra eigin sköpunarkraft og leyfa hugrenningum þeirra, tilfinningum og skoðunum að fá útrás í ferlinu svo upplifunin verði ekki þvinguð eða nemendum finnist þeir nauðbeygðir til að lúta ,,viðurkenndum” skoðunum eða viðhorfum gagnvart bókmenntum. Að vísa í þeirra eigin veruleika og reynsluheim og leyfa þeim að bregða á leik og finna tengingar hefur líka gefist vel. Í fyrirlestrinum mun ég sýna dæmi um þessa nálgun hjá mér í kennslunni. Glíman við ólæsið er stærsta og mikilvægasta verkefni bókmenntakennarans.”
Guðlaug Richter er með BA-próf í íslensku og hefur skrifað þrjár barnabækur og þýtt fjölmargar bækur fyrir börn og unglinga. Guðlaug hefur setið í stjórn IBBY á Íslandi í 13 ár. Hún var um árabil ritstjóri tímaritsins Börn og menning og er nú formaður félagsins.
Um erindi sitt segir Guðlaug: „Hvernig glæðum vð áhuga barna á lestri?
Fyrirlesturinn fjallar um könnun sem gerð var á vegum Samtaka um Barnabókastofu síðastliðið sumar. Tilgangurinn með könnuninni var að safna upplýsingum um allt það helsta sem verið er að gera á sviði lestrarhvatningar á Íslandi. Tekin voru viðtöl við einstaklinga á ýmsum stofnunum, hjá félagasamtökum og áhugahópum vítt og breitt um landið sem á einhvern hátt tengjast þessum málaflokki. Markmiðið var að bregða upp yfirlitsmynd af stöðu mála og jafnframt grennslast fyrir um viðhorf þeirra sem vinna við lestrarhvatningu. Jafnframt því sem niðurstöður könnunarinnar verða kynntar í fyrirlestrinum verða settar fram tillögur um aðgerðir til að sporna við minnkandi bóklestri barna.“
Ingibjörg Baldursdóttir bókasafns- og upplýsingafræðingur hefur starfað undanfarin 12 ár á skólasafni Flataskóla í Garðabæ. Áður starfaði hún m.a. á Borgarbókasafni og á Skólasafnamiðstöð Reykjavíkur. Ingibjörg hefur setið í stjórn Upplýsingar og situr nú í stjórn Félags fagfólks á skólasöfnum.
Í erindinu fjallar Ingibjörg um ýmislegt sem hún hefur verið að gera til að kveikja áhuga nemenda á lestri bóka. Um er að ræða viðburði eins og lestrarátök fyrir yngri og eldri nemendur, lestrarmaraþon og bókakynningar. Auk þess verður rætt um hvaða þættir skipta máli þegar börn velja sér bækur til lesturs.
Brynhildur Þórarinsdóttir er hálfur rithöfundur og hálfur háskólakennari. Hún er með MA-próf í íslenskum bókmenntum, er lektor við kennaraskor Háskólans á Akureyri og skrifar barnabækur meðfram kennslunni. Hún hefur hlotið ýmsar viðurkenningar fyrir ritstörf, m.a. Norrænu barnabókaverðlaunin fyrir endursagnir sínar á Njálu, Eglu og Laxdælu og Íslensku barnabókaverðlaunin fyrir Leyndardóm ljónsins sem er bók Stóru upplestrarkeppninnar í ár.
Í erindinu verður fjallað um bóklestur sem tómstundastarf, einkum út frá hugmyndum um bókmenntauppeldi. Rætt verður um gagnsemi bóklestrar og mikilvægi þess að foreldrar, kennarar og samfélagið allt virði barnabókmenntir og sýni lestri barna áhuga.
Sem yður þóknast
Þrettándakvöld er eitt alskemmtilegasta leikrit Vilhjálms Shakespeare, hryllilega fyndið og fyndnin þar að auki af mörgum tegundum. Þar ber erótíska fyndni hæst en líka er meinleg fyndni áberandi, misskilningsfyndni, kynusli eins og hann gerist fyndnastur hjá þessum yndislega höfundi og svona mætti lengi halda áfram að telja. Þetta verk hefur maður séð í mörgum uppsetningum og er ein sú minnisstæðasta sýning Leiklistarskólans þegar Ólafía Hrönn var í honum og lék Ólivíu og Þórdís Arnljótsdóttir var hennar Víóla. Ógleymanlega vandræðalegt ástarsamband þar sem Ólivía heldur endilega að Víóla sé sá karlmaður sem hún þykist vera og verður heiftarlega skotin í henni. En Víóla er dauðskotin í Orsínó greifa sem hún sendist fyrir til að biðja Ólivíu fyrir hans hönd …
Já, söguþráðurinn er alger steypa, ef svo má segja um þráð. Shakespeare hefur skemmt sér konunglega við að finna upp hverja delluna á fætur annarri til að skemmta sínu fólki, bæði á sviði og í sal. Og það var mikið tilhlökkunarefni að sjá hvað Rafael Bianciotto, leiklistarnemum og fáeinum af bestu leikurum Þjóðleikhússins yrði úr því. Hættulegt tilhlökkunarefni eftir þá dýrindis skemmtun sem Dauðasyndirnar urðu í meðförum Bianciotto í Borgarleikhúsinu í fyrra. Það voru líka mörg frábær atriði í Þrettándakvöldi á föstudagskvöldið var – sem bar upp á 13. dag marsmánaðar og var því eins konar “þrettándakvöld”. Svið Helgu I. Stefánsdóttur með sínum gríðarmikla blævæng var verulega smart og búningarnir líka þótt þeir yrðu kannski helst til einhæfir. Grímurnar voru sniðugar en ég fékk á tilfinninguna að þær hindruðu eðlilegt tal ungu leikaranna. Framsögn þeirra vildi verða ansi þvinguð en kannski stafaði það líka af óvananum að leika fyrir svo stóran sal. Það er vitaskuld áreynsla og afar brýnt að þau fái þessa þjálfun áður en þau útskrifast.
Ég elska hana, hún elskar annan mann
 |
Sjá Á líðandi stund …
Ég elska hana, hún elskar annan mann
 |
Þrettándakvöld er eitt alskemmtilegasta leikrit Vilhjálms Shakespeare, hryllilega fyndið og fyndnin þar að auki af mörgum tegundum. Þar ber erótíska fyndni hæst en líka er meinleg fyndni áberandi, misskilningsfyndni, kynusli eins og hann gerist fyndnastur hjá þessum yndislega höfundi og svona mætti lengi halda áfram að telja. Þetta verk hefur maður séð í mörgum uppsetningum og er ein sú minnisstæðasta sýning Leiklistarskólans þegar Ólafía Hrönn var í honum og lék Ólivíu og Þórdís Arnljótsdóttir var hennar Víóla. Ógleymanlega vandræðalegt ástarsamband þar sem Ólivía heldur endilega að Víóla sé sá karlmaður sem hún þykist vera og verður heiftarlega skotin í henni. En Víóla er dauðskotin í Orsínó greifa sem hún sendist fyrir til að biðja Ólivíu fyrir hans hönd …
Já, söguþráðurinn er alger steypa, ef svo má segja um þráð. Shakespeare hefur skemmt sér konunglega við að finna upp hverja delluna á fætur annarri til að skemmta sínu fólki, bæði á sviði og í sal. Og það var mikið tilhlökkunarefni að sjá hvað Rafael Bianciotto, leiklistarnemum og fáeinum af bestu leikurum Þjóðleikhússins yrði úr því. Hættulegt tilhlökkunarefni eftir þá dýrindis skemmtun sem Dauðasyndirnar urðu í meðförum Bianciotto í Borgarleikhúsinu í fyrra. Það voru líka mörg frábær atriði í Þrettándakvöldi á föstudagskvöldið var – sem bar upp á 13. dag marsmánaðar og var því eins konar “þrettándakvöld”. Svið Helgu I. Stefánsdóttur með sínum gríðarmikla blævæng var verulega smart og búningarnir líka þótt þeir yrðu kannski helst til einhæfir. Grímurnar voru sniðugar en ég fékk á tilfinninguna að þær hindruðu eðlilegt tal ungu leikaranna. Framsögn þeirra vildi verða ansi þvinguð en kannski stafaði það líka af óvananum að leika fyrir svo stóran sal. Það er vitaskuld áreynsla og afar brýnt að þau fái þessa þjálfun áður en þau útskrifast.
En munurinn á þeim og “gömlu” leikurunum var ansi mikill. Arnar Jónsson naut sín í botn sem sá seinheppni Malvólíó, bryti Ólivíu, sem er svo óvinsæll meðal heimilismanna að þeir gera honum viðurstyggilegan grikk. Eggert Þorleifsson var ótrúlega fyndinn Andrés Agahlýr, forsmáður biðill Ólivíu, Guðrún Snæfríður Gísladóttir frábært fífl og Ragnheiður Steindórsdóttir óþekkjanleg í hinni rassmiklu Maríu, ráðskonu Ólivíu. Það var áberandi hvað þau höfðu lítið fyrir hlutunum í samanburði við krakkana sem þó gerðu mörg vel, einkum þau sem ekki þurftu að reyna of mikið á röddina. Það er gríðarlega erfitt að leika í tveggja tíma sýningu með breyttri rödd og hefði kannski ekki átt að reyna það?
Af ungliðunum varð ég hrifnust af Lilju Nótt Þórarinsdóttur í hlutverki Ólivíu. Hún hefur mjög fallegar hreyfingar og skildist vel. Erfitt er að telja ekki næstan Walter G. Grímsson sem var eins og sambland af Stjána bláa og tuskudúkku í hlutverki Antóníós. Vigdís Másdóttir var líka aðdáunarverð í upphafi sýningar, svo afslöppuð og fyndin þegar hún lék sér að leikhúsgestum. Önnur voru helst til þvinguð en eiga eflaust eftir að ná sér vel á strik ef sýningin fær að lifa. Og mest um vert er að þetta verður þeim öllum ómetanleg reynsla.
Vigdís talar í 101 projects
 |