Stofutónleikar á Gljúfrasteini
 |
Í sumar verða tónleikar í stofunni á Gljúfrasteini alla sunnudaga klukkan 16.00. Fjölbreyttur hópur tónlistarmanna mun leika á stofutónleikaröðinni en það er Latíntríó Tómasar R. Einarssonar sem ríður á vaðið á sunnudaginn kemur.
Auk tónskáldsins og forsprakkans Tómasar R. Einarssonar, sem leikur á kontrabassa skipa tríóið Óskar Guðjónsson á tenórsaxófón og Ómar Guðjónsson á gítar. Tómas R. hefur verið einn afkastamesti lagasmiður í íslenskri djasstónlist síðustu tvo áratugi og eru geisladiskar sem innihalda eingöngu eða aðallega tónlist eftir hann orðnir 14 talsins. Síðastliðið haust kom út diskurinn hans Romm Tomm Tomm, sem hlaut afbragðsdóma heima og erlendis. Á efnisskrá tónleikanna á sunnudaginn verða m.a. lög af Romm Tomm Tomm í bland við eldra efni.
Halldór Laxness var sem kunnugt er mikill áhugamaður um tónlist og tónlistarflutning. Hann lék sjálfur á píanó og hafði sérstakt dálæti á tónsmíðum J. S. Bach. Tónlist var alla tíð stór hluti af heimilislífinu á Gljúfrasteini, enda stóðu Halldór og Auður kona hans gjarnan fyrir tónleikum á Gljúfrasteini m.a. í samstarfi við Tónlistarfélag Reykjavíkur. Það myndast alltaf sérstök stemmning á stofutónleikunum, enda umhverfið og andrúmsloftið sérstaklega skemmtilegt.
STOFUTÓNLEIKAR Á GLJÚFRASTEINI SUMARIÐ 2007
JÚNÍ
3. júní Latíntríó Tómasar R. Einarssonar
10. júní Signý Sæmundsdóttir, söngur og Þóra Fríða Sæmundsdóttir, píanó
17. júní Ólöf Arnalds, söngur og gítar
24. júní Sigurgeir Agnarsson, selló
JÚLÍ
1. júlí Bergþór Pálsson, söngur og Anna Guðný Guðmundsdóttir, píanó
8. júlí Hafdís Vigfúsdóttir, flauta og Kristján Bragason, píanó
15. júlí Kristján Orri Sigurleifsson, kontrabassi og Guðrún Dalía Salómonsdóttir, píanó
22. júlí Arnaldur Arnarson, gítar
29. júlí Bill Holm, píanó og spjall
ÁGÚST
5. ágúst Una Sveinbjarnardóttir, fiðla
12. ágúst Michael Jón Clarke, söngur og Þórarinn Stefánsson, píanó
19. ágúst Peter Maté, píanó
26. ágúst Guðný Guðmundsdóttir, fiðla og Gerrit Schuil, píanó
Aðgangseyrir 500 kr.
Anna Guðný Guðmundssdóttir píanóleikari er tónlistarráðunautur Gljúfrasteins en nánari upplýsingar um tónleikaröðina veitir Guðný Dóra Gestsdóttir framkvæmdastjóri Gljúfrasteins.
Myndlistin um helgina
 |
Það er skammt stórra högga á milli hjá Þuríði Sigurðardóttur myndlistarmanni og söngkonu. Í galleríi Suðsuðvestur í Keflavík stendur yfir sýning hennar Stóð þar sem hún rannsakar einstaka litadýrð íslenska hestsins í vísindalega nákvæmum málverkum. “Efniskennd verkanna kveikir löngun til að snerta þau líkt og raunverulegan feld,” segir Anna Jóa í umsögn í Morgunblaðinu í dag um sýninguna. Á morgun sýnir Þuríður afrakstur annarrar ítarlegrar rannsóknar, nú á íslensku mýrlendi í sýningunni Starir í listamannahúsinu Start Art Laugavegi 12b. Þetta eru afskaplega heillandi málverk – minna svolítið á “illgresin” hennar á sýningunni Óboðnir gestir í Gallerí Hlemmi fyrir nokkrum árum. Anna Jóa nefnir “dáleiðslukennda þætti málverkanna” í umsögn sinni um Stóð, það á einnig við um mýramálverkin. Sýningin á þeim stendur til 28. júní en Stóð til 17. júní.
Á morgun verður líka opnuð sýning á verkum Helga Þorgils Friðjónssonar á lofti Start Art.
Á laugardaginn verða opnaðar tvær sýningar í Listasafni ASÍ við Freyjugötu. Katrín Elvarsdóttir heldur ljósmyndasýninguna Af þessum heimi en Hye Joung sýnir innsetninguna og gjörninginn Stungur. Þær standa til 24. júní.
Á morgun hefst formlega starfsemi í endurbyggðu Húsi Innréttinganna og viðbyggingu við Aðalstræti 10. Á neðri hæð gamla hússins verður Reykjavíkurborg með sýningu í tveimur stofum sem kallast einu nafni “Fógetastofur” og er nýr sýningarstaður. Þar verður í sumar sýning á vegum Minjasafns Reykjavíkur um upphaf byggðar við Aðalstræti og í Grjótaþorpi. Til sýnis eru líkön og ljósmyndir frá Reykjavík þar sem sjá má hvernig byggð í Reykjavík þróaðist fyrstu hundrað árin eftir stofnun kaupstaðarins árið 1786. Upphaf þéttbýlis í Reykjavík má rekja til Innréttinganna og húsið Aðalstræti 10 stendur eitt eftir af þeim húsum sem reist voru fyrir verksmiðjurnar.
Á efri hæðinni er starfsemi HANDVERKS OG HÖNNUNAR. Markmið HANDVERKS OG HÖNNUNAR eru að stuðla að eflingu handverks, hönnunar og listiðnaðar og auka gæðavitund á þessu sviði. Einnig að auka skilning almennt á menningarlegu, listrænu og hagnýtu gildi handverks, hönnunar og listiðnaðar með fjölbreyttri kynningarstarfsemi. Á efri hæðinni er einnig lítill sýningarsalur sem kallaður er „Á skörinni”
Þar mun Sigríður Ágústsdóttir leirlistakona opna sýningu á handmótuðum og reykbrenndum vösum. Sigríður býr á Akureyri en lærði bæði í Englandi og Frakklandi. Hún hefur haldið fjölda einkasýninga og tekið þátt í mörgum samsýningum. Sýningin „Á skörinni” er opin á skrifstofutíma til 28. júní.
Í glæsilegu bakhúsi sem er á tveimur hæðum er rekin verslunin Kraum – icelandic design. Hópur hönnuða og fjárfesta tók höndum saman og stofnuðu þetta fyrirtæki og opna nú hönnunarverslun, fyrstu sinnar tegundar þar sem eingöngu er seld íslensk hönnun í hæsta gæðaflokki. Í versluninni verður seldur fatnaður, skartgripir og margs konar nytjavörur frá yfir 70 íslenskum hönnuðum. Á efri hæð bakhússins verða í framtíðinni fjölbreyttar innlendar og erlendar hönnunarsýningar.
Á Kjarvalsstöðum stendur nú yfir sýningin Magma / Kvika á íslenskri samtímahönnun. Á morgun fimmtudag kl. 12 verður hádegisstefnumót við Hrafnkel Birgisson hönnuð og formann Samtaka hönnuða – Form Ísland. Hann er einn þeirra rúmlega áttatíu hönnuða sem eiga verk á sýningunni, en aðkoma hans að sýningunni er sérstök að því leyti að hann kemur að gerð nokkurra verka í samvinnu við einn eða fleiri sýnendur.
Meðal verka Hrafnkels er hinn sjálfbæri sólarlampi Sólskin, í líki mjólkurbrúsa, sem ætlað er að mjólka ljósið frá sólinni. Aðrir munir sem Hrafnkell kemur að eru allsérstæð kökuform, sem eiga sér aldargamla sögu, sem rekja má alla leið til Þýskalands og nýstárlegar hlífðarflíkur úr alíslenskri ull sem hannaðar eru undir heitinu Vík Prjónsdóttir.
Stefnumótið við Hrafnkel hefst kl. 12.00 og tekur um 20 mínútur. Í kaffiteríu er boðið upp á gómsætar veitingar að stefnumótinu loknu. Minnt er á að frítt er á Kjarvalsstaði alla fimmtudaga og opið er daglega frá kl. 10-17.
Á sunnudaginn kl. 15 heldur Guja Dögg Hauksdóttir fyrirlestur um laugar í íslensku landslagi og tengsl þeirra við verk Roni Horn í Listasafni Reykjavíkur – Hafnarhúsi. Fyrirlesturinn er í tengslum við yfirstandandi sýningu Roni Horn – MY OZ. Roni Horn hefur um langa hríð haft sérstakan augastað á vatni í ýmsum myndum bæði innanlands sem utan og verið heilluð af náttúru Íslands eins og víða má greina á sýningunni. Upplifun Roni Horn er afar persónuleg og snertir áleitna þætti um skynjun, manngert umhverfi, byggingarlist og náttúru. Með sýn Roni Horn að leiðarljósi leitast Guja Dögg við að fjalla um íslenskar laugar og samhengi þeirra við stórbrotið landslag út frá tengslum manns og náttúru eða byggingarlistar við stað.
Gestir safnsins eru hvattir til að njóta bæði fyrirlesturs og sýningar.
Síðasta reykmettaða ljóðakvöldið
 |
| Kári Páll er meðal þeirra sem lesa. Hann gaf út ljóðabókina Oubliette hjá Nykri í vetur leið. |
Í tilefni gildistöku nýju reykingalaganna stendur Stéttarfélag ungskálda (SUS) fyrir síðasta reykmettaða ljóðakvöldi Íslandssögunnar fimmtudagskvöldið 31. maí. Ljóðakvöldið verður haldið á Stúdentakjallaranum og hefst upplestur klukkan 21:00. Fram koma skáldin Arngrímur Vídalín, Hildur Lilliendahl, Jón Örn Loðmfjörð, Kári Páll Óskarsson, Kristín Svava Tómasdóttir, Steinar Bragi og Urður Snædal.
Áhersla verður lögð á alþýðlegt og fjölskylduvænt andrúmsloft.
Hugleikar
 |
Eitt af aðalsmerkjum leikfélagsins Hugleiks hefur ætíð verið frumsamin tónlist. Í leikritum félagsins, sem einatt eru líka frumsamin, hefur heyrst allt frá óperu til þungarokks. Þar hafa heyrst ættjarðarsöngvar, bölbænir, fagnaðarsöngvar yfir andlátum manna og sungin bréf að handan.
Hugleikur ætlar að enda leikárið að þessu sinni með tónleikum í Þjóðleikhúskjallaranum, þar sem flutt verða mörg vinsælustu lögunum úr sýningum félagsins. Á dagskrá verða um tuttugu lög, í flutningi hljómsveitar, kórs og einsöngvara. Meðal annars verður frumflutt lokalagasyrpa, sem var sérstaklega sett saman fyrir þetta tækifæri.
Tónleikarnir verða tvíteknir. Þeir fyrri verða í Þjóðleikhúskjallaranum þriðjudagskvöldið 29. maí kl. 21, en þeir síðari föstudagskvöldið 1. júní kl. 22:30, á sama stað.
Miðaverð er 1000 kr.
Sumarið ‘81
 |
Sjá Á líðandi stund http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublication&intPublId=946
Sumarið ‘81
 |
| Edda Arnljótsdóttir í hlutverki hennar. |
Það er myndarlega staðið að leiksýningunni Yfirvofandi á Listahátíð, þó að hún sé sýnd í heimahúsi, nánar tiltekið heima í stofu hjá höfundinum, Sigtryggi Magnasyni, á Lokastíg 5. Myndarlega er búið að áhorfendum í norðurstofu með stólum sem fara hækkandi eftir því sem aftar dregur og myndarleg er leikskráin, innbundin bók þar sem prentaður er allur texti verksins á íslensku og ensku í þýðingu Lani Yamamoto.
Myndarlega er einnig staðið að öllu sem varðar sýninguna sjálfa. Bergur Þór Ingólfsson er metnaðarfullur ungur leikstjóri og hann velur ekki leikara sína af handahófi. Í hlutverkum hjónanna eru hjónin Edda Arnljótsdóttir og Ingvar E. Sigurðsson, þrautreyndir leikarar bæði og hann hefur raunar verið í hópi albestu leikara á þessu landi allar götur síðan í Nemendaleikhúsinu fyrir sautján árum. Í hlutverki stráksins er Jörundur Ragnarsson sem útskrifaðist úr LHÍ fyrir ári, var í þeim fína bekk sem setti meðal annars upp Forðist okkur eftir Hugleik Dagsson.
Strákurinn er eins konar milliliður eða tengiliður milli hjónanna og áhorfenda. Hann er í stofunni þegar við komum inn, brosir til okkar og talar til okkar, útskýrir fyrir okkur hvað þau meina, hjónin, með því sem þau segja hvort við annað. Við sjáum strákinn en það gerir eiginmaðurinn ekki og eiginkonan bara stundum. Hann er sem sagt að mestu leyti ósýnilegur öðrum en áhorfendum.
Þetta er því ekki að öllu leyti raunsæisverk, við komumst snemma að því. Þó má það ekki raunsærra vera, við komumst líka að því. Þó að hjónin lifi í nútímanum, fari í vinnuna, sinni kennslu og skjólstæðingum tryggingastofnunar, lifa þau í raun og veru ekki hér og nú heldur í stöðugri umhugsun um sumarið 1981. Það sumar fæddist þeim drengur og dó fáeinum vikum síðar. Þau hafa ekki eignast önnur börn.
Hvernig stóð á því að drengurinn litli dó? Varð slys – vöggudauði – eða hvað? Kannski skiptir það ekki höfuðmáli, söknuðurinn væri sá sami, sektarkenndin, vanlíðanin sem engin leið er að bæla niður. Hjónin þykjast lifa lífinu en í rauninni kallast þau á úr ríki dauðra – samt eru þau svo nálægt okkur að við heyrum þau anda, sjáum svitadropana og tárin þegar þau ásaka sjálf sig og hvort annað, þjást – án enda. Þetta er rannsókn á því sem deyr með barni, nöturleg mynd af fólki sem er ekki lengur manneskjur heldur blæðandi und.
Þetta er átakanlegt efni sem auðvelt er að gera væmið og óþolandi tilfinningasamt. Það gerist ekki hér. Sigtryggur heldur fast utan um það og leyfir því aldrei að renna úr greipum sér, og hann fær dygga aðstoð leikara og leikstjóra við það. Ingvar, Edda og Jörundur lifa efnið fremur en að þau leiki það, eða svo er að sjá. Maður grætur ekki yfir þjáningu þessa fólks heldur kvelst hægum kvölum milli þess sem maður hrekkur í kút undan svipuhöggum textans. Fegurð hans og þróttur kemur þeim ekki á óvart sem sá eða las fyrra leikrit Sigtryggs, Herjólfur er hættur að elska sem var sett upp á vegum Þjóðleikhússins vorið 2003. Þar var þjáningin líka viðfangsefnið – ástin, dauðinn og sektin, eins og hér.
Það verða bara örfáar sýningar enn á Yfirvofandi, og miðar á hverja sýningu eru örfáir. Pantaðu strax á naiv@internet.is.
Dagbók flettarans frá miðjum maí
 |
| Risessan – skyldi maður skreppa til útlanda til að sjá hana aftur? |
 |
| Stúlka með skál á þríframlengdri sýningu Aðalheiðar á Akureyri. |
Þið sem heitið Sigurður, Guðrún eða Jón þekkið kannski ekki tilfinninguna sem gagntekur mig ennþá þegar ég sé nafnið mitt á prenti. Þó ímynda ég mér að jafnvel fólk sem heitir algengustu nöfnum hrökkvi við þegar það sér fullt nafn sitt birtast í dagblaði til dæmis, skírnarnafn og föðurnafn og kannski millinafn líka. Svoleiðis líður mér ennþá þegar ég les óvænt skírnarnafn mitt á prenti af því hvað það var lengi sjaldgæft. Sennilega hef ég þess vegna klippt út síðuna í Fréttablaðinu 15. maí með fréttinni “Silja Hauksdóttir stýrir Stelpunum”! Það verður gaman að sjá hvernig henni tekst upp.
Hallgrímur Helgason skrifar í Fréttablaðið 15. maí fína analýsu á niðurstöðu kosninganna, “Hreyfingarlaust Ísland”, sem ég ætla ekki að henda þegar þetta spjall hefur verið skrifað heldur geyma í úrklippusafninu. Hann sá nokk fyrir hvað átti eftir að gerast næstu tíu daga, en skemmtilegust er hraðferð hans yfir fáránleika íslensks kosningakerfis. Ég hef aldrei komist svo langt að reyna að átta mig á því og hef því aldrei séð fáránleikann eins skýrt og hann málast upp í grein HH.
“Frönsku risafeðginin kostuðu 30 milljónir” sagði Fréttablaðið í fyrirsögn 15. maí. Kannski þykir það mikið, en oft hefur 30 milljónum verið verr varið. Þessi uppákoma á Listahátíð verður lengi í minnum höfð. Reyndar vil ég ganga lengra og fullyrða að risessan verði ógleymanleg þeim sem upplifðu hana, og ég beinlínis finn til með þeim borgarbúum sem sátu heima og nenntu ekki að fara og sjá “einhverja brúðu”. Frá Listahátíðarstarfsfólki berast þær fréttir að ótal bréf hafi komið til þeirra eftir uppákomuna, aðallega frá börnum sem spurðu frétta af risessunni eða spunnu sjálf sögur af því sem hún væri að fara að gera eftir Íslandsferðina. Tilfellið er einmitt að hún kveikti á ímyndunaraflinu. Það er löngu sannað mál að góð götuleikhús eins og þetta eru það sem borgarbúar eru þakklátastir fyrir þegar frá líður.
“Þrír unglingspiltar sýknaðir af nauðgun” sagði Blaðið, og Fréttablaðið setti skýringuna á því í fyrirsögn: “Framburður stúlkunnar sagður reikull og haldlítill.” Ég get vel ímyndað mér að það sé erfitt að muna nákvæmlega málsatvik eftir svona atburð, hvað hafi gerst fyrst eða nákvæmlega í hvaða röð þeir hefðu haft mök við hana, og ég sárvorkenni stúlkunni að þurfa að sitja uppi með þennan ömurlega farangur í huga sínum og minni.
Blöðin kynntu vel málþingið sem haldið var um Pétur Gunnarsson á uppstigningardag, enda var það gríðarlega vel sótt. Fyrirfram var maður svolítið hissa á hvað það átti að vera langt: allur dagurinn, tíu erindi um einn mann og verk hans, en þegar til kom var svo gaman og svo fróðlegt að hlusta á rýni um bækur hans hverja af annarri að dagurinn flaug áfram. Hvað eftir annað var minnt á þá náttúru Péturs og sköpunarverka hans að veita gleymskunni viðnám, halda til haga því sem við hin höfum gleymt. Til dæmis hefur hann ítrekað í ræðu og riti minnt á gamlar bækur og sýnt fram á að þær verði að endurútgefa til að þær gleymist ekki. Í því sambandi sagði Soffía Auður Birgisdóttir sögu úr bókabúð: Pétur hringdi og spurði um gamla bók. Stúlkan sem svaraði bað hann bíða augnablik meðan hún athugaði hvort hún væri til, svo tók hún fyrir tólið en hann heyrði samt í henni þegar hún hvíslaði að félaga sínum: “Þetta er perrinn!”
RAX opnaði ljósmyndasýningu um síðustu helgi í nýju galleríi, Fótógrafí, við Skólavörðustíginn. Af því tilefni tók annar ljósmyndari Mogga, ÞÖK, ansi skemmtilega mynd af RAX sem birt var í blaðinu 18. maí. Þar gægist Ragnar fyrir horn og við sjáum akkúrat hálft andlit með hýru brosi, en á veggnum blasir við mynd hans af fallegum hundi í köldu vetrarlandslagi.
“Skírnir kominn á ról” skrifar Þröstur Helgason í Lesbók 19. maí. Skírnir hefur þó ekki ennþá ratað til áskrifandans sem býr í húsinu mínu. Ég hef áður nefnt að mér finnst óeðlilegt að fjölmiðlar fái tímarit á undan áskrifendum – hvað þá svona löngu á undan. Það eru hinir traustu áskrifendur sem framtíð svona rita byggist á.
Þessi nú nefnda Lesbók tók langan tíma og marga kaffibolla. Ólafur Kjartan Sigurðarson mærir félaga sína í söngnum, Bryn Terfel og Dmitri Hvorostovsky; grein Aðalsteins Ingólfssonar um íslenska hönnun minnti á þá sorglegu staðreynd að hann skrifar ekki lengur reglulega pistla um myndlist og hönnun eins og hann gerði áratugum saman í Dagblaðið og DV, Ragna Sigurðardóttir leiðir lesandann inn í veröld CoBrA hópsins, Sigurbjörg Þrastardóttir gerir grein fyrir nýrri spennandi skáldsögu um Jesús og Júdas og Anna Jóa tekur viðtal við Spencer Tunick, ljósmyndarann með bera fólkið.
“Til úrslita í uppistandskeppni” sagði Moggi 20. maí og birti með þessa fínu mynd af Snorra Hergli Kristjánssyni, syni vina minna sem ég hef fylgst með síðan hann fæddist. Hann hefur verið málasjení þessi drengur frá blautu barnsbeini svo ekki kom nema hæfilega mikið á óvart að hann gæti verið svona fyndinn á ensku, sem er þó ekki eitt þeirra tungumála sem hann var alinn upp á. Snorri sigraði að vísu ekki í keppninni en komst nógu langt til að framtíð hans er björt á þessu sviði.
Morgunblaðið gerði afar þarfa úttekt á háhýsahverfunum nýju í Reykjavík sunnudaginn 20. maí og lífinu í þeim og kringum þau. Það er eiginlega furðulegt hvað þau hafa fengið lengi að spretta upp út um allar trissur án athugasemda. Reyndar varð ég ekki virkilega hneyksluð fyrr en andskotans turninn reis á Grand Hóteli, svo ljótur að manni blöskrar. Hefur hönnuður hans alls ekkert lært? Eða hefur hann lært í Moskvu? Bráðum rís annar turn við Borgartúnið, til þess gerður að smækka Höfða niður í ekki neitt. Það er auðvitað um að gera að sýna hvað maður er sjálfur stór og hvað fyrri tíma arkitektar voru óttalega smáir í sniðum. “Við verðum að reyna að móta byggðina í takt við landið,” segir Salvör Jónsdóttir skipulagsfræðingur í Mogga. “Þú lest landið og byggðin fellur að því. Þú sérð að þú byggir ekki háhýsi við ströndina, nema á sólarströndum þar sem þarf að hrófla upp ódýru húsnæði.” Erum við kannski að búa okkur undir gróðurhúsaáhrifin?
“Ást og kólera” heitir umsögn Heiðu Jóhannsdóttur um Falda ásýnd í Mogga 21. maí. Langaði hana ekki til að skýra greinina “Ástin á tímum kólerunnar”? Ég var svo fegin eftir á að ég skyldi ekki endurlesa bókina (The Painted Veil) fyrr en ég var búin að sjá myndina; myndin er nefnilega svo fín, en bókin er bara miklu betri! Og allt öðruvísi, því hún er að öllu leyti þroskasaga ungrar konu, beinlínis rauðsokkabók, löngu fyrir tímann, alls engin ástarsaga. Kitty lærir vissulega að meta eiginmann sinn sem þann merka vísindamann sem hann er í sögu Maughams, en hún elskar hann aldrei. Við vitum ekki í bókinni hvors kyns barnið er sem hún gengur með, en í sögunni vonar hún að það verði stelpa svo hún geti alið hana upp allt öðruvísi en hún var sjálf alin upp – gert hana stolta og sjálfstæða konu sem ekki þarf að eiga allt sitt undir tilviljunarkenndu hjónabandi.
Fróðlegt var að lesa grein Stefáns Jóns Hafstein í Fréttablaðinu 23. maí, “Smá lán fyrir stóra drauma”. Þar segir hann sögu namibísku saumakonunnar Meme Mörthu sem hefur byggt upp lítið stórveldi með hjálp lána sem eru svo lítil að þau sæjust ekki á yfirlitum stóru bankanna. Alltof fá núll! Mættum við fá meira að heyra frá Namibíu, Stefán Jón!
Ég sá mér til ánægju að Viðar Þorsteinsson heimspekingur er farinn að skrifa í Viðskiptablaðið. Hann skrifar ritdóm 24. maí um tvær bækur, Að vera eða sýnast eftir Hörð Bergmann og Bréf til Maríu eftir Einar Má Jónsson. Daginn eftir tekur Arna Schram viðtal í Viðskiptablaðið við Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur. Mér þykir í sem það blað sé farið að safna að sér æði interessant blaðamönnum.
Dr. Gunni orðar hugsun sem hefur oft flogið gegnum heilabú mitt í Bakþanka sínum í Fréttablaðinu 24. maí. Þanki doktorsins heitir “Hverfulleikinn á biðstofunni” og fjallar um gömul glansblöð með gömlum fréttum af fólki var í þann veginn að sigra heiminn – eða búið að finna ástina sína að eilífu – en æ hvað þetta reyndist fallvalt, bæði frægðin og ástin, því miður. Ég hef ekki safnað glansblöðum skipulega, bara varðveitt þau sem geyma efni sem ég vil eiga, oftast tengt fjölskyldunni. En þetta eru sorglegustu blöð sem maður flettir nokkrum árum seinna, það er svo laukrétt hjá doktornum.
Anna Jóa myndlistarmaður og krítiker á Mogga skrapp noðrur í land og segir frá listrænum upplifunum sínum í Mogga 25. maí. Þar kemur í ljós að sýningin hennar Aðalheiðar Eysteinsdóttur í Gallerí + hefur verið framlengd þrisvar sinnum vegna þrotlausrar aðsóknar. Það var einmitt á þessari sýningu sem ég hitti í vetur “Stúlkuna með skál” sem prýðir forsíðu nýja Tímaritsheftisins. Ógleymanleg stúlka sem hélt áfram að trufla mig uns ég hafði náð samkomulagi við Aðalheiði um að setja hana framan á heftið. Sonur Aðalheiðar myndaði hana fyrir mig, og kápan er ein sú sterkasta af heftunum “mínum” – kannski sú allra sterkasta.
Valdimar skáldaspíra
87. Skáldaspírukvöldið verður nk. þriðjudag 29.maí kl. 20 og er um leið síðasta skáldaspírukvöldið fyrir sumarfrí. Skáldaspíran hefur svo göngu sína á ný í september á hausti komandi.
Skáld kvöldsins er Valdimar Tómasson sem fagnar útkomu nýrrar ljóðabókar, sinnar fyrstu: Enn sefur vatnið. JPV gefur út.
Bókin verður til sölu í Eymundsson og gestir mega taka með sér hressingu frá Te og Kaffi. Skipuleggjandi kvöldsins er sem fyrr: Benedikt S. Lafleur…
Nýjar bækur
 |
Sjá Á líðandi stund http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublication&intPublId=941
Nýtt efni
 |
Sjá Bréf til blaðsins, Á líðandi stund og Pistlar.