Síðustu sýningar á Bingó
af óviðráðanlegum orsökum
Sýningar á Bingó falla niður frá og með 3. maí. Í kvöld, mánudag 30. apríl, verður sýnt eins og áður hefur verið auglýst. Þriðjudaginn 1. maí og miðvikudaginn 2. maí verða svo aukasýningar. Athugið: aðeins verður sýnt þessi þrjú kvöld! Lokasýning er 2. maí.
Bingó er sameiginlegt verkefni Leikfélagsins Hugleiks og Leikfélags Kópavogs undir stjórn Ágústu Skúladóttur. Í leikritinu hittast fimm manneskjur reglulega og spila bingó. Eins og leikurinn er í eðli sínu einfaldur og segir sig nánast sjálfur, er eitthvað með tölurnar sem tengir okkur nánar persónum verksins, ekki ósvipað og tölurnar gera sig í Lost á mánudagskvöldum. Persónurnar bregðast við þeim tölum sem bingóstjórinn kallar upp, berast fram og aftur í tíma og leynt og ljóst er takmarkið bundið við stóra vinninginn.
Samstarf Hugleiks og Leikfélags Kópavogs hefur áður fætt af sér afar glæsilega leiksýningu; Memento mori efir sama höfund, Hrefnu Friðriksdóttur. Þá var og Ágústa leikstjórinn og Júlía Hannam á meðal leikenda. Memento lifir enn. Í sumar verður sýningin fulltrúi norður-evrópska áhugaleikhúsráðsins á stóru leiklistarhátíðinni í Seoul í Suður-Kóreu. Þetta er í fyrsta sinn sem íslensk leiksýning verður þessa heiðurs aðnjótandi.
Frekari upplýsingar á www.hugleikur.is og www.kopleik.is. Einnig hjá Sigurði H. Pálssyni í síma 8200010.
Bretónskt brum
 |
Ritlistarhópur Kópavogs heldur vorblót í ljóðum á þremur tungumálum laugardaginn 28. apríl 2007 kl. 15 í skosku kránni ivð Lækjargötu (Highlander)
Heiðursgestir:
Bernez Tangi
Gaël Morin
Yann Le Rousic
skáld frá Bretaníu
Öll þessi skáld hefur Ólöf Pétursdóttir þýtt og gefið út í safnritinu Dimmir draumar sem kom út í fyrra. “Þar er svo ótal margt sem minnir á íslenska ljóðhugsun,” segir hún í Inngangi. “Skammdegisdrungi, nálægð við himin og haf, áleitin hugsun um dauðann, samgangur milli heima …”
Titilljóð bókarinnar er eftir Yann Le Rousic:
Yfir skuggfylkingu nátta
Blikar föl úlfanna týra
Þar gengur einfarinn mánaskrefum
Og æpir þögn sína villibarns
Í hringiðu gnýsins stjarnmorðingja
Honum orðið allt ljóst og allt dimmt.
Slegist við drauga
 |
| Baldur Þór Ingólfsson í hlutverki Tarsans apabróður í Gretti. |
Eftir nokkrar frumsýningar á litlum sviðum með innilegri nálægð og þrunginni stemningu var fantagaman að láta berast með stríðum straumi gesta inn á frumsýningu Grettis í stóra sal Borgarleikhússins á sunnudagskvöldið, hlusta á fjörlegt mas og hlátra og skoða nýjustu tísku þotuliðsins í kringum sig. Sýningin var alveg í takt við salinn: fjölmenn, litrík, hávær, glöð og getnaðarleg.
Söngleikurinn Grettir eftir þrístirnið Egil Ólafsson, Ólaf Hauk Símonarson og Þórarin Eldjárn er bráðum þrítugur en á ekki verr við núna en 1980; kannski betur. Hér er deilt á peningahyggju og frægðarfíkn, en áherslan er þyngst á óhollustu afþreyingariðnaðarins. Það er gegn honum, einkum sjónvarpi, sem litla systir Grettis, hin dulmagnaða Gullauga (Arnbjörg Hlíf Valsdóttir), magnar upp drauginn Glám (Magnús Jónsson). Hún á ekki von á að hann eyðileggi líf bróður hennar þó að hún hefði kannski átt að sjá það fyrir. Grettir er einmitt fræg sjónvarpsstjarna á vafasömum forsendum. Glámur gerir usla í sjónvarpinu uns Grettir er fenginn til að berja hann niður. Hann hefur Glám undir en Glámi tekst samt að opna augu Grettis fyrir villiljósum frægðarinnar; eftir það þolir Grettir ekki blossa papparassanna og því fer sem fer. Í flótta hans má sjá forspá um afdrif Díönu prinsessu …
Halldór Gylfason er augljóst val í aðalhlutverkið. Hann á auðvelt með að vera aftanúrkúlegur amlóði, og umbreytingin í líkamsræktargaurinn var ekki ósannfærandi (sniðugt vöðvagervi Sigríðar Rósu Bjarnadóttur). Síst tekst Halldóri upp í lokin þegar angistin heltekur Gretti; þar hefði meiri innlifun átt við. Innlifunina átti Jóhann Sigurðarson sem leikur tragískt hlutverk Ásmundar föður Grettis og syngur best. Margræð örlög hans, mannsins sem apabúningurinn grær við, snerta mann einkennilega djúpt. Arnbjörg Hlíf fær að syngja flottasta lagið og gerir það skínandi vel.
Rúnar Freyr Gíslason stýrir sýningunni af öryggi og dansar Láru Stefánsdóttur eru fjörugir. Erfitt er í þeim atriðum að sleppa augum af Álfrúnu Örnólfsdóttur, svo tjáningarrík er hún í hreyfingum. Hallur Ingólfsson sér um tónlistina ásamt hljómsveit á sviðinu. Lögin eru fæst eftirminnileg en góðir toppar. Vel hefði mín vegna mátt lækka í hljómsveitinni, en fyrst og fremst verður allþreytandi í langri sýningu að hlusta á allt – bæði tal og söng – úr mögnurum. Verður ekki hjá því komist?
Allólík var tilfinningin á og eftir sýningu Þjóðleikhússins á Hjónabandsglæpum Erics-Emmanuels Schmitt. Eiginlega eru þessar tvær sýningar góð dæmi um þær andstæður sem leikhúsið býður upp á. Hér eru bara tvær persónur sem takast á um fortíð og nútíð til að skapa sér framtíð. Tveir leikarar, einn hægindastóll, eitt borð, einn stóll, bókahilla, mynd á vegg, engin blikkandi ljós eða live músík. Engir hátalarar. Allt sem þau tala um varðar þau tvö – og þó okkur öll og allt mannkyn, því sambúð og samskipti kynjanna ganga þvert á lönd og kynþætti. Og ekki er grimmdin minni en í Gretti þó að hér sé ekki annar Glámur en lygin og blekkingin sem á svo auðvelt með að ræta sig í samböndum milli fólks ef óttinn er annars vegar. Óttinn við svik, óttinn við missi, óttinn við að vera ekki nógu góður.
Edda Heiðrún Backman stýrir stórleikurunum Elvu Ósk Ólafsdóttur og Hilmi Snæ Guðnasyni í þessum lífshættulega skylmingaleik hjóna í Kassanum, og maður er ekki samur eftir atganginn.
Á laugardaginn hlustaði ég á Marie Darrieusecq segja frá leikritinu sem hún er að skrifa fyrir Þjóðleikhúsið. Hugmyndin reyndist ekki eins úr lausu lofti gripin og ætla mætti – að ungur franskur höfundur skrifi sitt fyrsta sviðsverk fyrir leikhús á Íslandi. Hún er hér núna í sjöunda sinn, búin að vera með Íslandsdellu síðan hún var varla meira en unglingur. Það fyndna er að þetta vissi Arthur Nauzyciel, væntanlegur leikstjóri sýningarinnar, ekki þegar hann réði hana til verksins! Hann langaði bara til að vinna með henni. Svo valdi hún Sjón til að vinna íslenska gerð leikritsins með sér, því hún vill ekki ‘þýðingu’ heldur íslenska frumsköpun á verkinu. Þetta er tilhlökkunarefni!
Silja Aðalsteinsdóttir, Viðskiptablaðið 27. apríl 2007
Stofuspjall um Straumrof
 |
Í stofuspjalli sínu sunnudaginn 29. apríl mun Jón Viðar Jónsson fil. dr., forstöðumaður Leikminjasafns Íslands, ræða almennt um leikritagerð Halldórs Laxness, leikhúsáhuga hans og leikhúsafskiptum. Halldór kom með ýmsum hætti og býsna fjölbreytilegum að íslenskri leiklistarsögu, svo sem nánar má fræðast um á vef Leikminjasafnsins, leikminjasafn.is /sýningar.
Straumrof verður þó aðalviðfangsefni spjallsins. Í fyrirlestri, sem Jón Viðar hélt nýlega á Hugvísindaþingi og nú hefur verið birtur á vefritinu kistan.is, leitast hann við að sýna fram á að Straumrof sé miklu áhugaverðara verk en almennt hefur verið talið. Jón Viðar telur að í leikritinu megi sjá ákveðin minni, þemu og tákn sem koma fyrir miklu víðar í skáldskap Halldórs, allt frá æskuverkum hans til síðustu skáldverkanna frá sjöunda og áttunda áratugnum. Leikritið sé því eins konar vinnugagn, tæki sem skáldið hafi notað til að skýra fyrir sér hugmyndir og prófa listrænar aðferðir sem hann noti síðar í skáldsögunum. Að því leyti sé leikritið merkur þáttur í þroskasögu skáldsins, líkt og raunar síðari leikrit hans.
Til að fá raunhæfa heildarmynd af skáldinu sé nauðsynlegt að taka leikritin alvarlega – eins og Halldór gerði sjálfur – en ekki afgreiða þau sem misheppnaða aukagetu með stærri verkunum. Þá varpar Jón Viðar fram þeirri hugmynd að Straumrof hafi öðrum þræði verið hugsað sem drög að kvikmyndahandriti fyrir skærustu stjörnu þessara ára, Gretu Garbo. Halldór hafði eins og fleiri miklar mætur á Garbo og hafði jafnvel gert sér vonir um að hún myndi leika Sölku Völku í kvikmynd þeirri sem hann hafði á prjónunum í Hollywood á árunum 1928-29.
Þátttakandi í stofuspjalli með Jóni Viðari verður Brynja Benediktsdóttir leikstjóri. Brynja setti Straumrof á svið hjá Leikfélagi Reykjavíkur árið 1977 og fylgdist skáldið með sviðsetningarvinnunni af miklum áhuga. Mun Brynja rifja upp minningar sínar frá þessu samstarfi og þá leið sem hún fór að verkinu í sviðsetningunni.
Sjá nánar hér
http://www.gljufrasteinn.is/frett.html?nid=1121
Söngvaraball
 |
| Davíð Ólafsson óperusöngvari og veislustjóri á Óperuballinu. |
Söngvaraballið í ár verður haldið 30. apríl í Íslensku óperunni. Húsið opnar kl. 20 með fordrykk og kl. 21 hefjast tónleikar á sviði Óperunnar þar sem nokkrir af ástsælustu söngvurum landsins koma fram. Að loknum tónleikum leikur strengjasveitin Sardas fyrir dansi. Heiðursgestir á ballinu eru hjónin Sieglinde Kahmann og Sigurður Björnsson en þau hafa komið víða við í íslensku tónlistarlífi síðastliðin þrjátíu ár. Veislustjóri er Davíð Ólafsson, óperusöngvari. Léttsveit tónlistarskóla Reykjanesbæjar mun stíga á svið þegar líður á kvöldið. Allt húsið verður opið frá kjallara og uppí rjáfur og má búast við að tónlist og söngur muni óma í hverjum krók og kima. Söng og skemmtanagleði er höfð í hávegum í Íslensku óperunni þetta kvöld þar sem fjöldinn allur af söngvurum og söngunnendum eru saman komnir til að skemmta sér og öðrum. Miðasala á söngvaraballið 2007 er hafin og er um að gera að tryggja sér miða sem fyrst þar sem fjöldi miða er takmarkaður.
Söngvaraballið var haldið í fyrsta sinn í Íslensku óperunni í fyrra við góðar undirtektir. Fjölmenni var á ballinu og var sungið um allt hús og dansað á sviðinu fram á nótt. Söngvaraballið er ekta síðkjólaball þar sem íslenskir söngvarar koma saman og skemmta sér og öðrum. Allir þeir sem hafa áhuga á söng, starfa við söng, syngja í kórum, hljómsveitarfólk, vinir, vandamenn og velunnarar sönglistar á Íslandi eru hjartanlega velkomnir. Nánari upplýsingar er að finna á Óperuvefnum www.opera.is
Nýjar bókaumsagnir
Á líðandi stund er nú fjallað um Varúlfinn og Saffraneldhúsið … http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublIntro&intCatId=112
Myndlistin um helgina
 |
| Gáið að því að nú eru síðustu forvöð að sjá verk Jóhanns Briem í Listasafni Íslands. |
Nú líður að Listahátíð í Reykjavík með öllum sínum opnunum, og þess vegna eru síðustu forvöð að sjá margar merkar sýningar um helgina. Þetta á við um Foss á Kjarvalsstöðum, sýningar Pierre Huyghe og Geirþrúðar Hjörvar í Hafnarhúsi og yfirlitssýningar Jóns Engilberts og Jóhanns Briem í Listasafni Íslands. Um þá sýningu verður leiðsögn í fylgd Hannesar Lárussonar myndlistarmanns á sunnudag kl. 14. Hann mun draga fram erótísku sveifluna í verkum Jóns og bera þau saman við blíðu og innileika verka Jóhanns.
“Síðustu forvöð” á líka við um sýningu alþýðulistakonunnar Guðlaugar I. Sveinsdóttur í Gerðubergi og frönsku hönnunarsýninguna í Gerðarsafni þar sem líta má margan eigulegan grip (og líka ansi marga undarlega!).
En í Anima gallerí, Ingólfsstræti 8, verður opnuð sýning á verkum Kristins G. Harðarsonar á morgun föstudag. Hún stendur til 19. maí.
Þeir sem verða á ferðinni um Suðurnes á næstu vikum ættu að gá að því að í Duushúsum, Reykjanesbæ, stendur yfir sýningin Vagg og velta – Rokkárin á Íslandi sem Poppminjasafn Íslands stendur að. Hún er opin kl. 13-17.30 daglega og það er ókeypis inn.
Innflytjendabókmenntir
 |
Yasmin Crowther er á sama róli og Amy Tan og fleiri vinsælir höfundar í fyrstu skáldsögu sinni, Saffraneldhúsinu (JPV), það er að segja að fjalla um aðra kynslóð innflytjenda til Vesturlanda og rætur þeirra í heimkynnum foreldranna. Hér er það Sara, ungur kennari í Englandi, sem á íranska móður, Maryam, og enskan föður. Hún er fædd í London og þar hefur hún átt heima allt sitt líf, en Íran hefur ævinlega verið talsvert stór hluti af lífi hennar, einkum þegar ættingjar móðurinnar hafa komið í heimsókn.
Það er einmitt ein slík heimsókn sem hrindir atburðarás sögunnar af stað. Yngri systir Maryam deyr í Íran og Saeed, tólf ára sonur hennar, kemur til London til að setjast að hjá móðursystur sinni. Hann á erfitt með að aðlagast þessu nýja og framandi umhverfi, og það gremst Maryam svo mjög að einn daginn missir hún stjórn á skapi sínu við drenginn. Hann verður svo örvæntingarfullur að hann ætlar að fleygja sér í Themsá en Söru tekst að bjarga honum. Við björgunina sparkar Saeed óvart í maga Söru og afleiðing þess er sú að hún missir langt gengið fóstur.
Þær mægður Sara og Maryam hafa aldrei verið mjög nánar, og nú verða alvarleg vinslit milli þeirra. Maryam ákveður að flýja sára sektarkenndina og þessar erfiðu aðstæður – heim til gamla landsins – og leita uppi ættingja og vini. Takmark hennar er að komast til þorpsins Mazareh þar sem hún átti sælar stundir í bernsku og hitta þar manninn sem hún unni í æsku en fékk ekki að eiga af því hann var þjónn föður hennar. Heima í London sleikir Sara sárin og reynir að hlúa að Saeed sem iðrast gerða sinna beisklega – uns hún afræður að fara á eftir mömmu sinni til Írans, reyna að komast að því hvað veldur varanlegri óhamingju hennar þrátt fyrir gott líf í Englandi og helst fá hana heim með sér aftur. Það er í fyrsta skipti sem Sara kemur til Mazareh og þá loksins skilur hún eitthvað af því sem móðir hennar hefur lifað og þolað.
Saffraneldhúsið á það sammerkt með Flugdrekahlauparanum, sögum Amy Tan og fleiri innflytjenda frá Austurlöndum til Vesturlanda að vera skrifuð frá sjónarhóli þeirra sem fóru – flýðu harðræði og ömurleg lífskjör í von um eitthvað betra fyrir vestan. Rætur sínar eiga söguhetjurnar í gamla landinu, en þó að þær sakni þess að ýmsu leyti er alls ekki dregin fjöður yfir hvað lífið var óbærilegt þar. Við sannfærumst auðveldlega um að það er ekki forsvaranlegt samfélag sem úthýsir stúlku fyrir það eitt að hafa ekki komist heim til sín eina örlaganótt þegar borgarastyrjöld geisaði á götum borgarinnar þar sem hún bjó. Og síst af öllu er það forsvaranlegur faðir sem afneitar dóttur sinni og hendir henni fyrir varga af því hann ímyndar sér að hún hafa glatað meydómi sínum.
Satt að segja verða þessi austrænu samfélög með sína skefjalausu grimmd í garð kvenna og barna svo viðbjóðsleg í þessum bókum að manni ofbýður. Það er engin furða þótt allir sem vettlingi gátu valdið hafi flúið. Í nýja heiminum gengur flóttamönnunum yfirleitt vel að fóta sig, þannig að þeir eru sínu nýja umhverfi, sinni nýju þjóð, lyftistöng, til dæmis með því að endurnýja matargerð nýju heimkynnanna og auðga menningu þeirra á fleiri vegu. Í rauninni finnst manni oft eins og þessar bókmenntir – svo sjarmerandi, vel gerðar og spennandi sem margar bækurnar eru – séu réttlæting og afsökun fyrir innflytjendur, ábending til þeirra sem sýna þeim tortryggni – og ekki veitir af. Það læðist líka að manni sú hugsun að í þeim sé líka undir niðri, meðvitað eða ómeðvitað, verið að búa til afsökun handa vestrænum valdsmönnum fyrir að ráðast inn í þessi lönd. Altént getur maður ekki varið þessi samfélög eftir lestur sumra bókanna, þó ekki geti maður samþykkt valdbeitingu. Kannski ættum við að lesa þessar sögur með því hugarfari að þær ýki á báða bóga til að ná markmiði sínu fljótar og betur. Það væri þá ekki í fyrsta sinn sem bókmenntirnar beita ýkjum til áhrifsauka.
Elísa Björg Þorsteinsdóttir þýðir söguna ágætlega og það er ekki henni að kenna einkennið sem þreytti mig mest við lesturinn heldur höfundi. Ég var farin að finna fyrir mari á kinnunum vegna þess að í textanum er stöðugt verið að klípa stúlkur og konur og börn í kinnarnar! Á þetta að vera merki um ástúð?
Málþing meistaranema
um bókmenntir, menningu og listir
Málþing meistaranema í almennri bókmenntafræði við Háskóla Íslands verður haldið föstudaginn 27. apríl klukkan 13.30
– 17.00 í stofu 101 í Odda.
Flutt verða fjölbreytt erindi út frá B.A., M.A. og öðrum rannsóknarverkefnum.
Dagskrá:
Davíð Kjartan Gestsson:
„Illgjarna tungan í svartholinu: Greining á Cahier d’un retour au paysnatal eftir Aimé Césaire.
Guðrún Dröfn Whitehead:
„Hirðfífl hans hátignar.”
Soffía Bjarnadóttir:
„Síbreytilegt hold tímans: Líkami, dauði og list.”
Símon Hjaltason:
„George Orwell: Saga, sannleikur og sósíalismi.”
Svanhvít Lilja Ingólfsdóttir:
„Kynjahlutverk sólar og mána.”
Helgi Sigurbjörnsson:
„Brýt höfuð, tengi brot við brot.” Um Brotahöfuð eftir Þórarin Eldjárn.
Allir velkomnir!
Söngtónleikar í Salnum
Laugardaginn 28. apríl kl. 16 koma saman þær Hlín Pétursdóttir sópran og Hrefna Eggertsdóttir píanóleikari. Saman munu þær flytja fjölbreytta efnisskrá sem samanstendur af ljóðaflokkum eftir Ravel, R. Strauss og fleiri. Einnig verða verk eftir íslenska höfunda, þá Sigurð Þórðarson, Árna Björnsson og Hjálmar H. Ragnarsson.
Sjálf segir Hlín um tónleikana:
„Það er hálfgerð fjársjóðsleit að setja saman svona efnisskrá. Í samstarfi okkar Hrefnu hefur hún bent mér á margar perlur og þó eru það alltaf íslensku lögin sem koma mér mest á óvart, kannski vegna þess að ég held ég þekki þau svo vel, svo sýna þau mér eitthvað allt annað en ég bjóst við. Ný tónlist er mér afar hugleikin og mig hefur lengi langað að flytja verk Hjálmars. Wolfgang Rihm er eitt mikilvægasta óperutónskáld þjóðverja á seinni tímum og gaman að sjá hvernig hann fæst við smærra form í ljóðalögum sínum. Hin erlendu tónskáldin eru í mínum augum meistarar, (hver á sinn hátt/á sínu sviði,) sem alltaf má reiða sig á. Þeir mála í ólíkum litum og snerta okkur á mismunandi hátt, og virðast frekar taka fram fína penslinn en þann breiða og það er ljúft að láta sig falla í þeirra lita- og tónahaf.”
Eins og sjá má á efnisskránni hér að neðan má búast við skemmtilegum og áhugaverðum tónleikum.
Miðaverð 2000/1600. Sími í miðasölu er 5 700 400. NETSALA www.salurinn.is. Miðasala Salarins er opin mán – föst kl. 10.00 – 16.00 og klst. fyrir tónleika
EFNISSKRÁ:
Maurice Ravel: Cinc Mélodies Populaires Gréques
Fimm grísk þjóðlög, þýdd á frönsku af M.D. Calvocoressi
Le réveil de la mariée
Là –bas, vers l´église
Quel galant m´est comparable?
Chanson des cueilleuses de lentisques
Tout gai!
Gabriel Fauré: Sérénade Toscane op 3. no 2.
Þýtt úr ítölsku af Romain Bussine
Richard Strauss: Mädchenblumen op. 22
Ljóð: Felix Dahl
Kornblumen
Mohnblumen
Epheu
Wasserrose
Sigurður Þórðarson: Vögguljóð Op. 1 nr. 3
Ljóð: Benedikt Þ. Gröndal
Árni Björnsson: Horfinn dagur
Ljóð: Sigurður B. Gröndal
Sólroðin ský
Ljóð: Ólafur Jónsson
Hjálmar H. Ragnarsson: Ástarljóð mitt
Ljóð: Else Lasker-Schüler
Þýðing: Hannes Pétursson
Wolfgang Rihm: Úr ljóðaflokknum “Das Rot”
Des Knaben Morgergruss
Des Knaben Abendgruss
Ljóð: Karoline von Günderrode
Arnold Schönberg: Úr “Brettl-Lieder”
Gigerlette
Ljóð: Otto Julius Bierbaum
Der Genügsame Liebhaber
Ljóð: Hugo Salus
Benjamin Britten: Cabaret – Songs
Ljóð W. H. Auden
Tell me the truth about love
Funeral blues
Johnny
Calypso
UM FLYTJENDUR:
Hlín Pétursdóttir sópransöngkona ólst upp í Stokkseyrarhreppi og hlaut sína fyrstu tónlistarmenntun í Tónlistarskóla Árnessýslu. Hún söng í Hamrahlíðarkórnum um árabil, stundaði söngnám við Tónlistarskólann í Reykjavík hjá Sieglinde Kahmann auk þess að sækja námskeið hjá Ileönu Cotrubas og Geoffrey Parsons. Að loknu einsöngvaraprófi fór hún til framhaldsnáms við Óperudeild Tónlistarháskólans í Hamborg.Hún söng sem gestur við óperuhúsin í Bern og Stuttgart 1994-1995 og lauk prófi sumarið 1995. Hún var fastráðin við Pfalztheater í Kaiserslautern í tvö ár, þá tók við samningur við Gärtnerplatztheater í München. Alls bjó Hlín í Þýskalandi um tólf ára skeið og kom fram í Þýskalandi, Sviss, Austurríki og Frakklandi. Hún hefur sungið sem gestur m.a. í Bremen, Kiel, Frankfurt, Bonn, Nürnberg, Augsburg, Ulm, Karlsruhe og Wiesbaden. Íslensku óperunni hefur hún sungið hlutverk Músettu í La Bohème og Clorindu í Öskubusku. Meðal annarra hlutverka hennar eru Adele í Leðurblökunni, Valencienne í Kátu ekkjunni, Zerlina í Don Giovanni, Blonde í Brottnáminu, Despia í Cosi fan tutte, 1. dama og Papagena í Töfraflautunni, Ólympía í Ævintýrum Hoffmanns, Frasquita í Carmen og Sophie í Rósariddaranum. Auk þess hefur Hlín tekið þátt í flutningi flestra stærri verka kirkjubókmenntanna auk þess að halda ljóðakvöld og syngja nútímatónlist.
Hrefna Eggertsdóttir píanóleikari nam píanóleik við Tónlistarskólann í Reykjavík og lauk þaðan píanókennaraprófi vorið 1975 og einleikaraprófi á píanó ári síðar. Framhaldsnám í píanóleik stundaði hún við Tónlistarháskólann í Vínarborg. Hrefna starfar nú sem kennari og píanóleikari við Tónlistarskólann í Reykjavík.