Kristín skáldaspíra
 |
83. Skáldaspírukvöldið verður haldið nk. þriðjudagskvöld kl. 20.00 í Eymundsson, Austurstræti, á efstu hæð, fyrir ofan TE og KAFFI… Kvöldið er tileinkað Kristínu Steinsdóttur, sem les m.a. úr nýjustu skáldsögu sinni: Á eigin vegum. En hún mun einnig lesa úr fyrri verkum sínum. Undir lok kvöldsins eiga gestir þess kost að kynnast betur höfundinum og ræða um verk hennar.
Aðgangur er ókeypis. Gestir mega taka með sér veitingar frá Te og Kaffi og/eða hlýða á upplesturinn frá veitingahúsinu, eða annars staðar í versluninni.
Skipuleggjandi kvöldsins er sem fyrr, Benedikt S. Lafleur…
Þýsk rómantík
 |
| Schubert – fáir standa honum framar. |
á vortónleikum Fílharmóníu
Á vortónleikum Söngsveitarinnar Fílharmóníu 1. og 3. apríl verður þýsk rómantík í hávegum höfð því flutt verða þrjú kórverk frá 19.öld eftir meistarana Brahms, Mendelssohn og Schubert.
Richte mich Gott er stutt mótetta fyrir áttradda kór eftir Felix Mendelssohn. Í mótettunni syngjast karlaraddir og kvenraddir oft á. Textinn er fenginn úr 43. Davíðssálmi.
Warum ist das Licht gegeben er mótetta eftir Johannes Brahms og er textinn fenginn úr Jobsbók. Verkið er mjög dramatískt og pólífónískt með mikilli krómatík og krefst mikils af kórnum.
Messa í as-dúr eftir Franz Schubert er fyrir kór, fjóra einsöngvara og stóra hljómsveit. Verkið er eitt það viðamesta sem Schubert samdi á sinni stuttu ævi enda tók það hann mörg ár að ljúka því. Hann var einstaklega stoltur af verkinu enda sendi hann það víða til að sýna fram á hvers hann var megnugur. Í messunni koma einkenni Schuberts skýrt fram þar sem mikið er um fallegar laglínur.
Einsöngvarar á tónleikunum verða Hulda Björk Garðarsdóttir, Nanna María Cortes, Jónas Guðmundsson og Alex Ashworth. Sif Tuliníus mun leiða hljómsveitina og Magnús Ragnarsson stjórnar.
Aðgöngumiðar hjá kórfélögum, á www.midi.is og við innganginn.
Myndlistin um helgina
 |
| Þessi er í Nýló. |
 |
| Frönsk stofubyssa. |
Í Ásmundarsafni við Sigtún verður opnuð sýning á nýjum teikningum við íslenskar þjóðsögur á morgun, laugardag. Þetta er sérstæður viðburður vegna þess að myndirnar eru við sögur sem ekki hafa komið út á bók heldur völdu tólf teiknarar sögur úr hljóðritunum í þjóðfræðasafni Árnastofnunar og gestir geta hlustað á sögurnar af bandi meðan þeir skoða teikningarnar. Snjöll hugmynd og verður spennandi að sjá hvernig til tekst.
Á morgun verður líka opnuð sýningin Fata Morgana í Nýlistasafninu við Laugaveg 26 – gengið inn frá Grettisgötu, en á bak við hana standa listamennirnir Sirra Sigrún Sigurðardóttir og Guðrún Benónýsdóttir. Hún stendur til 29. apríl.
Í Listasafni ASÍ opnar Borghildur Óskarsdóttir sýninguna Opnur á morgun. Uppistaðan er ættar- og fjölskyldusaga sem tengist ýmsum stöðum á sunnanverðu landinu, náttúru og húsum. Hún stendur til 29. apríl, og á sumardaginn fyrsta, 19. apríl kl. 15, tekur Borghildur á móti gestum og gengur með þeim um sýninguna.
Í dag verður opnuð sérstök páskasýning í Gallerí Turpentine við Ingólfsstræti. Hún stendur til 14. apríl. Og hinum megin við götuna, í Anima gallerí, verður opnuð sýning á Úrtaki Spessa sem stendur til 21. apríl.
Í gær var opnuð í Gerðarsafni í Kópavogi sýning á framsækinni franskri hönnun sem stendur til 29. apríl. Á sýningunni eru 40 ný verk af fjölbreyttu tagi eftir nokkra af fremstu hönnuðum Frakka, til dæmis Philippe Starck, Laurence Brabant og Matali Crasset. Sýningin nefnist ‘Vísanir í samtímahönnun í París’ og er sýningarstjóri Cedric Morriset, sem vakið hefur athygli í listaheiminum fyrir nýstárlegt og framsækið sýningarhald undanfarin misseri. Sýningin er haldin í tengslum við listahátíðina Pourquoi Pas? – franskt vor á Íslandi.
Meðal annarra sýninga sem ástæða er til að minna á er innsetning Geirþrúðar Finnbogadóttur í D sal Hafnarhússins. Hún er annar ungi myndlistarmaðurinn sem þar fær að skapa sérstakt verk og stendur sýningin til 29. apríl. Í Hafnarhúsinu eru líka sýningar Pierre Huyghe og Errós svo hægt er að eyða þar heilum degi með léttum leik.
Í Anima Gallerí Iðuhúsinu við Lækjargötu sýnir Bjarni Sigurbjörnsson Iður til 15. apríl, en í Galleríi I8 við Klapparstíg sýnir Ragnar Kjartansson ný málverk og myndbandsverk undir yfirskriftinni Samviskubit. Í Listasafni Íslands eru yfirlitssýningar á Jóhanni Briem og Jóni Engilberts sem ekki má missa af. Leiðsögn verður um sýningu Jóhanns kl. 14 á sunnudag í fylgd Valgerðar Bergsdóttur myndlistarmanns. Hún mun fjalla um verk hans út frá persónulegum kynnum af listamanninum.
HYPERION TRÍÓIÐ Í TÍBRÁ Í SALNUM
 |
| Atli Heimir samdi tríó handa Hyperion tríóinu. |
Næstkomandi sunnudagskvöld 1. apríl kl. 20 leikur Hyperion tríóið frá Þýskalandi á TÍBRÁR-tónleikum í Salnum í Kópavogi. Tríóið skipa þau HAGEN SCHWARZROCK, píanóleikari, OLIVER KLIPP, fiðluleikari og KATARINA TROE, sellóleikari.
Á efnisskránni eru þrjú verk, tvö stórverk frá klassíska tímabilinu, píanótríó í E-dúr eftir Mozart og Erkihertogatríóið eftir Beethoven, og auk þess verður frumflutt á Íslandi nýtt tríó eftir Atla Heimi Sveinsson, samið sérstaklega fyrir þennan frábæra hóp.
Almennt miðaverð 2.000 / 1.600. Sími í miðasölu er 5 700 400. NETSALA www.salurinn.is. Miðasala Salarins er opin mán – föst kl. 10.00 – 16.00 og klst. fyrir tónleika.
EFNISSKRÁ
Wolfgang Amadeus Mozart: Píanótríó í E-dúr KV542
Allegro
Andante grazioso
Allegro
Atli Heimir Sveinsson Tríó nr. 2 (2005) tileinkað Thor Vilhjálmssyni
í 7. þáttum
HLÉ
Ludwig van Beethoven: Píanótríó í B-dúr op. 97 „Erzherzogtrio“
Allegro moderato
Scherzo: Allegro
Andante cantabile ma però con moto
Allegro moderato
UM FLYTJENDUR
Hyperion tríóið var stofnað árið 1999 og hefur síðan þá verið mjög virkt, haldið tónleika víða heima og að heiman. Tríóið kemur reglulega fram á tónlistarhátíðum, og hefur unnið til fjölda verðlauna og viðurkenninga fyrir leik sinn og list. Árið 2001 vann Hyperion tríóið alþjóðlega keppni sem kennir sig við Johannes Brahms. Tríóið lék fyrir skemmstu öll verk Schumanns í nokkrum borgum Þýskalands svo sem Hannover, Magdeburg og Leipzig og léku þau síðan verkin inn á CD diska sem komu út hjá Torofon útgáfunni. Allir meðlimir tríósins starfa einnig sem einleikarar og hafa þau öll unnið til verðlauna fyrir leik sinn, hvert á sínu sviði.
Hagen Schwarzrock píanóleikari er fæddur í Hildesheim árið 1971. Hann nam píanóleik í Hannover, Freiburg og Leipzig. Meðal kennara hans voru Karl-Heinz Kämmerling, Vitali Margulis og Tibor Szász. Síðan 2002 hefur Schwarzrock kennt kammermúsík og ljóðaundirleik við tónlistarháskólann í Leipzig.
Oliver Kipp fiðluleikari er fæddur í Hildesheim árið 1969, en stundaði nám við tónlistarháskólana í Hannover og Berlín. Kennarar hans voru Atila Aydintan og Thomas Brandis. Hann er leiðandi fiðluleikari í Fílharmóníuhljómsveitinni NDR í Hannover. Kipp leikur á fiðlu sem smíðuð var af Josef og Antonio Gagliano árið 1790.
Katharina Troe sellóleikari er fædd árið 1970 í Göttingen og nam sellóleik við tónlistarháskólana í Köln og Karlsruhe. Hún starfaði sem aðstoðarkennari um nokkurt skeið hjá Amadeo Baldoviono í Fiosole og hefur kennt við tónlistarháskólann í Köln frá árinu 1998. Troe leikur á selló sem smíðað var af Carlo Anntttonio Testore árið 1721.
UM VERKIN
Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791): Píanótríó í E-dúr KV542
Árið 1788 var tónlistarsögunni gjöfult. Wolfgang Amadeus Mozart var afkastamikill og þrátt fyrir erfiðar kringumstæður, veikindi og peningaleysi samdi hann nokkur sinna merkustu verka; um sumarið þrjár síðustu sinfóníurnar í g-moll, C-dúr (Júpiter) og Es-dúr. Frá þessu sumri eru einnig tvö píanótríó, annað þeirra er tríóið í E dúr, sem fékk Köchelnúmerið 542 og tileinkað var Michael Puchberg. Verkið er í þrem þáttum og eina verk Mozarts í E dúr. Margir telja þetta tríó meðal bestu kammerverka hans.
Atli Heimir Sveinsson (1938): Tríó nr. 2 (2005) tileinkað Thor Vilhjálmssyni
„Tríó nr. 2 var samið fyrir Hyperion-tríóið fyrir nokkrum árum. Ég samdi það á löngum tíma, og notaði stundum gamlar skissur, sem ég átti í fórum mínum. Upphafsþátturinn er t.d. unninn uppúr píanóverki frá námsárum mínum í Köln. Verkið er í sjö þáttum, sem eru mjög ólíkir, flestir fantasíur: hugarflug og draumar ráða framvindunni. Stundum leika spilararnir saman, “í takt” eins og kallað er, en stundum er samspilið frjálst. Þá spilar hver og einn í “sínum” hraða, og við upplifum mismunandi tempó á sama tíma. Það bregður fyrir músik í þjóðlagastíl og líka má heyra fjarræna rómantík: alls kyns stílbrigði blandast saman. Tríó nr. 2 er tileinkað Thor Vilhjálmssyni á áttræðisafmæli hans, en Thor hefur alltaf haft mikil áhrif á mig með ritsnilld sinni” Atli Heimir Sveinsson
Ludwig van Beethoven (1770-1827): Píanótríó í B-dúr op. 97 „Erzherzogtrio“
Ludwig van Beethoven samdi tríóið í B-dúr árið 1810-1811 og tileinkaði það erkihertoganum Rudolf von Habsburg. Verkið er stórt í sniðum allir fjórir þættirnir og gerir ítrustu kröfur til flytjandanna. Verkið er síðasta tríóið í safni slíkra hjá Beethoven og þeirra stærst. Tríóið er í flokki „stórverka” höfundarins og skipar sess með síðustu píanóverkum hans, síðustu strengjakvartettunum og níundu sinfóníunni. Erkihertogatríóið var frumflutt árið 1814 og lék Beethoven sjálfur píanópartinn. Það var í síðasta sinn sem hann lék opinberlega. Tríóið op. 97 er eitt af öndvegiskammerverkum sögunnar.
“Þetta var ekki draumur“
Nóvellan Umskiptin (Die Verwandlung) er, ásamt skáldsögunni Réttarhöldunum, þekktasta verk pragverska rithöfundarins Franz Kafka – og jafnframt eitt frægasta sagnaverk evrópskra bókmennta á 20. öld. Þetta er saga sem margir þekkja og hafa lesið en jafnframt verk sem enn vefst mjög fyrir þeim sem leitast við að túlka eða „skýra“ hana – svo mjög raunar, að rætt hefur verið um „örvæntingu túlkandans“. Í erindinu verður spurt hvaða þröskuldar mæti skilningi lesenda í sögunni. Í því samhengi verður einnig velt vöngum yfir reynslunni af því að þýða slíkt verk yfir á íslensku.
Allir velkomnir!
Stofnun Vigdísar Finnbogadóttur
List sem truflar
 |
| Það er kominn fótbolti í staðinn fyrir kanínuna á myndinni. |
Sumar menningarhelgar eru gjöfulli en aðrar, og sumar geta fengið á sig einkennilegan blæ af óvæntum uppákomum. Síðasta helgi var þannig. Skrýtin í endurminningunni. Ætli upphafið sé ekki helsta ástæðan til þess?
Á fimmtudaginn fyrir rúmri viku opnaði ung listakona, Geirþrúður Finnbogadóttir, innsetningu í D-sal Hafnarhússins sem var býsna óvenjuleg upplifun. Satt að segja verulega truflandi. Eftir hefðbundið ávarp safnstjórans sem eftir á að hyggja varaði kurteislega við því sem í vændum var (en enginn tók mark á því, náttúrlega: þetta er jú virðulegt, neytendavænt listasafn) var gengið inn í herbergið þar sem gesturinn blindaðist fljótlega af miskunnarlausum blikkljósum. Ofan á þau bættist reglubundið hljóð frá fótbolta sem driplað var á gólfinu, þannig að snörp höggin voru bæði á eyru og augu. Fljótlega fór mann að svima og hefði kannski fengið flog ef dvölin hefði orðið mjög löng – jafnvel þeir sem ekki eiga vanda til flogaveiki. Ekki veit ég að hvaða leyti þetta er listrænt, en innsetningin segir manni ýmislegt um þolið.
Áður en innsetningin var opnuð fór ég um sýningu Pierre Huyghe í stóra salnum niðri sem var líka truflandi á sinn hátt og hefði átt að búa mig undir efri hæðina. Þar lenti ég nefnilega í óvæntum eltingarleik við ljósorma. Þessi franski myndlistarmaður hefur valið allmörg verk úr safneign Listasafns Reykjavíkur og hengt þau á veggi salarins. En hann hefur sérkennilegan hátt á að sýna þau, því í salnum er svartamyrkur fyrir utan kastljós á sífelldri hreyfingu. Hefðu minnt á leitarljós kringum fangelsi hefðu þau ekki verið í lit. Mig langaði til að sjá verk innst í salnum sem mér sýndist álengdar að væri eftir Jóhann Briem en þegar ég nálgaðist það flutti ljósið sig jafnan svo ég vafraði hlýðin á eftir því. Uns ég sá við ljósinu að lokum og beið þangað til það kom aftur. Kastljós getur nefnilega ekki hugsað en það get ég! Og myndin var eftir Jóhann.
Þessi lýsing hljómar kannski asnalega en ég er ekki viss um að hugmyndin sé svo asnaleg. Maður er hættur að “sjá” þessi gamalkunnu verk þó að þau hangi fyrir framan mann. Tekur þau sem gefin. Það er óvitlaust að láta gesti hlaupa eftir þeim, giska á hver þau eru í myrkrinu og sjá þau svo kannski illa af því ljósgeislinn lendir ekki beint á þeim heldur flöktir fyrir ofan þau. Svo breytast myndirnar í lituðum ljósunum og verða sem nýjar.
Huyghe sýnir líka þrjú myndbönd en þau eru löng og ég horfði bara á eitt að þessu sinni, “Ferð sem ekki var farin”. Það var tekið að mestum hluta á Suðurskautslandinu og er verulega flott. Endirinn er líka óvæntur og ruglar hænuhaus áhorfandans á ögrandi hátt.
Frakkar eru frekir á athygli okkar um þessar mundir og á fimmtudagskvöldið var komið að franskri sviðslist. Þá sýndi Arthur Nauzyciel sína útgáfu af Ímyndunarveiki Molières á stóra sviði Þjóðleikhússins. Það er ekki heiglum hent að horfa í senn á leikara á sviði og texta á skjá langt fyrir ofan þá, og þetta varð ekki sú heillandi upplifun sem eflaust hefði verið ef tungumálið væri manni tamara. Samt var gaman að sjá hvað leikstíll Frakka getur verið ólíkur því sem við erum vönust, og þáttur Brynhildar Guðjónsdóttur var mjög áhrifaríkur.
Frábært er að geta þessar vikurnar séð nýlega franska mynd í sinni vikulegu bíóferð. Á laugardaginn kom að Hors de Prix eða Okri eftir Pierre Salvadori með hinni yndislegu Audrey Tautou (Amalie) í hlutverki leigðrar fylgikonu ríkisbubba. Myndin var bæði skemmtileg og gaf merkilega innsýn í heim sem maður kynnist varla úr þessu af eigin raun. Má ég biðja um að framvegis verði jafnan að minnsta kosti ein frönsk mynd í gangi í bænum.
Lokahnykkur helgarinnar var sýning Hugleiks á Epli og eikum í Möguleikhúsinu. Þórunn Guðmundsdóttir þúsundþjalasmiður semur allt: talaðan texta, söngtexta og lög, og er einkum tvennt það síðastnefnda verulega skemmtilegt. Þórunn er óvenjulega hagmælt og snjöll að finna fyndnar lausnir í rími. Það verður enginn svikinn af þessari sýningu – svo fremi hann hafi húmor.
Silja Aðalsteinsdóttir, Viðskiptablaðið 30. mars.
Ljótu hálfvitarnir með tónfund
 |
á Classic Rock
Ljótu hálfvitarnir hafa vakið talsverða athygli að undanförnu hjá þeim sem hafa orðið þess vafasama heiðurs aðnjótandi að verða vitni að listsköpun þeirra. Ekki er nóg með að útlit og greind vinni illilega gegn þeim heldur er þeir níu talsins og segja vísindamenn þá áþreifanlegustu sönnun þess, sem fundist hafi á þessu ári, að magn er ekki sama og gæði. Þeir hafa það sér þó til málsbóta að þeir eru hressir, hlægilegir og gætu lyktað verr.
Það er skemmtilega tilviljun að þá fyrr um kvöldið munu þeir flytja lagið
„Sonur hafsins„ í þætti Jóns Ólafssonar í sjónvarpi allra landsmanna og hefst þátturinn strax eftir fréttir. Frekari upplýsingar um þessa „sérstöku” hljómsveit má finna á vefnum www.ljotuhalfvitarnir.is. Ef maður vill.
Dagbók flettarans
 |
| Svona er myndin sem Cassandra teiknaði. Það var djúpt á henni á Google. Falsaða afbrigðið var á undan í fjölmörgum eintökum! |
næstsíðustu vikuna í mars
Þetta var vika Framtíðarlandsins og Íslandshreyfingarinnar. Vikan þegar Vinstrigrænir mældust með upp undir 30% fylgi og ljóst að þeir fengju 17 þingmenn ef sú yrði raunin. Von að marga munaði í sneið af kökunni. Þetta var líka vikan þegar Ingibjörg Pálmadóttir bar upp á Jón Steinar að hann hefði leikið tveim skjöldum. Spaugstofan gerði því máli eftirminnileg skil í sínum 300asta þætti. Þar var margur góður bitinn og sá besti úrvinnsla úr Kastljósviðtali við olíugreifann. Það var ekkert minna en snilld að blanda því saman við nýjustu auglýsingar Landsbankans með bleiku minnismiðunum.
Fyrsta úrklippan er úr Mogga á mánudegi þegar sagt var frá Góugleði kvenskálda þar sem fimm konur fengu sérkvenleg bókmenntaverðlaun; Sigríður Dúna fyrir Ólafíu, Kristín Steinsdóttir fyrir Á eigin vegum, Anna Cynthia Leplar og Margrét Tryggvadóttir fyrir Skoðum myndlist, Þorgerður Jörundsdóttir fyrir Mitt er betra en þitt og Hélene Magnússon fyrir Rósaleppaprjón í nýju ljósi. Ég er hlynnt verðlaunum eins og kunnugt er og finnst gott að þeim fjölgi.
Aftan á fimmtudagsmogga var sagt frá því að Howie B. dýrkaði Húbert Nóa – en ekki fyrir málarahæfileika hans heldur músíkhæfileika. Þeir Húbert gáfu út disk á dögunum sem sagt var frá hér á heimasíðunni, Music for astronauts and cosmonauts. Þar var sagt að maður gæti vel komið sér upp fíkn í þessa plötu, en í fréttinni kemur fram að The Edge vildi búa til börn með plötuna í spilaranum. Ekki væri gott ef þetta tvennt færi saman lengi.
Kolla birtir viðtal við SAM á síðunni sinni í Blaðinu á fimmtudag í tilefni af fyrirlestri Sigurðar um Ódysseif þann dag. Þar segir SAM frá því að leigubílstjóri hafi hælt Ódysseifi nýlega útkomnum, en útlendingar trúi því ekki að til séu svo vel lesnir leigubílstjórar. Ég hefði vel trúað því. Í eina skiptið sem ég hef tekið leigubíl í Osló spurði bílstjórinn mig hvaðan ég væri. Ég sagði það. Þá sagði hann: “Það þykir mér gaman að heyra. Ég var að enda við að lesa nýja þýðingu á Eddukvæðunum ykkar og mér fannst hún meiri háttar!” Síðan hef ég haft óbilandi trú á menningaráhuga leigubílstjóra.
Enn skoraði Kolla daginn eftir þegar hún spjallaði við Arthúr Björgvin Bollason sem vinnur að mjög spennandi bók um íslenskar sagnaslóðir. Hún verður frumútgefin á þýsku en augljóslega er þetta bók til að þýða á fleiri tungumál – og jafnvel íslensku líka. Þetta var síðasta Blaðið sem ég hef fengið. Nú er hætt að bera það út á Hrísó. Nema það hafi ekki komið út síðan á föstudaginn var??
Dr. Gunni skrifar einn af sínum hárbeittu bakþönkum á Fréttablaðið á fimmtudag um stéttaskiptinguna á Íslandi. Hann hefur fundið einn stað sem skilur milla frá alþýðu: World Class í Laugum þar sem “sturtuklefarnir eru tveir, almennur og lúxus.” Út frá þeim skiptir hann Íslendingum í fimm hópa: “Fólk sem hefur ekki efni á lúxussturtu og fer því í þá venjulegu. Fólk sem hefur ekki efni á lúxussturtu en fer í hana samt. Fólk sem hefur vel efni á lúxussturtu en kýs að fara í þá almennu. Og svo auðvitað fólk sem fer bara alls ekkert í sturtu í Laugum.” Þessi bakþanki kom inn á mig bera af sérstökum ástæðum. Venjulega tilheyri ég fyrsta flokki en þessa dagana er ég í öðrum flokki af því mér voru gefnar nokkrar vikur í lúxussturtunni. Mér leið soldið eins og feiki jafnvel áður en ég las pistil doktorsins en eftir hann veit ég á hvern ég minni mig: Tóta í Íslenska draumnum! Hitt er annað að þessar lúxussturtur eru æðislegar, þó þær séu ekki lokaðar eins og sturtuklefarnir í líkamsræktinni sem ég var í í London í hittifyrra. Gufuböðin eru líka hreint út sagt dýrleg, maður hefur bara aldrei tíma til að fara í þau. Enda á ég enga vinkonu til að fara með í þau og manni drepleiðist að sitja ein í gufum mjög lengi. Af þessu tilefni vil ég taka skýrt fram að það var ekki ég sem kom upp um vinkonurnar sem sagt var frá í Fréttablaðinu í þessari viku að færu saman í lúxussturtuna í Laugum …
Austen of ófríð á bókarkápu! sagði Moggi á laugardag. Tvöhundruð árum eða því sem næst eftir dauða Jane Austen er fólk enn að vandræðast yfir því að eina myndin sem til er af henni – teikning eftir Cassöndru systur hennar – sé ekki nógu sæt. Hún er greinilega heilmikill karakter, skapmikil og hress, eftir myndinni að dæma, en sem sagt: ekki nógu lagleg!
En það vantaði ekkert upp á fegurð Vilborgar Dagbjartsdóttur og Gerðar Kristnýjar í Fréttablaðinu á laugardag. Og spjall Júlíu M. Alexandersdóttur við þær var ljómandi skemmtilegt. Þar voru nokkrar ágætar spælingar en ekki eins meinlegar og í viðtölum við tvær aðrar konu í sama blaði. Veru Pálsdóttur ljósmyndara finnst íslensk glanstímarit eins og “einhver blöð frá litlu landi í fyrrverandi Sovétríkjunum. Það er eitthvað mjög púkalegt við þau,” segir hún, ”og það skil ég ekki, því að Ísland er svo smart að öðru leyti …” Svo bregðast krosstré. Og þegar Steinunn Ólína er spurð hvor sé hennar val, Glanni glæpur eða Íþróttaálfurinn, segir hún: “Ertu að grínast? Glanni auðvitað. Ég hef aldrei verið fyrir smælki.”
Fréttablaðið birti fréttatilkynninguna um spjall mitt á Gljúfrasteini um Sölku Völku. Það er mér sagt að Blaðið hafi gert líka, en ég fékk ekki Blaðið þann dag eins og áður gat. Morgunblaðið sá sér ekki fært að birta neina frétt af þessari uppákomu sem ekki var von, það sér ekki ástæðu til að vara fólk við svona vitleysu. En ég hafði gaman af því að Moggi birti þennan sama sunnudag frétt um það að götur í nýju hverfi í Mosfellsbæ verði skírðar eftir kvenkyns persónum í skáldsögum Laxness – og ein þeirra kemur vitaskuld til með að heita Sölkugata.
Þann dag var líka mikil úttekt á málefnum RÚV í Mogga með viðtölum við starfsmenn, einkum þá sem eru að hætta. Mestur broddur var í stuttu spjalli við Hildi Bjarnadóttur sem sagði það sem henni bjó í hug, umbúðalaust – eða altént umbúðalítið. Meðal annars segir hún að útvarpsfólk sé þrælvant því “að hafa útvarpsstjóra sem vita ekkert í þennan heim eða annan um hvernig á að reka útvarp.” Ekki skilst mér að þetta eigi við um núverandi útvarpsstjóra, en Hildur segir að talið sé að hann “hafi engan áhuga á útvarpi, bara mikinn áhuga á sjónvarpi og vinni væntanlega vel og dyggilega fyrir það …” Hildur segir líka að ríkisútvarpið hljóðvarp sé einstakt, “fræðandi og kostar ekkert. Þetta er ódýrasta úvarp í heimi af því að starfsfólkinu er svo illa borgað. Samt er fólk tilbúið að vinna þarna af áhuga á menningu þjóðarinnar. og það skilur enginn alveg.” En það er þannig sem menning lifir af: á áhuga fólksins.
Ástir og glæpir
 |
eða Það er betra að elska en ekki
Það gengur mikið á á litla sviðinu í Möguleikhúsinu þessi kvöldin. Þar eltir fangelsispresturinn Jóhannes (Sigurður H. Pálsson) frú Stefaníu (Nína Björk Jónsdóttir) á röndum af því hann telur að hún hafi eitthvað illt í hyggju – enda er frú Stefanía ósvífnasti kvenglæpon Íslands -, Jóhannes elta tvær konur, Vala eiginkona hans (Fríða Bonnie Andersen) af því hún vill vita hvort hann haldi við frú Stefaníu og Rakel (Anna Bergljót Thorarensen) af því hún hrífst af honum og vill eiga hann – vel að merkja af því hún heldur að hann sé glæpamaður (eplið og eikin), Lárus (Baldur Ragnarsson) eltir Rakel af því hann er skotinn í henni, Dóra (Andrea Ösp Karlsdóttir) hefur auga með Lárusi bróður sínum en hana elta tveir menn sem báðir eru hrifnir af henni, doktor Daníel (Einar Þór Einarsson) og Baldur járnsmiður (Hilmar Valur Gunnarsson). Þegar leikurinn æsist út yfir öll mörk fara allir að elta aumingja Baldur því eins og nafnið bendir til á að fórna honum -, og það þó að það sé ills viti að drepa járnsmið … Boðskapurinn er eindregið með glæpum og mergur máls að bjarga þeim sem hafa flækst í net flekkleysis. Boðskapurinn er að aldrei sé of seint að snúa af hinum þrönga vegi dyggðarinnar. En niðurstaðan er líka ljós: Það er betra að elska en ekki!
Söngleikurinn Epli og eikur eftir Þórunni Guðmundsdóttur er eins og þessi stutti útdráttur bendir til óttalegt bull. Satt að segja er varla glóra í söguþræðinum! En það gerir ekkert til, það er æðislega gaman samt. Þar munar um hnyttni textans, skemmtilegan leik þessara fjörugu áhugamanna og ágæt lög, en mest munar um söngtextana sem eru bæði snjallir og fyndnir. Þátt í söngnum tekur HÍV-tríóið, Hanna Þórsteinsdóttir, Helga Ragnarsdóttir og Anna Vala Ólafsdóttir, og lifandi hljómsveit leikur með á litla sviðinu. Utan um allt saman heldur Oddur Bjarni Þorkelsson sterkum örmum sínum. Algjört möst fyrir fíkla.
Frönsk-íslensk stuttmyndahátíð
 |
Nú er komið að nýju versi í franska vorinu Pourquoi-pas? sem hefur óneitanlega hjálpað okkur að þreyja veturinn. Að þessu sinni er boðið upp á franskar og íslenskar stuttmyndir.
Stuttmyndahátíðin sem er skipulögð af Alliance française verður haldin í Háskólabíói. Hún stendur aðeins í einn dag, laugardaginn 24.mars frá kl. 15 – 23. Aðgangur er ókeypis og allir velkomnir.
Hátíðin sem er öllum opin verður haldin í tveimur sölum í Háskólabíói. Í öðrum salnum verða myndirnar sýndar og verður mörgum þeirra fylgt úr hlaði af leikstjóra eða öðrum sem tengjast gerð myndanna. Í hinum salnum verður haldið málþing í tengslum við myndirnar. Þar verður skipst á skoðunum, rætt um þessar myndir, hægt að eiga orðastað við leikstjóra og aðra.
Hvað gerist á milli þessara tveggja sala er óskrifað blað. Kannski er það þar sem mest spennandi hlutir munu gerast.
Leikstjórar : Sólveig Anspach, Jean-Marie Charuau, Pierre Coulibeuf, Jasmin Dizdar, Emmanuel Finkiel, Davið-Charles Friðbertsson, Anne Pesce, Damien Peyret, Rúnar Rúnarsson, Saara Saarela, Helena Stefánsdóttir, Gerard Stembridge, Giil Taws
Skipuleggjendur : Laurent Jegu, Gérard Lemarquis, Anne Merceron, Mireya Samper