Dagbók flettarans þriðju heilu viku í febrúar
 |
| Hallgrímur Helgason – ögrandi. |
Halla Vilhjálmsdóttir sem frækilegast söng á öðrum fæti í Túskildingsóperunni í Þjóðleikhúsinu í fyrra var skelegg við bresku slúðurblöðin þegar þau vildu fá upplýsingar um fund hennar og Jude Law á dögunum. Hún sagðist ekki ræða einkalíf sitt við fjölmiðla. Þeim hefur eflaust brugðið í brún við slíkt svar, því þeir eru vanastir því að fólk fari út með stjörnum einmitt og jafnvel eingöngu til að fá viðtöl við sig í blöðum. Ég dreif í að sjá aftur kvikmyndina Closer til að rifja upp hvernig þessi drengur liti út (ef hann verður nú tengasonur þjóðarinnar) og fannst hann rosalega sætur. Hann leikur hins vegar einu persónuna sem endanlega tapar í þessari ágætu bíómynd (sem er mun betur heppnuð en upprunalega leikritið) af því hann getur ekki fyrirgefið. Getur ekki hætt að sakast um orðinn hlut. Þess vegna stendur hann einn uppi og ástlaus í lokin. Vonandi fer ekki eins fyrir honum í raunveruleikanum.
Ég hef verið soldið dugleg að lesa Viðskiptablaðið. Það er enn svo nýtt að það kemur iðulega á óvart. Auðbjörg Ólafsdóttir blaðamaður skrifaði til dæmis ansi lunkna grein í þriðjudagsblaðið, “Af orkusóðum”, þar sem hún sýnir léttilega fram á að Íslendingar eigi “mörg heimsmet í neysluvenjum sem skaða umhverfið. Vatnsnotkun á íbúa er meiri hér á landi en annarsstaðar, engin þjóð notar klósettpappír og sápur í sama mæli og við, og þá erum við líklegast síðasta landið í Evrópu sem ekki flokkar ruslið sitt samviskusamlega.” Á hinn bóginn erum við svo rosalega umhverfisvæn og umhverfismeðvituð að við sækjum helst ekki menningarviðburði nema til að mótmæla einhverju eða sýna samstöðu – “en hvernig væri að vakningin myndi byrja á okkar eigin neysluvenjum?” spyr Auðbjörg.
Aldarafmælis W.H. Auden var minnst í Fréttablaðinu á miðvikudag og þá var líka haldinn ágætur fundur um hann á vegum Stofnunar Vigdísar Finnbogadóttur og tímarits þýðenda, Jóns á Bægisá. Þar urðu þau undur og stórmerki að fram kom bráðungur maður, Ögmundur Bjarnason, og las afmælisdikt langan um Auden auk þess sem leikkonur fluttu prýðilegar þýðingar hans á ljóðum Audens. Þær lásu einnig þýðingar annarra en verk Ögmundar komu mest og skemmtilegast á óvart. Það er ekki ónýtt að eiga vel hagmæltan þýðanda sem er fæddur hérna megin við 1970! Þýðingar hans og margt fleira gott efni um Auden er í nýju hefti af Jóni á Bægisá sem unnendur þessa dásamlega skálds ættu ekki að láta framhjá sér fara.
Merkilegt þótti mér að lesa viðtal Kollu við Huldu Hákon myndlistarmann í Blaðinu á miðvikudag. Þar kom fram að Hulda gerði samkvæmt pöntun útilistaverk við skóla í borginni Oulu í Finnlandi og á myndinni með sést að þetta er gullfallegt verk og áreiðanlega örvandi fyrir nemendur – enda “heyrðust frá þeim hrifningarandvörp” þegar það var afhjúpað sem glöddu listamanninn. Mér finnst ég heyra voða sjaldan fréttir héðan úr Reykjavík af listaverkum eftir starfandi listamenn á besta aldri sem eru pöntuð og unnin og afhjúpuð. Hér er sjaldgæft að listamönnum séu falin ákveðin verk. “Ég hef oft á tilfinningunni að hér heima fari of miklir peningar í samkeppni þar sem kollegarnir sitja í dómnefnd,” segir Hulda. Dæmigert að eyða aurunum í milliliðina!
“Ekki hugsa bleikt!” var fyrirsögn á frétt í Viðskiptablaðinu á miðvikudag sem ég varð að skoða nánar. Af hverju ekki? voru fyrstu viðbrögðin! Jú, af því að það kemur í ljós í könnun Lisu Johnson sem talað er við að konur gera meiri kröfur en karlar þegar þær kaupa neysluvarning. Og konur taka ákvarðanir um allt að 80% þeirra fjármuna sem fara í neyslu á Vesturlöndum. Þessu hafa verslunarmenn í Ameríku áttað sig á en í Evrópu eru menn tregari. Næst rannsakaði Lisa ný hegðunarmunstur ungra kvenna á Vesturlöndum og kortlagði tíu nýjar meginþarfir þeirra. Meðal þessara þarfa má nefna að þær vilja að neyslan sé spennandi ævintýri, þær vilja fá sögu þess sem þær kaupa og jafnvel fara á námskeið til að kynnast vörunni, þær vilja geta sagt vinkonum sínum sögur af því sem þær voru að kaupa eða miðlað fróðleiknum á blogginu sínu. Þær vilja einstaklingsbundna reynslu af spennandi hlutum – ekki bara einnota drasl!
Á fimmtudegi var viðtal við Hallgrím Helgason í Viðskiptablaðinu eftir Hrund Gunnsteinsdóttur (sem á tvö ítem í nýja TMM, sögu og grein) og ég bendi aðdáendum hans (og fjandmönnum) á að lesa það allt, ég bara get ekki valið hvað ég ætti helst að taka út úr því. Hann bregst á ögrandi hátt við ögrandi spurningum – enda segist hann ekki vera “týpan sem kemur einu sinni á ári í Víðsjá til að segja að ljóðið sé við hestaheilsu. Fyrir vikið,” segir hann, “virðist mesta harðlífiskreðsan ekki taka mig alvarlega sem rithöfund. Það hefur jafnvel verið skrifað um þetta í tímariti.” Hann lætur þess ekki getið að tímaritið var TMM (4 06)! Þess má geta hér að gagnrýnandi Politiken útnefndi Hallgrím sigurvegara í samkeppninni um Bókmenntaverðlaun Norðurlandaráðs á dögunum. Eftir er að sjá hvort nefndin er sammála því.
Samfélagsverðlaun Fréttablaðisins fóru í góða staði í vikunni, einkum þótti mér vænt um að Þorgerður Ingólfsdóttir skyldi fá heiðursverðlaunin. Hún hefur gert mörg kraftaverkin sú kona.
Orðið “nörd” er eitt af þessum nauðsynlegu nýyrðum í íslensku og hefur fram að þessu verið skrifað svona og haft nördar í fleirtölu. Í Frbl. á laugardag (já, við fengum Fréttablaðið bæði laugardag og sunnudag) er viðtal við Benedikt Erlingsson sem heitir “Erum nirðir þegar kemur að Íslendingasögunum”! Þar með er orðið orðið “nörður” í eintölu og “nirðir” í fleirtölu. Mér líkar það vel, en hvað segir Njörður?
Mér krossbrá við lestur greinar Ingunnar Snædal í Mogga á sunnudag um ástandið í grunnskólum. Hefur verið setið á niðurstöðum alþjóðlegu kannananna sem hún segir frá? Ég get ekki séð að við eigum nokkra von til þess að koma Háskólanum okkar í röð bestu skóla heims ef börnin í grunnskólunum standa sig mun verr en viðmiðunarhópar í grannlöndunum. “Enn stöndum við okkur þó betur í lestrarkunnáttu en Belize, Tyrkland og Kólumbía,” segir Ingunn en mér er það lítil huggun. Og að íslensk börn skuli vera á botninum þegar kemur að því að leita sér upplýsinga og vinna á tölvu það er þyngra en tárum taki.
Úlfur í snöru – abbabbabb
 |
| Pétur Ogrodnik. |
Það var uppörvandi að fara á tvær sýningar, sína í hvoru leikhúsinu um síðustu helgi og báðar troðfullar af börnum. Ekki var verra að sjá og heyra að þau skemmtu sér alveg undir drep á báðum sýningum.
Á Abbabbabb í Hafnarfjarðarleikhúsinu voru flestir krakkarnir á grunnskólaaldri enda efnið við þeirra hæfi: ævintýri þriggja níu ára krakka í Reykjavík eitt haust fyrir þrjátíu árum þegar líf barna var ekki alveg eins kyrrstætt og skipulagt og nú er. Kannski hafa þau Óli, Halla og Aron Neisti (Jóhann G. Jóhannsson, Álfrún Örnólfsdóttir og Orri Huginn Ágústsson) lesið yfir sig af sögum Enidar Blyton, altént hafa þau gríðarlegan áhuga á að koma upp um bófa. Og við fáum smjörþefinn af umræðum á heimilum þeirra og í fjölmiðlum þegar þau fjölyrða sín á milli um Rússa og eðli þeirra. Þegar dýnamiti er stolið úr geymslu dettur þeim fyrst í hug að þar séu að verki þrír dularfullir Rússar sem eru nýbúnir að kaupa þúsund eldspýtur hjá Herra Rokk (Sigurjón Kjartansson), nýja karlinum í sjoppunni. Þar vaða þau í villu eins og kemur á daginn.
Ég komst að því fljótlega eftir að hljómplata dr. Gunna kom út að hún hentaði vel sem uppistaða í leikverk, því hún var hreinlega leiksungin fyrir mig af tveimur millistórum stelpum einn fagran sumardag í sumarbústað í Biskupstungum. Síðan hefur Gunnar Lárus Hjálmarsson bætt við söguþræði og nokkrum lögum en tekið önnur út (við söknuðum mest hinnar sætu Sirríar) og búið til dillandi fjöruga fjölskyldusýningu ásamt liprum leikurum, söngvurum, hljómsveitarmönnum og Maríu Reyndal leikstjóra. Hér er eitthvað fyrir alla; sprell og fjör og prumpulag fyrir þau yngstu í hópnum, ástin sem brúar hyldjúpt gilið milli pönkarans (Jóhanna Friðrika Sæmundsdóttir) og diskófríksins (Atli Þór Albertsson) og lífsháskinn sjálfur fyrir unglingana, en fullorðna fólkið fékk upprifjun á horfnum heimi kalda stríðsins, pönks og diskós.
Þetta var á laugardegi. Á sunnudegi var farið í Kúluna í Þjóðleikhúsinu þar sem þýski brúðusnillingurinn Bernd Ogrodnik sagði hópi barna á leikskólaaldri og fylgdarmönnum þeirra söguna af því þegar Pétur skildi hliðið eftir opið svo öndin komst út á engið og lenti í kjaftinum á úlfinum. En Pétur snarar úlfinn fimlega ofan úr hásæti sínu uppi í tré og heldur honum þangað til veiðimennirnir koma og fara með hann í dýragarðinn. Um leið og Bernd sagði áhorfendum söguna á sinn sjarmerandi hátt (og á góðri íslensku) við skemmtilega tónlist Prokofievs stýrði hann brúðunum sem léku öll hlutverkin í sýningunni og lét sig ekki muna um að láta Pétur hoppa á höndum barnanna honum og þeim til skemmtunar. Gaman hafði ég líka af litla beturvitanum sem setti “ég veit það” punkt aftan við alla þætti frásagnarinnar!
Þjóðleikhúsið er barnavænt um þessar mundir. Fyrir utan Pétur og úlfinn í Kúlunni fyrir yngstu áhorfendurna er fjölskyldusýningin Sitji guðs englar á stóra sviðinu og Patrekur 1,5 fyrir unglinga á Smíðaverkstæðinu. Unglingarnir eiga líka eflaust eftir að flykkjast á Leg, söngleik Hugleiks Dagssonar sem verður frumsýndur viku af mars. Þetta á eflaust eftir að skila sér í lifandi áhuga þessara áhorfenda síðar meir.
Í Gerðarsafni í Kópavogi stendur nú yfir vinsælasta listsýning Íslands: Sýning Blaðaljósmyndarafélags Íslands á myndum ársins sem leið. Mynd ársins er ekki af hafmey eins og maður gæti haldið, stúlkan á mynd Árna Torfasonar mun vera á lofti en ekki í legi. Fréttamynd ársins sem Júlíus Sigurjónsson tók sýnir nöturlega hvað við erum kaldlynd þjóð – flýtum okkur framhjá nauðstöddum eins og við séum með hlífðarblöðkur við gagnaugun báðum megin. Hrifnust varð ég af dramatískri myndröð ársins af sinueldunum á Mýrum eftir Ragnar Axelsson. Annars eru verðlaunamyndirnar ekki þær sem halda manni endilega lengst; þarna er margt að skoða, til dæmis fjölmargar myndir af Vellinum og bandaríska herliðinu á síðasta sprettinum, náttúrumyndir margar frábærar, meðal annars af ísaldarskrímsli sem RAX náði mynd af, og flott portrett. Ómissandi.
Silja Aðalsteinsdóttir, Viðskiptablaðið 23. febrúar 2007
Bréf frá Heimi í Svíþjóð
 |
Gamla vinkona!
Þá er komið hefti af TMM sem mér væri sæmst að segja ekki orð um því ég á langhund í því. Um hann hef ég bæði heyrt það sem var í samtali þínu við Víðsjármann sem fannst þetta nú heldur bragðdauft því ég væri svo mildur við ykkur, en líka ávæning af að sumum þyki þeim ekki nóg hælt en öðrum kannski ofhælt. Þetta er líklega samanlagt til marks um að þessar vangaveltur mínar um ÍB verði einatt teknar sem einhvers konar ritdómur. Dómur eru þær ekki en upphátthugsanir, eins og unglingarnir myndu líklega segja af því þeir eru svo lausir við orðmyndunarfordóma. Hér er mikið frelsi í málfarsefnum og ekkert vandamál að segja að það var feitt kúlt að lesa viðtalið við Dick og enn feitar kúlt að sjá ljóð eftir Jón Thor. Samt fannst mér nú kúlast að lesa svörin við spurningum Ara. Meira um það á eftir.
Auðvitað er ein af ástæðunum fyrir að ég fletti TMM alltaf með pipru hjarta sú að þú þrykkir áfram umsögn mína á næstsíðustu síðu að þetta sé eitt skemmtilegasta menningartímarit á Norðurlöndum. Og í hvert sinn sem TMM kemur verð ég að spurja mig: Er þetta nú rétt?
Það sem bjargar mér er náttúrlega að ég skyldi skrifa „eitt“ og „menningartímarit“. Svoleiðis tímarit eru nefnilega svo fá að TMM hlýtur alltaf að vera eitt af þeim, og flest eru leiðinleg, svo dómurinn er dæmdur til að vera réttur!
Jú, það er áfram feiknmargt sem er skemmtilegt að lesa í tímaritinu þínu og við flest stöðvast ég og get fundið að það eigi erindi við mig. Tilamunda er náttúrlega stórfrétt að skuli vera til svona makalaust prósaljóð eftir Jón Thoroddsen um svo mikilvægt tilefni! Það ljóð hefði ég reyndar sett fremst í ritið, en ég er nú ekki ritstjóri þess. Svo er ég ekki viss um að mér finnist rétt að taka leiðréttingar Theodoru gildar nema einhver frekari ástæða sé til. Þetta er einmitt viðkvæmt mál á ári Jónasar, því breytingar Konráðs og félaga á ljóðum hans hafa jú verið reknar til baka með rökum, eða hvað? Ég átti undursamlegar samræður við góðar ömmur þegar ég var ritstjóri á Námsgagnastofnun og þar með ábyrgur fyrir öllu sem þú og aðrir vildu hafa í bókum þess forlags. Þá var einmitt „oft hef ég klári beitt“ eitt af skemmtilegustu umræðuefnunum. Ég held strákarnir sem gáfu Jónas út hafi haft rétt fyrir sér. Það á að prenta það sem skáldum dettur fyrst í hug, ekki það sem aðrir segja sé smekklegast eða réttast. En nú kann að vera að skáldkonan góða Theodora hafi haft full rök til breytinganna, og þá meiri en um bölvans (sem mér finnst skrambi gott). „Held eg jafnt af þeim báðum“ þykir mér reyndar betra en lausn TT.
Það sem mér finnst kannski skemmtilegast að lesa í þessu ljóði er hvað Jónas í útgáfu Jóns var sammála mér (og mörgum öðrum) um skáldskap Matthíasar. Svo er þarna auðvitað enn ein sönnun þess að ekkert er nýtt undir sólinni: guðjón bakvið tjöldin sosum hálfri öld fyrr en hann kom fram!
Viðtalið þitt við Dick er bæði skemmtilegt og umhugsunarvert. Þetta með þýðingu bragarhátta er alltaf spennandi efni. Jónas þýddi t.d. braginn sonnettu á íslensku og bætti í hann stuðlasetningu sem enginn hefur almennilega getað losað sig undan síðan. Þar með varð til þriðja sonnettan, Jónasarsonnettan. Þessu hélt ég einhvern tíma fram í lærðum selskapi í Noregi og fékk mjög góðar viðtökur, ekki síst hjá prófessor í enskum bókmenntum, sem taldi ekki neitt efunarmál að Jónasarsonnettan væri alveg sjálfstætt fyrirbæri við hliðina á Shakespeare- og Petrarcasonnettunum.
Það er svo hins vegar alveg sama hvernig norrænir menn reyna að þýða fornhætti: nútímafólk hér um slóðir getur ekki (nema Finnar) bætt inn fornri hljóðdvöl og þar með verður skrefið aðeins hálfstigið þótt atkvæði séu vandlega talin. Ég hef reyndar stundum verið að velta fyrir mér afhverju Jónas valdi dróttkvætt eða þar um bil á Grátittlinginn. Er nú ástæða til að yrkja barnagælur á dróttkvæðum hætti, þó svo maður sé rómantískur?
Kannski hef ég dottið niðrá lausn sem dugar sjálfum mér þegar ég hugsaði sem svo: Ungir strákar af Íslandi sem fóru að tala við kónga, meðan kóngar skildu íslensku og skáldskap, gerðu það á dróttkvæðum hætti. Þegar strákur af Íslandi fer út að tala við sjálfan guðföðuralmáttuganskaparahiminsogjarðar, hvaða mál talar hann þá? Ég tala nú ekki um ef hann ætlar að mótsegja guði gamlasáttmálans og biðja hinn nýja ásjár, sbr. höfnun á Abrahams dýrðardæmi en bón um að andi guðs á hann andi? Passar kannski ekkert betur en dróttkvætt ef maður ætlar að standa á réttinum en krjúpa hátigninni? Svona getur maður nú skemmt sér við að tala við Jónas og hugsa um hvað hann meinaði með bragnum. Svo get ég bætt því við þetta taut að hér er ég að reyna að fá stúdenta til að heyra forna ljóðstafasetningu með því að láta þá yrkja rétt kveðna ljóðaháttarvísu. Gef þeim fordæmi eða munstur sem ég hef sjálfur hnoðað saman á sænsku og tekst stundum að fá andsvör sem sýna að stúdentarnir skilja hvað um er að ræða. Stundum ekki. Því það er nefnilega býsna erfitt að heyra það sem maður hefur aldrei vanist á að heyra!
Mér þykir býsna frumlegt og skemmtilegt hjá þér að fá Eggert Ásgeirsson að skrifa um forföður sinn Tómas. Lengi hefur mér þótt Ferðasaga Tómasar með skemmtilegri og erfiðari bókum. Mikið gríðarlega var erfitt á hans dögum að skrifa um Kant og félaga!
Það er gaman hvað er talað af mikilli kurteisi þegar Vésteinn Ólason ræðir við Helga Hálfdanarson. Svo talað sé í sama tóni og Jón Karl gerði í sinni ágætu bók um Höfunda Njálu held ég megi alveg segja að Helgi sé besti höfundur Völuspár sem við höfum átt síðan sá upphaflegi dó, ef hann hefur nú einhvern tíma verið til. Völuspá eftir Helga er skáldlegri en Völuspá eftir Nordal eða Dronke eða Jón Helgason, sem þrátt fyrir sínar góðu og nýfílólógísku hugsanir, tók inn (með semingi að vísu) leshætti úr Hauksbók í Konungsbókartextann. En frá dögum Sveins Grundtvigs og lengur hafa menn unað sér við að endurbæta þetta kvæði sem þeir segja þó einatt að sé best og makalausast af öllum miðaldakveðskap norrænum. En aldrei nógu gott!
Og nú veit ég að þú ert farin að örvænta um að ég nefni skáldkonur heftisins, sem eru góðar. Mér finnst skemmtilegt að Gerður Kristný skuli byrja á Jónasi og Guðrún Hannesar halda áfam með rabbarbara. (Og nú má hún skemmta sér konunglega ef ég hef misskilið ljóðið og það fjallar alls ekki um rabbarbara, en þá á ég mér afsökun í því að ég skil ekki titilinn!) Mér hefur aldrei fundist neitt offors í rabbarbara þó svo hann sé drjúgur að berjast fyrir lífi sínu. En ef ég má láta kvæðið vera um rabbarbara finnst mér það verulega gott. Hér sýð ég rabbarbarasultu til að geta gefið Svíum alvöru pönnukökur (þarf fyrst að smygla inn vanilludropum). Sultan vekur alltaf undrun.
Hrund, Kristín og Berglind eiga allar skilið mikla umþenkingu. Ég deili því með Hrund að hafa komið til Simbabve. Þess vegna eru átökin þar í dag hræðilega nálæg mér. Og jafnhræðilega langt frá því ég geti nokkuð gert. Við vorum að ræða tölvuskort í skólum þegar ég sat á ráðstefnu í Harare. Við ríkaheimsfólk spurðum hvort við ættum að safna saman tölvum sem hætt væri að nota í skólum hjá okkur. Nei, var svarið. Börnin okkar eiga skilið nýjar tölvur alveg eins og ykkar börn. Við skömmuðumst okkar. En svo bættu húmoristar meðal heimamanna við: Það er líka enginn vandi að fá stjórnmálamenn til að láta skenkja tölvur í skólana okkar því þeir geta látið taka myndir af sér með tækjunum. Vandamálið er að fá þá svo til að leggja rafmagn í skólana!!
Landvættamyndin hjá Berglindi er margra vökunátta virði. Mér fannst sárt að finna í Íslandsferð í sumar hvernig hálendismálið og álverjurnar hafa lent inn í hinu óleysanlega (og óæta) þrætuepli þéttbýlis og dreifbýlis á Íslandi. Elskulegir ættingjar mínir og vinir voru svo ósammála að mér hélt við skælum. Þannig verður alveg sama hvað ég er sammála Ómari að ég get ekki verið ósammála þeim sem dreymir um vinnu í landsfjórðungnum sínum. Þetta er auðvitað ekki íslenskt vandamál heldur næstum alþjóðlegt. Það var svo gaman þegar við vorum ung og heimurinn var auðskilinn. Nú er hann hættur því.
LUBBI KLETTASKÁLD er frábær. Það stappar við snilld að láta sér detta í hug þessi banalítet, sem um leið og þau birtast verða ágætis skáldskapur. Ég mun hlusta á vinkonu mína Ingibjörgu Þorbergs með allt öðru hugarfari héreftir en hingaðtil.
Og svo verð ég að taka undir við þig um kvikmyndina Líf annarra. Hún er einfaldlega frábær og ekkert meira um það að segja. Svona hófstilltan kvikmyndaleik finnst mér ég varla hafa séð í hálfa öld eða svo.
Einn sögubiti að lokum. Til mín hringdi dansari í Stokkhólmi og hafði verið með í danshópi sem fór til Íslands árið 1976 þegar dönsuð var Njála. Því miður hafði ég ekki séð sýninguna, en dansarinn hafði ákveðið eftir 30 ára þögn að bera upp spurningu sem hafði brunnið á honum allan tímann. Þetta var afarskemmtilegt ferðalag, sagði hann. Við gistum hjá fólki út um dreifðar byggðir og fengum yndislegan viðurgjörning. Svo var sýning og allt það góða fólk sem átti heima á mínum bæ fór að sjá hana og svo var sest að ríkulegri máltíð á eftir í dauðaþögn. Og það var þagað og þagað þangað til ég sprakk og sagði: Nú, en sýningin, hvað fannst ykkur um hana? – Enn var þögn þangað til húsbóndi rauf hana með hinni dramatísku setningu á kommúnikasjónsmálinu: „It was the butter.“ Ekki orð meira! Ög nú var komið að spurningunni: Hvaða villu gerðum við eiginlega? Ég var Melkólfur og stal smjörinu. Átti einhver annar að gera það? Nei, sagði ég, það var réttur maður en rangt þýfi, hann stal osti, ekki smjöri! Og svo hlógum við lengi hvor í sinn síma.
Ég býst við að danshöfundur hafi breytt úr osti í smjör til þess að undirstrika að þetta var mikið verðmæti. En það reyndist vera spjöllun á helgum texta. Þau sögðu aldrei neitt meira um sýninguna, sagði sögumaður minn!
Af hverju er ég annars að skrifa þetta? Kannski bara af því ég sagði einusinni að mér fyndist eiga að svara bréfum og tók undir að TMM væri eins og bréf að heiman (á nítjándu öld). Kannski líka af því mér finnst fyndið að vera orðinn á heimsíðu þinni eins og arftaki Blönduóssbúans góða (Grímur heitir hann nú, eins og Húnvetningi sæmir) og heita þar bara
Heimir Pálsson í Svíþjóð.
Myndlistin um helgina
 |
| Verk eftir Pierre Huyghe. |
- er aðallega frönsk
Sýning hins heimsþekkta franska myndlistarmanns Pierre Huyghe í Hafnarhúsinu heitir Live Show as Exhibition (eða kannski Fagnaðargarðurinn)og stendur til 29. apríl. Ljósmyndasýning Etienne de France í Arinstofu Listasafns ASÍ heitir Life Sucks og fjallar um sýndarheima internetsins. Ljósmyndasýningarnar í Ljósmyndasafni Reykjavíkur heita Marglitt útlit - sýning á myndum Jo Duchene – og Sund og gufa - myndir Damien Peyret. Þær standa til 26. maí.
Á sunnudaginn kl. 15 ætlar Guja Dögg, deildarstjóri byggingarlistardeildar Listasafns Reykjavíkur, að fjalla um verk arkitektsins le Corbusier í Hafnarhúsinu, og tengist fyrirlesturinn sýningu Huyghes.
Enn er hægt að sjá Frelsun listarins í Listasafni Íslands og verður sérstök leiðsögn um sýninguna á safnanótt kl. 20 og 22.30 í fylgd Dagnýjar Heiðdal listfræðings. Það er hluti af sérstakri hátíðardagskrá í safninu og vil ég sérstaklega minna á að kl. 21 halda þeir franskmenntuðu snillingar Pétur Gunnarsson og Sigurður Pálsson fyrirlestur (eða fyrirlestra) um evrópskar bókmenntir og listir í upphafi 20. aldar. Að venju verður leiðsögn um sýninguna á sunnudaginn kl. 14 í fylgd Hörpu Þórsdóttur listfræðings og verður það sú síðasta því þann dag lýkur sýningunni.
Við minnum líka á ögrandi og örvandi sýningu Hallgríms Helgasonar í Gallerí Turpentine við Ingólfsstræti, Kodak Moments, sýningu Aðalheiðar S. Eysteinsdóttur í Anima hinum megin við götuna, Mynd ársins í Gerðarsafni, sýningu Rúríar í Gerðubergi, frönsku listamennina í Nýló og þrjár spennandi sýningar á Kjarvalsstöðum.
Dagbók flettarans aðra heila viku febrúar
 |
| Eirikur – ekta sjarmör. |
Þetta var dreifingarvika fyrsta heftis TMM og erfitt að hugsa um annað en hvort allir fengju örugglega heftið sitt. Fjölmiðlarnir voru óvenjusnöggir upp á lagið að birta frétt um það, kannski vegna þess að það var alvöru frétt í því: áður óbirt ljóð Jóns Thoroddsen vekur hamingju og hlátur um allan bæ, ég get svarið það. Svoleiðis hvalreki gerist aðeins á “gullnum augnablikum” sagði Böðvar Guðmundsson í bréfi og vísar þar nett í guðdómlegt erfiljóð Tómasar Guðmundssonar um Jón. Víðsjármenn voru svo hrifnir af ljóði Gerðar Kristnýjar að sumir þeirra gátu ekki hætt að lesa það og þeir kölluðu Gerði upp í útvarp og báðu hana að lesa það fyrir landsmenn – sem hún gerði svo skínandi vel að ljóðið varð ennþá betra.
En þá að klippinu. Á mánudegi klippti ég út viðtal Fréttablaðsins (sem heldur áfram að koma ekki hingað um helgar þó að ég hringi; en Mogginn var sendur heim með bíl á sunnudagsmorgni um leið og ég kvartaði!!!) við Bjarna Daníelsson sem ætlar að hætta að stýra Óperunni í sumar. Hann fer sáttur þó að nokkuð hafi gustað um Óperuna undanfarið; sama dag birtist raunar áfellisdómur Jónasar Sen um Flagarann hans Stravinskýs. Jónasi leiddist á sýningunni og þegir ekki yfir því. Stefna Bjarna hefur verið að kynna landsmenn fyrir öðrum verkum en eru löngu orðið almenningseign, og ég segi fyrir mig persónulega að ég fagna því. Gangi honum vel við það sem hann tekur sér fyrir hendur næst.
Sama dag var í Mogga frétt um nýtt íslenskt fyrirtæki í Bretlandi sem breytir fiskúrgangi í mannamat. Þetta er ekki bara stór frétt heldur stórkostleg frétt, en mér fannst vanta nánari upplýsingar um hvers konar matur verður úr þessum þurrkuðu fiskhausum og hvernig hann er étinn. Það voru engar uppskriftir…
“Kennsla í íslensku verði ókeypis” stóð aftan á Mogga á þriðjudegi. Nema hvað? Ef við viljum að nýir Íslendingar læri íslensku verðum við að hvetja þá almennilega til þess, ekki reyna að græða á því. Hins vegar varð ég svolítið hugsi yfir því sem stóð líka í fréttinni um að börnum sem aðhyllast aðra trú en kristna trú verði gefinn kostur á annars konar trúfræðslu í skólum. OK, en þau verða að fá biblíusögurnar líka. Efni og boðskapur biblíunnar er svo ríkur þáttur í menningu okkar og bókmenntum að það er borin von að fólk fái fullan skilning á þeim ef það lærir ekki kristinfræði. En mín vegna má alveg kenna biblíuna eins og hverjar aðrar góðbókmenntir.
Myndin hans Frikka af Sif Gunnarsdóttur sem birtist með viðtali Kollu við hana um Vetrarhátíð í Blaðinu á miðvikudag var rosalega fyndin. Upp af höfði hennar rís óregluleg kóróna sem við nánari athugun reynist vera úr trjám á Tjarnarbakkanum lengst fyrir aftan hana! Svo setur hún hendur á mjaðmir og brosir eins og Pétur Pan – enda verður hátíðin töfrum slungin.
“Alls ekki á leiðinni í helgan stein” segir Jóhanna Kristjónsdóttir í Frbl. á miðvikudag, en þann dag varð hún 67 ára – löggilt gamalmenni eins og sagt er hér á heimilinu þar sem heimilisfaðirinn náði þessum áfanga í fyrra. Jóhanna er ekki degi eldri en fimmtug á myndinni með og fáránlegt að ímynda sér að svona kona sé úr leik. Hún er ein þeirra sem hefur verið að víkka út skynsvið Íslendinga undanfarið og á eftir mikið verk þar.
Í Vðskiptablaðinu á miðvikudag las ég um fyrirhugað safn um Thor Jensen í húsinu sem hann reisti sér við Fríkirkjuveg. Það er langafabarnið Björgólfur Thor sem hefur keypt húsið sem kunnugt er og ætlar að endurnýja það sem mest í upprunalegri mynd og gera úr því – ja hvað? Fram kemur í greininni að safnið verður í kjallara hússins en ekki er ljóst hvað verður gert við efri hæðirnar sem eru gríðarstórar og afar glæsilegar. Verður hægt að taka neðri hæðina á leigu undir ráðstefnur og fundi og búa á efri hæðinni? Eða ætlar Björgólfur sjálfur að setjast þar að? Leitt var að sjá fl í staðinn fyrir þ nokkrum sinnum í greininni eins og hún hefði ekki verið lesin nógu vel yfir. Til dæmis eru stoðrými “búin þeim flægindum og tæknibúnaði sem krafist er auk fless sem öryggi verður treyst sem frekast er unnt.” Það öryggi vantaði við yfirlestur á greininni!
Í grein Sæbjörns Valdimarssonar í Mogga á miðvikudag sé ég að á næstunni fæ ég tækifæri til að sjá aftur rússnesku bíómyndina Trönurnar fljúga sem ég sá á unglingsaldri og hef aldrei gleymt. Nýi Fjalakötturinn í Tjarnarbæ ætlar að sýna hana ásamt öðrum rússneskum bíómyndum þegar hann hefur sinnt James Dean. Tilhlökkunarefni.
“Viðkvæm ímynd ímyndafræðings” var fyrirsögn á merkilegri frétt í Viðskiptablaðinu á fimmtudag þar sem skoðað var bak við framhliðina á Simon Anholt sem mannalegast talaði um ímynd Íslands nokkrum dögum áður. Þetta minnti mig á prósaljóð Stefáns Harðar um fuglafræðingana þar sem segir einmitt undir lokin: “En nú kvað vera farið að stofna áhugamannafélög til þess að skoða fuglaskoðendur, og finnst víst sumum að það hljóti nú að vera nokkuð undarlegir fuglar sem það stunda. Og menn eru þegar byrjaðir að flokka sig til þess að skyggna þá.” Eins er með ímyndarfræðingana!
Steinunn Sigurðardóttir fer alltaf við og við í bíó í Frakklandi og segir frá því í Mogga. Á fimmtudaginn segir hún svo skemmtilega frá nýrri franskri bíómynd um Molière að ég vona sannarlega að hún verði á frönsku kvikmyndahátíðinni sem er hluti af frönsku menningarhátíðinni Pourquoi Pas nú í vor. Er það ekki alveg áreiðanlegt?
Ingunn Ásdísardóttir fékk mikla athygli og umtal um nýja bók sína um ásatrú í vikunni, einkum ásynjur. Í þætti hjá Ævar Kjartanssyni á Rás 1 á sunnudagsmorguninn þakkaði hún það markvissri fréttatilkynningu sem send var á fjölmiðla og dissaði nokkuð Snorra Sturluson! Það er merkilegt á okkar tímum að hugsa um það að einu sinni hafi norrænar þjóðir hreinlega skipt um trúarbrögð og verður gaman að sjá hvernig Ingunn fer með þetta sjóðandi heita efni.
Klámið lét ég að mestu framhjá mér fara en fannst þó skoplegt að sá sem skipuleggur ráðstefnuna umdeildu skuli vera af íslenskum ættum fyrir westan. Hann ætlar sem betur fer að afneita þeim ættum út af viðbrögðum í “gamla landinu” við klámiðnaðinum, það kom fram í Fréttablaðinu í þessari viku.
Í föstudagsmogga las ég umsögn Rögnu Sigurðardóttur um sýningu Birtu Guðjónsdóttur í Hafnarhúsinu, “Herm þú mér” (það heitir greinin, sýningin heitir D-1). Ég var búin að sjá sýninguna og hafði ekki fengið mikið út úr henni svona á eigin vegum, skildi eiginlega bara myndbandið af Birtu að reyna að kyssa Birtu, en Ragna gerði gæfumuninn. Í nýju hefti TMM skrifar Margrét Elíasabet Ólafsdóttir listfræðingur nokkurn veginn um þetta – þ.e.a.s að almenningur skilji kannski ekki það sem listamaðurinn er að fara, þó að listamaðurinn vilji jafnvel að sá almenni ráði því hvað hann sér út úr listinni. Mér finnst að vísu jaðra við helgispjöll að bera Birtu saman við Velazquez og hans frægustu mynd (sem er flottasta felumynd í heimi) en það hjálpaði þó til við að opna augu mín fyrir kjarnanum í verki Birtu.
Í Lesbók henti ég mér vitanlega á grein Birgis Sigurðssonar sem þar svarar Einari Kárasyni. Það er rosalega gaman að svona skylmingum, ég vona bara að sýning LR á Degi vonar græði ennþá fleiri áhorfendur fyrir vikið. Ég veit af því ég hitti Einar Kárason í boði að hann er ósammála mér um það að Reynir sé haldinn sjálfsfyrirlitningu frekar en kvenfyrirlitningu í leikritinu, en ég stend þó á því fastar en fótum. Maður sér það skýrt ef maður skiptir um kyn á persónunni. Sú stúlka sem færi á böll um helgar til að ná sér í hjásvæfil og vaknaði dauð, skítug og tóm næsta morgun væri seint álitin þjást af karlfyrirlitningu; allir myndu segja að hún fyrirliti sjálfa sig. Og ef við lítum öðruvísi á ummæli Reynis þýðir það að það sé grundvallarmunur á afstöðu okkar til kynfrelsis.
Í Lesbók las ég líka viðtölin við menntamálaráðherrann fagra og sendiherra (eða sendifrú?) Frakka hér á landi um menningu landanna tveggja. Þau voru nokkuð fyrirsjáanleg og kurteisleg, eins og við var að búast, en skemmtileg samt. Ég tók eftir því að Thor okkar Vilhjálmsson er kallaður Þór í viðtalinu við sendiherrann. Ætli það væri ekki kallað ofþýðing?
Í Viðskiptablaðinu á laugardag las ég mér til gamans sögu Hennes og Mauritz, en ég er ein þeirra milljón Íslendinga sem standast aldrei freistinguna að fara inn í slíka verslun (eins gott að þær eru ekki til hér á landi). Það fyrirtæki er gott dæmi um frábæra hugmynd sem hefur þróast á besta veg.
Í sama blaði var sagt frá bók eftir franskan bókmenntafræðiprófessor sem hefur valdið uppnámi í heimalandi höfundar og fengið metsölu. Þar kennir hann fólki nefnilega að láta eins og það hafi lesið bækur sem það hefur ekki tíma eða nennir ekki að lesa. Ég játa að allar þessar aðferðir kunni ég, lærði þær af neyð á DV í gamla daga þar sem maður varð að geta tekið viðtöl við höfunda án þess að hafa lesið bækur þeirra en láta samt svo sem. Asni var maður að skrifa ekki bók um það!
Lýst er eftir ljóðahandriti
 |
Bókmenntaverðlaun Tómasar Guðmundssonar 2007
Reykjavíkurborg auglýsir hér með eftir óprentuðu handriti að ljóðabók, frumsömdu á íslensku, til að keppa um Bókmenntaverðlaun Tómasar Guðmundssonar sem verða til úthlutunar á síðari hluta árs 2007.
Verðlaun að upphæð 600 þúsund krónur verða veitt fyrir eitt handrit.
Þriggja manna dómnefnd metur verkin; Kolbrún Bergþórsdóttir, formaður tilnefnd af borgarráði, Þorsteinn Davíðsson tilnefndur af menningar- og ferðamálaráði Reykjavíkurborgar og Sveinn Yngvi Egilsson tilnefndur af Rithöfundasambandi Íslands.
Útgáfuréttur verðlaunahandrits er í höndum höfundar eða þess forlags sem hann ákveður. Sé dómnefnd á einu máli um að ekkert þeirra verka sem borist hafa fullnægi þeim kröfum sem hún telur að gera verði til verðlaunaverka, má fella verðlaunaafhendingu niður það ár. Handritum sem keppa til verðlaunanna þarf að skila merktum dulnefni, en nafn og heimilisfang fylgi með í lokuðu umslagi.
Handrit berist í síðasta lagi 1. júní 2007.
Utanáskrift:
Bókmenntaverðlaun Tómasar Guðmundssonar b.t. Signýjar Pálsdóttur, skrifstofustjóra menningarmála, Menningar- og ferðamálasviði Reykjavíkurborgar, Vesturgötu 1, 2.hæð, 101 Reykjavík.
Nánari upplýsingar fást á skrifstofu menningarmála s. 5901520 og 590152.
Eilíf hamingja til Berlínar
 |
Eilíf hamingja hefur hlotið gríðargóðar viðtökur hér heima. Uppselt hefur verið á allar sýningar til þessa og hafa gagnrýnendur keppst við að lofa verkið og uppfærslu þess á litla sviði Borgarleikhússins.
Maxim Gorkí leikhúsið er eitt virtasta leikhús Berlínar. Það er í austurhluta Berlínar og á sér langa sögu. Fyrir skemmstu tók nýr leikhússtjóri við stjórnartaumum í húsinu og hann leggur meðal annars áherslu á framsækið leikhús ungs fólks sem og gestasýningar víða að. Það er Hinu lifandi leikhúsi mikill heiður að vera valið til að vera annað af tveimur gestaleikhúsum Maxim Gorki í ár. Ekki skemmir fyrir að vel hefur selst á sýningarnar ytra og koma leikhússins hefur vakið athygli.
Síðustu sýningar á Eilífri hamingju á Íslandi fyrir ferðina út eru núna um helgina en sýningin verður komin á fjalirnar í Borgarleikhúsinu á ný fyrir mánaðarmótin febrúar – mars.
Nánar um sýninguna: www.borgarleikhus.is
Nánar um Maxim Gorkí leikhúsið: www.gorki.is
Eilíf hamingja er fyrsta íslenska millistjórnendadramað. Það segir frá fjórum einstaklingum, þrem körlum og konu, sem vinna saman í markaðsdeild stórfyrirtækis á Íslandi. Þar vinna þau að stefnumótun fyrirtækisins um leið og þau kljást við stefnumótun síns eigin lífs. Eilíf hamingja segir frá fólki úr hinum nýju vinnandi stéttum á skemmtilegan og spennandi hátt.
Hið lifandi leikhús er sjálfstætt starfandi leikhópur sem hefur sett upp nokkur verk áður, meðal annars í Borgarleikhúsinu og Iðnó.
Helstu aðstandendur:
Höfundar: Þorleifur Örn Arnarsson og Andri Snær Magnason
Leikstjóri: Þorleifur Örn Arnarsson
Leikmyndahönnuður: Drífa Ármannsdóttir
Leikarar: Orri Huginn, Sara Dögg, Jóhannes Haukur og Guðjón Þorsteinn.
Dramatúrg: Arndís Þórarinsdóttir
Framkvæmdastjóri: Greipur Gíslason
Smásagnasamkeppni og nýtt efni
Menningarsamtök Norðlendinga, MENOR, og Tímarit Máls og menningar efna til smásagnasamkeppni í ár. Þátttaka er heimil fólki á öllum aldri og af öllu landinu, einnig þeim sem búsettir eru erlendis. Skilafrestur er til 1. maí næstkomandi. Þriggja manna dómnefnd velur þá þrjár sögur til verðlauna. Veitt verða vegleg bókaverðlaun og sagan sem fær fyrstu verðlaun verður birt í TMM. Sögurnar á að merkja “Smásagnakeppni MENOR og TMM 2007″ og senda undir dulnefni til: MENOR / Pósthólf 38 / Akureyri
Í lokuðu umslagi skal fylgja nafn höfundar, heimilisfang og símanúmer. Umslagið skal merkt dulnefni höfundar. Aðeins verða opnuð umslög verðlaunahöfunda..
MENOR hefur staðið fyrir keppni á sviði ritaðs máls frá árinu 1987 í samstarfi við ýmsa aðila, dagblöð, tímarit, RÚVAK, Leikfélag Akureyrar og síðustu tvö árin í samstarfi við Tímarit Máls og menningar. Bókin Slóðir mannanna, úrval ljóða og sagna úr þessari keppni, var gefin út á 20 ára afmæli samtakanna árið 2002.
TMM lesið á Hvids Vinstue
Hvar á það betur heima??
Þetta verður stutt bréf, en … fyrir það fyrsta: Til hamingju með tímaritið. Það hefur verið gott hingað til en þetta er það allrabesta eintak, alveg þræl, þræl gott. Ég fékk það í gær og fór með það í vasanum í lest inn til Köben í hádegisverð hjá Katrínu Gunnars, sem var ekki búinn fyrr en um fjögurleytið, sat svo og las það á Hviids Vinstue til klukkan 18.30 að ég fór að borða kvöldverð með Sólveigu Péturs í kjallara Hans konungs í Vingarðsstræti. Maður er allur á bónuðu gólfunum þessa stundina. Eftir allt þetta át var svo af okkur gömlu hjónunum dregið að sendiherrann varð að aka okkur sjálfur alla leið heim til Nivå. En ég er ekki alveg búinn með tímaritið enn, búinn með ljóð og sögur og grein hans Gussa þíns pólska, hann er svo skemmtilega íhaldssamur. Viðtalið við Ringler, grein Vérsteins og Eggerts Ásgeirssonar er ég líka búinn með og auðvitað perlu perlanna, frumbirta ljóðið hans Jóns Thor. Svoleiðis hvalreki gerist aðeins á “gullnum augnablikum.”
Sem sagt, alveg þrælgott hefti og ég er næstum búinn, hef tafist við að vera selskapspáfagaukur tignarkvenna … Eva ríður um skógana þessa stundina en ég fékk í staðinn að sofa til klukkan ellefu. Held nú áfram með tímaritið.
Enn og aftur til lukku með tímaritið. Glæsilegt.
BG
Dettifoss á Kjarvalsstöðum
 |
| Ólíkt Dettifossi rennur fossinn hans Ólafs Elíassonar upp í móti. |
Dauðinn hefur aðeins einu sinni freistað mín verulega. Það var þegar ég kom í fyrsta skipti að Dettifossi, þá átján ára í skólaferðalagi. Venjuleg er ég fremur lífsþyrst manneskja en frammi fyrir þessu ógnarafli fannst mér eðlilegast að sameinast bara orkunni sem streymdi fram af brúninni.
Ekkert listaverk getur haft önnur eins áhrif, það gefur að skilja, þó tóku sig upp gamlir töfrar þegar ég gekk inn í fossverk Rúríar í vestursal Kjarvalsstaða. Það er byggt á kvikmyndum af Dettifossi og upptökum af djúpum bassadrunum hans, og maður getur gengið inn á milli þunnra tjaldanna sem vatnið fossar yfir og látið hávaðann lama vilja sinn. En sem betur fer getur maður ekki fleygt sér í fossinn þó maður vildi.
Þetta verk er hluti af samsýningunni “Foss” sem var opnuð um síðustu helgi og á eftir að lokka marga að Kjarvalsstöðum næstu vikur (hún stendur til 29. apríl). Fossverk Rúríar er lifandi, það sýnir okkur vatnið í sinni trylltustu mynd og gefur merkilega vel í skyn eilíft undur fossins. Fossarnir á málverkum bandarísku listakonunnar Pat Steir eiga líka sína eilífð en þeir eru frosnir og þöglir. Einn er greinilega foss í klakaböndum og tunglsglampi á vatni á öðru málverki er kaldur og kyrr. Dýrmætt er að fá að sjá þessi verk hér á landi þar sem þau eru svo einkennilega heima hjá sér. Hún segir líka blaðamanni Morgunblaðsins (10. febrúar) að henni hafi fundist hún þekkja íslenskt landslag þegar hún kom hingað fyrst, “eins og það væri þegar í huga mér. Himinninn, mosavaxið grjótið og fossarnir voru á stundum eins og út úr málverkum sem ég hafði þegar málað!”
Úti í garði leikur Ólafur Elíasson sér að því að láta foss renna upp í móti og foss Heklu Daggar Jónsdóttur streymir eftir ljósleiðurum. Skemmtileg verk bæði en einhvern veginn vegur fyrirhöfnin gegn áhrifunum og þau fara ekki beint í æð eins og þau fyrrnefndu.
Fyrstu áhrifin á sýningu Íslensku óperunnar á Flagara í framsókn eftir Igor Stravinskí eru líka myndræn. Sviðsmynd Axels Hallkels Jóhannessonar er bæði spennandi listaverk og einstaklega notadrjúgt. Litla sviðið í Gamla bíó orkar svo skapandi á suma sviðslistamenn að það getur orðið alveg þrefalt eins og þarna gerðist. Súrrealísk formin áttu líka vel við efnið, tímalaust gys að græðgi manneskjunnar rétt einn ganginn. Tómas (Gunnar Guðbjörnsson) er ósköp venjulegur hégómlegur strákur, í þann veginn að trúlofast kærustunni, Önnu Sönnást (Hulda Björk Garðarsdóttir), þegar Nikulás Skuggi (Ágúst Ólafsson) kemur í heimsókn til hans og segir honum að hann hafi fengið arf eftir frænda sem Tómas kannast ekki við að eiga. En það er sama hvaðan gott kemur; Tómas fylgir Nikulási sem reyndar er Kölski sjálfur og ætlar að krækja í sálarnefnu Tómasar. Það reynist létt verk og löðurmannlegt; Tómas gerir hvað sem er fyrir orð Nikulásar, giftist meira að segja Tyrkja Böbu (Ingveldur Ýr Jónsdóttir) þó að hún sé fúlskeggjuð! Hjónabandið fer í hundana og frábærasta atriði kvöldsins var þegar uppboðshaldarinn (Eyjólfur Eyjólfsson) reynir að koma eigum hjónanna í verð. Þá iðrast Tómas loks og vill snúa aftur til Önnu sinnar, en það er um seinan.
Þetta er skopópera sem hæðist grimmt að sínum lítilsigldu persónum, og textinn sem sunginn er á frummálinu, ensku, er bráðskemmtilegur. Enda er hann eftir enska skáldið og Íslandsvininn W.H. Auden sem á einmitt aldarafmæli í ár. Halldór E. Laxness leikstjóri leikur sér að efninu ekki síður en Axel Hallkell. Gunnar minnti á uppgjafa poppara og tók Presleytakta á sviðinu í hlutverki Tómasar flagara; Hulda Björk var sakleysið sjálft í hvítum háleistum; Ágúst var klassískur Kölski, en Ingveldur Ýr og Eyjólfur Eyjólfsson hryllilega fyndin í sínum fígúrum.
“Hvorki fersk né sjarmerandi” var fyrirsögnin á grein Jónasar Sen um Flagarann í Morgunblaðinu. Má ég vera ósammála? Sjarmerandi var óperan kannski ekki, hún er of kaldhæðin til þess. En fersk þótti mér sýningin, meinfyndin og afar vel sungin og leikin.
Silja Aðalsteinsdóttir, Viðskiptablaðið 17. febrúar 2007