Björk fékk Dimmalimm verðlaunin
 |
Björk býr í Osló og náði ekki heim til Íslands í tíma fyrir verðlaunaafhendinguna. Enda komst dómnefndin ekki að endanlegri niðurstöðu fyrr en í gær, því geysimargar góðar myndabækur voru um hituna að þessu sinni. Þakkaði Aðalsteinn Ingólfsson, formaður dómnefndar, það að einhverju leyti Dimmalimm-verðlaununum, sem nú voru veitt í fimmta sinn, hve vandaðar og faglegar myndabækurnar í ár eru. Að loknu máli hans afhenti Aðalsteinn frænku og fulltrúa Bjarkar verðlaunin og Dimmalimm prinsessa sjálf færði henni blómvönd.
Það er full ástæða til að hvetja foreldra til að fara með börn sín í Gerðuberg næstu vikur. Ekki aðeins eru sýndar frummyndir úr öllum bókunum sem tilnefndar voru til Dimmalimm-verðlaunanna og bækurnar sjálfar sem hægt er að skoða og lesa, heldur eru á efrri hæðinni sýnd fágæt listaverk sem Gerðuberg á eftir börn. Loks eru í boganum sýnd myndverk Guðrúnar Bergsdóttur, einstaklega frumlegar krosssaumsmyndir og málverk.
Stelpur um stráka frá strákum til stelpna
 |
leiðsögn um Málverkið eftir 1980
Brynhildur og Hulda munu tala um sýninguna út frá tímamótasýningunni í JL-húsinu 1983, Gullströndin andar og fjalla um það hvernig verk þeirra tengjast fyrirbærinu og á hvaða forsendum þær tóku þátt í þeirri gerjun sem kennd hefur verið við nýja málverkið.
Listakonurnar eiga báðar verk á sýningunni og hafa vakið athygli fyrir frumlega efnismeðferð. Brynhildur er þekkt fyrir höggmyndir og rýmisverk en Hulda einkum fyrir málaðar lágmyndir.
Í tengslum við sýninguna var gefin út sýningarskrá með fjölmörgum ljósmyndum og fræðigreinum er fjalla um tímabilið. Nú fer hver að verða síðastur að sjá sýninguna en vegna mikillar aðsóknar verður hún framlengd um viku eða til 3. desember.
Á sýningunni eru á annað hundrað verk eftir 56 listamenn.
Sýningarstjóri er Laufey Helgadóttir listfræðingur og aðstoðarsýningarstjóri er dr. Halldór Björn Runólfsson listfræðingur.
Fjöldi lista- og fræðimanna munu fjalla um sýninguna á sýningartímanum. Auk leiðsagna á sunnudögum eru
hádegisleiðsagnir þriðjudaga og föstudaga kl. 12.10-12.40.
Þetta vilja börnin sjá
 |
og brot af því besta úr Gagni og gamni
Sýningin Brot af því besta verður opnuð í Menningarmiðstöðinni Gerðubergi laugardaginn 25. nóvember kl. 15. Á sýningunni má sjá úrval verka sem unnin voru í listsmiðjunum Gagn og gaman sem starfræktar voru sumrin 1988-2004.
Í safninu eru um 1000 listaverk eftir börn. Val á myndverkum í safnið hefur verið í höndum starfandi myndlistarmanna og hvergi slegið af listrænum kröfum. Búið er að skrá, flokka og ljósmynda safnið og setja upp í gagnagrunn. Ekki er vitað til þess að sambærilegt safn sé til annars staðar á landinu og óvíða á Norðurlöndum og safnið því sjóður að sækja í fyrir uppeldisfræðinga, list- og sagnfræðinga, fagurkera og unnendur lista og menningar nú og um ókomna tíð.
Einnig verður hin árlega sýning Þetta vilja börnin sjá! opnuð í Menningarmiðstöðinni Gerðubergi laugardaginn 25. nóvember kl. 15.
Við opnunina verða Íslensku myndskreytiverðlaunin, sem kennd eru við Dimmalimm, veitt fyrir bestu myndskreyttu barnabókina 2006.
Félag íslenskra bókaútgefenda, Myndstef og Penninn standa að verðlaununum ásamt Menningarmiðstöðinni Gerðubergi.
Í dómnefnd eru þau Aðalsteinn Ingólfsson listfræðingur, Kalman le Sage de Fontenay auglýsingateiknari og Nanna Kristín Magnúsdóttir leikkona.
Þátttakendur í sýningunni:
Anna Cynthia Leplar, Anna Þóra Árnadóttir, Ágúst Bjarnason, Áslaug Jónsdóttir, Bjarni Þór Bjarnason, Björk Bjarkadóttir, Brian Pilkington, Brynhildur Jenný Bjarnadóttir, Erla Sigurðardóttir, Freydís Kristjánsdóttir, Guðrún Hannesdóttir, Halla Sólveig Þorgeirsdóttir, Halldór Ásgrímur Elvarsson, Halldór Baldursson, Karl Jóhann Jónsson, Katrín J. Óskarsdóttir, Kristinn G. Jóhannson, Lóa Hlín Hjálmtýsdóttir, Margrét Laxness, Ólafur Gunnar Guðlaugsson, Sigríður Ásdís Jónsdóttir, Sigrún Eldjárn, Stephen Fairbairn, Þorgerður Jörundsdóttir, Þórey Mjallhvít Heiðardóttir Ómarsdóttir.
Verðlaunin voru veitt í fyrsta sinn árið 2002.
Eftirfarandi myndskreytar hafa veitt verðlaununum viðtöku:
2002 Halla Sólveig Þorgeirsdóttir fyrir bókina Engill í Vesturbænum (sem ýtarlega er fjallað um í nýju hefti Tímarits Máls og menningar)
2003 Brian Pilkington fyrir bókina Mánasteinar í vasanum
2004 Áslaug Jónsdóttir fyrir bókina Nei, sagði litla skrýmslið
2005 Áslaug Jónsdóttir fyrir bókina Gott kvöld
Fjallað um Í túninu heima
 |
- í túninu heima á Gljúfrasteini
Verk mánaðarins á Gljúfrasteini í nóvember er minningasaga Halldórs Laxness, Í túninu heima, og mun Halldór Guðmundsson spjalla um hana á Gljúfrasteini kl. 16:00 á sunnudag. Í túninu heima kom út 1975 og var fyrst minningasagna Halldórs, en síðan fylgdu Úngur eg var, Sjömeistarasagan og Grikklandsárið. Halldór Laxness kallaði þessar bækur skáldsögur í ritgerðarformi og það er fullt eins mikið réttnefni og endurminningar, því auk þess sem Halldór minnist bernsku og unglingsára skrifar hann hér margt um viðhorf sitt til skáldskapar og sagnagerðar og fer um víðan völl. Hið sama mun nafni hans gera sem ætlar að bera bók Halldórs saman við bækur tveggja annarra íslenskra höfunda sem einnig ólust upp í sveit, en þeir eru Þórbergur Þórðarson og Gunnar Gunnarsson.
Halldór Guðmundsson er höfundur ævisögu Halldórs Laxness og hefur nýlega sent frá sér bókina Skáldalíf, hliðstæðar ævisögur Gunnars og Þórbergs. Allir þessir þrír stóru sagnamenn skrifuðu mikið um æsku sína og gefur samanburðurinn færi á að hugleiða aðferðir þeirra og ólíka sýn.
Aðgangur er ókeypis og öllum heimill meðan húsrúm leyfir.
Nýtt líf er ekki til, því miður
 |
Getur einhver breytt lífi sínu, spyrja höfundar Farþegans, Árni Þórarinsson og Páll Kristinn Pálsson, í upphafi bókar. Spurningin á rétt á sér því eitt af því sem keyrir atburðarásina upp í bókinni er löngun tveggja persóna hennar til að breyta lífi sínu. Önnur er ung stúlka sem hefur alist upp við mikla ást en lítil efni og ákveður að stökkva á tækifæri til að lifa í vellystingum þegar það gefst. Hin er miðaldra karlmaður sem hefur lengi haft allt til alls, enda hugmyndaríkur og djarfur bissnissmaður, en finnst hann núna loksins, um áramótin þegar sagan hefst, hafa fundið lífsfyllinguna.
Þessi tvö ætla að byrja nýtt líf saman.
Sá sem talar í Farþeganum hefur líka áhuga á breytingum en alls ekki eins róttækum og þau tvö þrá. Hann vill bara vera duglegur að vinna (eins og hann hefur verið) og þéna peninga til að geta borgað upp skuldir sínar og svo vill hann halda í sambandið við stúlkuna sem hann elskar. Hann vill sem sagt að allt verði svipað, bara betra. Þessir hógværu draumar hans gera sig þó ekki líklega til að rætast.
Sögumaður okkar er Arnar Sigurðsson, leigubílstjóri um þrítugt sem býr einn og á ekki mikið líf – fyrir utan æ stopulli stundir með stúlkunni Þóru. Skuldirnar sem sliga hann koma leigubílaakstri ekkert við heldur stafa þær af því að fyrir nokkrum árum gaf hann út ritröðina Gamla Ísland og fékk fjölskyldu sína til að leggja í púkkið með sér – en enginn vildi kaupa. Ekki eins fjarstæðukennt og það kann að hljóma. En það er erfitt að hala inn peninga á að aka leigubíl, ekki síst ef einkalífið er svo snúið að maður á erfitt með að sofa þá sjaldan næði gefst til svefns.
Á nýársdag vill svo til að Arnar tekur volduga bissnissmanninn Sigurbjörn Hjálmarsson upp í bíl sinn og ferðin verður löng. Hún ber þá víðsvegar um bæinn, að mörgum húsum þar sem Sigurbjörn á erindi, þeir fara saman í bíó og enda í nýársfagnaði á Hótel Valhöll á Þingvöllum. Sigurbjörn verður æ fyllri og skrýtnari í fasi og framkomu, en Arnar fær hann að lokum til að greiða fargjaldið og hverfur af vettvangi. Það næsta sem hann veit er að Sigurbjörn er dauður, myrtur við Öxará skömmu eftir að þeir skildu. Þá hefst spennusagan – og eftir það verður erfitt að leggja bókina frá sér. Smám saman verður spurningin ekki “hver var á Þingvöllum þetta kvöld” heldur “hver var ekki á Þingvöllum”!
Tveir menn koma aðallega við sögu Arnars af rannsókninni á dauða Sigurbjörns, Haukur Karlsson rannsóknarlögregluþjónn og Einar blaðamaður á Síðdegisblaðinu, góðkunningi úr fyrri skáldsögum Árna Þórarinssonar. Þeir eru báðir mjög ásættanlegar persónur, skýrar og áhugaverðar. Sigurbjörn er helst til stórkarlalegur miðað við aldur og fyrri störf og ástmær Arnars, Þóra, er heldur óljós – enda dularfull persóna sem býr yfir fleiri leyndarmálum en hún hefur gott af. Aukapersónur sem gegna minni hlutverkum eru margar fínar, einkum Fanney, kona Sigurbjörns, og Magnús broskall, viðskiptafélagi hans. Sú persóna sem verður sterkust og eftirminnilegust er þó sem betur fer aðalpersónan, Arnar sjálfur. Samviskusamur tapari í lífinu, einlægur og vel meinandi strákur sem hefur bara ekki það sem til þarf í hörðum heimi. Manni þykir orðið furðu vænt um hann í lokin.
Gallinn á sögunni er eftirleikurinn. Hann er of langur. Það þarf að útskýra of margt sem hefði þurft að flétta betur inn í meginmálið. En fram að því er þetta saga sem rígheldur.
Samkeppni um Ljóðstaf Jóns úr Vör
 |
| Óskar Árni geymir stafinn núna. Hver skyldi taka við honum í janúar? |
Lista og menningarráð Kópavogs efnir til árlegrar ljóðasamkeppni undir heitinu “Ljóðstafur Jóns úr Vör”.
Veitt verða vegleg verðlaun og mun verðlaunaskáldið fá til varðveislu í eitt ár göngustaf sem á verður festur skjöldur með nafni þess.
3ja manna dómnefnd mun velja úr ljóðum sem berast.
Öllum skáldum er velkomið að senda ljóð í keppnina. Þau mega ekki hafa birst áður. Ljóðum skal skilað með dulnefni og skal nafn, heimili og sími skáldsins fylgja með í lokuðu umslagi auðkennt með sama dulnefni. Aðeins má senda eitt ljóð í hverju umslagi og þess vænst að ljóðunum sé skilað á pappírsstærðinni A-4 eða A-5.
Skilafrestur er til 15. desember 2006 og utanáskriftin er:
Ljóðstafur Jóns úr Vör
Tómstunda- og menningarsvið Kópavogs
b.t. Sigurbjargar H. Hauksdóttur,
Fannborg 2, 200 Kópavogur
Afhending verðlaunanna fer fram á afmælisdegi Jóns úr Vör sunnudaginn 21. janúar 2007.
Þátttökuljóð má sækja á ofangreint heimilisfang fyrir 1. febrúar; eftir það verður þeim eytt.
Nýr barnasöngleikur
 |
Borgarbörn sýna Réttu leiðina í Borgarleikhúsinu
Miðvikudaginn 22. nóvember frumsýna BORGARBÖRN jólaleikritið Réttu leiðina á Nýja sviði Borgarleikhússins.
Borgarbörn er nýstofnað barna og unglingaleikhús Sönglistar og Borgarleikhússins og það eru hvorki fleiri né færri en 22 börn/unglingar sem taka þátt í hverri sýningu. Þess má geta að í tengslum við sýninguna verður tekið á móti jólapökkum sem Borgarbörn munu afhenda Rauða krossinum, Hjálparstofnun kirkjunnar og Mæðrastyrksnefnd í desember.
Leikarar í hverjum leikhóp eru 22 börn á aldrinum 8-18 ára. Lýsing: Magnús Arnar Sigurðarson. Leikmynd og búningar: Sigurjón Jóhannsson. Hljóð: Guðmundur Viðarsson. Söngstjórn: Ragnheiður Hall. Tónlistarstjórn: Valdimar Kristjónsson. Danshöfundar: Halla Ólafsdóttir og Lovísa Ósk Gunnarsdóttir. Höfundar: Erla Ruth Harðardóttir og Hrefna Hallgrímsdóttir. Leikstjóri: Gunnar Helgason.
Um er að ræða söngleik þar sem öll hlutverk eru skipuð börnum og unglingum. Krakkarnir hafa numið við söng- og leiklistarskólann Sönglist sem starfræktur er í samstarfi við Borgarleikhúsið. Umrædd sýning verður fyrsta sýning nýstofnaðs barna- og unglingaleikhúss Sönglistar og Borgarleikhússins og er hún sannkölluð fjölskyldusýning.
Leikritið heitir “Rétta leiðin”, fjallar um Heiðrúnu Birtu mannabarn sem alist hefur upp í Jólalandi. Hún er send aftur til mannheima ásamt Kuggi jólaálfi til að rétta öðrum hjálparhönd og breiða út boðskap ástar og friðar sem er hinn eini sanni jólaboðskapur. Í mannheimum kynnast þau “Kyrjunum” sem í raun trúa ekki á neitt nema sjálfan sig og engan veginn á jólasveininn. Heiðrún Birta og Kuggur eiga mikið verk fyrir höndum. Skyldi þeim takast að vekja aftur upp jólaandann? Geta þau sannfært mannfólkið um að með því að rétta öðrum hjálparhönd og láta sig málin varða, leggi þau heiminum lið?
Dagbók flettarans þriðju viku í nóvember
 |
| Við eigum að hlúa að börnunum sem hingað koma frá útlöndum. |
Þegar Morgunblaðið segir á laugardaginn að ‘borið hafi á úrsögnum úr Sjálfstæðisflokknum’ þá sér maður fyrir sér þúsundir streyma burt. Annars hefði varla verið á þetta minnst í þessu blaði – eða hvað? Altént hefur Árni ekki gert sínum gömlu félögum greiða með endurkomu sinni og ekki alveg ljóst hvers vegna hann sækir svo fast að komast aftur á þing. Varla er þetta svona rosalega skemmtilegt? Kannski verður það ákveðin fíkn að vera opinber persóna.
“Hættu að tala” hét grein Guðfríðar Lilju Grétarsdóttur skáksnillings í tilefni Dags íslenskrar tungu í Mogga á föstudag, merkilegasti skerfurinn til hans í fjölmiðlum. Þar ræðir hún á vitsmunalegan og þó tilfinningaríkan hátt um það hvernig vestræn samfélög taka á móti innflytjendum frá framandi löndum. Hún hefur óvanalega reynslu vegna þess að hún starfaði í fræðslumiðstöð innflytjenda í Berlín meðan hún bjó þar og þekkir margar hliðar á málinu. Því vega orð hennar þungt þegar hún biður okkur landa sína að sýna þroska og manngæsku í viðmóti við það fólk sem við höfum boðið og beðið að koma hingað. Umfram allt þarf að búa til öryggisnet fyrir börnin, hver svo sem bakgrunnur þeirra er, segir Guðfríður Lilja, gæta þess að þau verði ekki fyrir einelti vegna kynþáttar, litarháttar eða trúarbragða. Ef nýir Íslendingar aðlagast vel þeim sem fyrir eru verðum við öll auðugri að menningu og reynslu þegar tíma líða fram.
Ég er hrifin af framtaki Finns Friðrikssonar aðjúnkts (hvers konar íslenska er það?!) að taka upp samtöl fólks til að komast að því hvernig það talar þegar það er afslappað með fjölskyldu og kunningjum. Þegar Moggi talaði við hann fyrir föstudagsblaðið var hann ekki búinn að hlusta á allar upptökurnar en kominn með skoðanir á slettunotkun okkar. Hún er talsverð en heyra má á Finni að honum finnst ekki ástæða til ofsahræðslu um tunguna. “Hversdagsmálið stendur vel,” segir hann og er rólegri en Njörður sem hefur uppi nokkurn hræðsluáróður í viðtali í Fréttablaðinu í tilefni Jónasarverðlaunanna. Gísli Sigurðsson, höfundur umtalaðrar greinar um íslenska málpólitík í TMM (3. og 4. hefti 06), neitar því að vera málfarsfasisti í viðtali við Fréttablaðið á sjálfum degi íslenskrar tungu. Það sem skiptir máli eru ekki einstakar breytingar eins og þágufallssýki heldur hvort við notum íslensku á öllum sviðum þjóðlífsins. Hann minnir á að tungumálið sé valdatæki, sá sem ræður vel við tungu sína hefur sterka stöðu í hópnum. Sjálf hef ég löngum sagt að aldrei hafi fleiri talað og skrifað góða íslensku en nú um stundir, slettur og einstakar málbreytingar skipti litlu máli í samanburði við það.
Dr. Gunni heldur áfram að grafa upp skemmtilega hluti í Tilveru Fréttablaðsins. Á fimmtudaginn ræddi hann við Erlend Daníelsson í bókaútgáfunni Björk sem hefur dælt “skemmtilegu smábarnabókunum” á markað í 65 ár. Hver man ekki eftir Stubb? Það kemur ekkert á óvart að komast að því að hann hefur verið prentaður í upp undir 150 þúsund eintökum! Sama er með Láka, Stúf og Svörtu kisu. Enn er Björk að og í ár koma út 2 nýjar bækur – þær eru númer 53 og 54 í ritröðinni!
Kolla talar við Eyjólf Eyjólfsson tenórsöngvara í Blaðinu á fimmtudag í tilefni af frumsýningu íslensku óperunnar Skuggaleiks. Næsta óperuhlutverk Eyjólfs á undan var í Færeyjum, í fyrstu óperunni eftir þarlendan höfund, og segir hann að aðstandendur hafi boðið gagnrýnendum frá Englandi, Þýskalandi og öllum Norðurlöndum (enginn var sendur frá Íslandi enda tónlistargagnrýnendur fáir starfandi hér á landi nú orðið) og óperan hafi fengið þessa líka þrusudóma erlendis, m.a. fjórar stjörnur í The Times. Skyldu aðstandendur Skuggaleiks hafa tekið þetta eftir frændum okkar? Þá væri gaman að vita hvernig umsagnir ópera þeirra Karólínu og Sjóns hefur fengið.
Í viðtali Mogga við Karólínu Eiríksdóttur um Skuggaleik kemur fram það sem ég vissi ekki þegar ég skrifaði um óperuna (af því ég las ekki viðtalið nógu vel fyrr en núna) að texti Sjóns kom á undan tónlist Karólínu. Eiginlega hlaut það að vera. DV minnir á í stóru viðtali við Sjón á föstudag að Sjón er ekki óvanur textagerð við tónlist því hann var á sínum tíma tilnefndur til Óskarsverðlauna fyrir texta sína við lög Bjarkar í Dancer in the Dark eftir von Trier. Óttar M. Norðfjörð, menningarritstjóri DV, spyr Sjón út í dauða óperunnar og Sjón verður ekki svarafátt (og vísar í umræður um dauða ljóðsins): “Þegar farið er að tala um dauða listforms er endurfæðingin þegar hafin. Ég er þess vegna bjartsýnn á framtíð óperunnar.” Þetta hefur glatt Messíönu Tómasdóttur sem berst ótrauð fyrir því að íslensk ópera eignist líf og framtíð.
Blóðberg Ævars Arnar var tilnefnt til norræna Glerlykilsins í vikunni og af því tilefni fletti ég upp í grein Ernu Erlingsdóttur um glæpasögurnar frá því í fyrra í 2. hefti TMM í ár. Þótt hún raði þeim ekki upp í einfalda röð eftir gæðum og hæli líka Aftureldingu Viktors Arnar, Tíma nornarinnar eftir Árna Þórarsinsson og Krosstré Jóns Halls þá má sjá að henni finnst Blóðberg einna best – “fléttan góð, samtölin vel skrifuð og persónulýsingar ákaflega fjölbreyttar og skemmtilegar. Vel er til fundið að láta söguna gerast í Kárahnjúkaþorpi, stað sem fréttir berast reglulega af en fæstir Íslendingar þekkja.” (bls. 65)
Lesbók Mogga var djúsí á laugardaginn. Ég ældi soldið yfir fínni grein Birnu Önnu Björnsdóttur um snyrtivöruiðnaðinn, skemmti mér konunglega yfir grein Gísla Sigurðssonar um söguna á bak við Konungsbók (hann segir ekki að handritinu hafi verið rænt eins og í bók Arnaldar en fullyrðir að hugmyndin sé alls ekki út í hött) og viðtali Þormóðs Dagssonar við Lindu Vilhjálmsdóttur um nýja gullfallega ljóðabók hennar, Frostfiðrildin. Það minnir mig á að núna er einmitt kominn sá tími ársins þegar ég sakna þess mest að vera ekki á dagblaði; það var svo gaman að tala við skáld og rithöfunda um nýjar bækur og fylgjast með dómunum um þær. Ekki þarf ég að taka fram að ég les ALLAR umsagnir um nýjar bækur og verð voða sár þegar fríblöðin berast ekki af ótta við að þar hafi ég misst úr umsögn. (Fréttablaðið kom ekki sunnudag og Blaðið virðist vera hætt að berast á mínar slóðir).
“Ég þoli ekki þessi launbörn sem ævisöguhöfundar eru alltaf að finna,” dæsti ein í lesklúbbnum eftir að hafa lesið um Þórberg og ástina úr tvöfaldri ævisögu Þórbergs og Gunnars Gunnarssonar, en kaflinn birtist í Mogga á sunnudag. Mér finnst merkilegt samræmi í hlutunum því ævisögurnar skúbba fréttum af launbörnum sem hinn frægi maður hefur engin afskipti af en í íslenskum skáldsögum eru söguhetjur gjarnan fullorðin launbörn sem þjást vegna þess að þau hafa aldrei kynnst föður sínum. Hinn fjarverandi faðir er hetja íslenskra bókmennta, hvort sem sagan er sögð frá sjónarhóli hans sjálfs eða hinna vanræktu barna.
Loks langar mig að benda á prýðilegt viðtal Sveins Birkis Björnssonar við Bubba í nýjasta Grapevine. Bubbi er bæði hreinskilinn og djarfur í þessu viðtali, liggur ekki á skoðunum sínum frekar en venjulega og fær líka að svara spurningum sem er þess virði að svara. Bók Jóns Atla um hann fær góðar umsagnir enda læsileg og skemmtileg bók.
Helgarsyrpa og ný bréf
 |
Sjá http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublIntro&intCatId=112 og http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublIntro&intCatId=113
Ljóð og tregablandin jólalög
 |
| Hermann Stefánsson skáldaspíra. |
á Skáldaspírukvöldi í Iðu annað kvöld
Næsta Skáldaspírukvöld verður haldið að venju í Iðu, þri. 21.nóv. kl. 20.00. Skáld kvöldsins verður Hermann Stefánsson rithöfundur og tónlistarmaður. Hann mun m.a. lesa upp úr nýrri ljóðabók, Borg í þoku, sem Hávallaútgáfan gefur út. Með þessari bók kveður Hermann sér hljóðs með gjörólíkum hætti, baksvið ljóðanna er borgin Santiago de Compostela á Spáni og er bókin prýdd fjölda ljósmynda.
Þá mun hann ásamt bróður sínum, Jóni Halli, rithöfundi, einnig kynna jóladisk sem von er á bráðum, en hann heitir: Ofankoma af fjöllunum. Munu þeir bræður leika nokkur lög af diskinum. Á diskinum er að finna tregablandin jólalög eftir Jón Hall Stefánsson, en í sveitinni sem stendur að diskinum leika þeir Þórarinn Kristjánsson, trommur, Árni Kristjánsson, rafgítar, Hermann Stefánsson, bassi, banjó o.fl. og Jón Hallur sjálfur, kassagítar, söng o.fl.
Skipuleggjandi kvöldsins er sem fyrr listamaðurinn, útgefandinn, talnaspekingurinn og sjósundkappinn Benedikt S. Lafleur. Gestir mega taka með sér veitingar að ofan niður í bókarýmið.