Debuttónleikar í Salnum
Sunnudaginn 3. desember kl. 17 mun barítónsöngvarinn Jón Leifsson halda debuttónleika sína í Salnum ásamt Julian Hewlett píanóleikara. Jón mun syngja ýmis sönglög eftir erlend tónskáld, meðal annars 9 vers úr Songs of Travel eftir Vaughan Williams.
EFNISSKRÁ:
Ralph Vaughan Williams (1872-1958): Songs of Travel við ljóð Robert Louis Stevenson (1850-1894)
1. The Vagabond
2. Let Beauty awake
3. The Roadside Fire
4. Youth and Love
5. In Dreams
6. The infinite shining heavens
7. Whither Must I Wander?
8. Bright is the ring of words
9. I have trod the upward and the downward slope
HLÉ
Charles Gounod (1818-1893): Avant de quitter ces lieux, aría Valentin úr 1. þætti Faust
Richard Wagner (1813-1883): O!du mein holder Abendstern, res.og aría Wolfram úr 3. þætti Tannhäuser
Guiseppe Verdi(1813-1901): Il balen del suo sorriso, res.og aría Conte di Luna úr 2. þætti Il Trovatore
Wolfang Amadeus Mozart (1756-1791): Dúett Don Giovanni og Zerlinu, úr 1. þætti Don Giovanni
Guiseppe Verdi(1813-1901): Pieta, rispetto, amore, res.og aría Macbeth úr 4. þætti Macbeth
Georges Bizet (1838-1875): Votre toast, aría Escamillo úr 2. þætti Carmen
UM FLYTJANDANN
Jón Leifsson bariton er Kópavogsbúi. Hann stundaði nám í Söngskólanum í Reykjavík og lauk burtfaraprófi þaðan vorið 2005. Kennarar hans þar voru Eiður Á. Gunnarsson, Bergþór Pálsson og Hólmfríður Sigurðardóttir. Hann hefur sótt Masterclass hjá Kristni Sigmundssyni, David Jones, Elisabetu Meyer-Topsoe, Robert Stapleton og Kiri Te Kanava og hlotnaðist sá heiður að syngja á tónleikum hennar haustið 2005. Hann hefur tekið þátt í allmörgum óperum með kór Íslensku óperunnar og söng hlutverk herforingja í Rakaranum í Sevilla eftir Rossini og þjóns Macbeths í samnefndri óperu eftir Verdi í Íslensku óperunni. Jón er einnig félagi í óperukór Reykjavíkur og hefur komið fram sem einsöngvari með kórnum, nú síðast í 9. sinfóníu Beethovens í St. Petursborg.
Miðaverð: 2000/1600 kr. Sími í miðasölu er 5 700 400. NETSALA www.salurinn.is
Miðasala Salarins er opin virka daga kl. 10.00 – 16.00 og klst. fyrir tónleika.
Hver eru vinsælust?
 |
Ljóðabókin Guðlausir menn, hugleiðingar um jökulvatn og ást eftir Ingunni Snædal er uppseld hjá forlaginu. Ekki ein einasta bók á lager. Bókin er búin. Einhver eintök eru enn til í bókabúðum, en þau eru ekki mörg og fara líklega fljótt. Viðtökurnar við þessari ljóðabók hafa verið undursamlegar. Virðulegir ritdómarar hafa iðrast þess að hafa nokkurn tímann látið hvarfla að sér að ljóðið væri dautt og hugfangnir lesendur hafa sent forlaginu bréf og sagst hafa hlegið og grátið með Ingunni í strætó.
Ingunn Snædal er fædd á Egilsstöðum, uppalin á Jökuldal og hefur búið á Spáni, Írlandi, í Kostaríku, Danmörku, veturlangt á Aran-eyjum út af vesturströnd Írlands og til skamms tíma í Mexíkó. Hún er miðbarnið í fimm systkina hópi og hefur áður sent frá sér ljóðabókina Á heitu malbiki árið 1995. Ingunn hlaut bókmenntaverðlaun Tómasar Guðmundssonar fyrr í haust fyrir handritið að ljóðabókinni Guðlausir menn, hugleiðingar um jökulvatn og ást.
Önnur prentun er væntanleg innan skamms.
Barnarím
 |
Max og Mórits eru í íslenskum búningi Kristjáns Eldjárn, og vísurnar í annarri nýju bókinni eru eftir son hans Þórarin. Bókin heitir Á dýrabaki (Mál og menning) og varð fyrst til í myndum Brians Pilkington sem Þórarinn ljóðskreytti. Á myndunum erum við stödd á framandi slóðum – í Afríku, Asíu og jafnvel Ástralíu – en sameiginlegt með þeim er að alls staðar er lítill ljóslokkaður gutti að gá hvaða dýr henta best til reiðar. Hann ríður nashyrningi og teymir hann svo undir vinum sínum, hann nýtur útsýnis af gíraffabaki, hoppar um á kengúru (og uppgötvar svo að mun þægilegra er að vera í pokanum framan á henni), hjúfrar sig á tígrisbaki “í tígrisdressi fínu”, býr um sig í rúminu sínu uppi á skjaldbökuskildi af því hvað hún er sein í ferðum, kemst mun hraðar yfir á strútsbaki og leggst svo makindalega í hengirúm letidýrs. Undir lokin skýst hann upp til skýja með skáldafáknum – en velur svo í bláendann besta farartækið sitt sem hefur þann stóra kost að því getur hann algerlega stýrt sjálfur …
Vísurnar eru ljúfar og léttrennandi eins og von er til af Þórarni, ríma oftast saman 2. og 4. línu. Þær spila með myndunum, bæta við þær, lýsa og skýra ef með þarf. Til dæmis tek ég vísurnar um kengúruna sem fær tvær opnur í tilefni af sínu skemmtilega sköpulagi:
Kengúrur eru kraftmiklar
og kunna svo vel að hoppa.
Og innkaupapoka eru þær með.
Ágætt, þarna er sjoppa.
Eða láttu hana bara fá bakpoka
að bera í varninginn
og skríddu í staðinn í skinnpokann
í skjólið og hlýindin.
Myndirnar eru lifandi og alsettar skemmtilegum smáatriðum, til dæmis má skoða sér til gagns hvernig rúmið er fest á risaskjaldbökubakið! Þetta er upplögð bók fyrir lítil dýr sem eru orðin spennt fyrir öðrum dýrum, litlum og stórum.
Glingló og Dabbi í jólaskapi (Tónaflóð 2006) er saga af því hvernig kisulórurnar Dabbi og Glingló eyða jólunum. Þetta eru ekki gæludýr heldur sjálfstæðar persónur sem reka saman heimili – manngerð dýr með öðrum orðum. Myndirnar eru eftir Brynhildi Jenný Bjarnadóttur en vísurnar eftir Selmu Hrönn Maríudóttur. Þar er því lýst hvernig kisurnar undirbúa jólin, baka laufabrauð, rannsaka á eigin veiðihárum hitann frá kertaloga, fara í snjókast og búa til snjókarl, snúa jólaköttinn af sér, útbúa jólagjafir, hitta Kertasníki, fara í leiki og njóta loks jólahelginnar. Vísurnar eru meira bundnar en hjá Þórarni, hér er rímið a-b-a-b sem kallar á fleiri rímorð. Þó eru þær yfirleitt lipurlega ortar, stundum kannski notast við einfaldasta rím, einstaka sinnum seilst svolítið langt eftir rímorðum eða vikið við orðaröð rímsins vegna en ekki svo að skaði. Þessar vísur eru undir fyrirsögninni “Það er gaman að gefa”:
Núna þegar nálgast hratt
nótt með ljósin björtu,
öðlingar fá ýmsa glatt,
einkum kærust hjörtu.
Vanda Dabbi valið kann,
voða sætan finna
brúnan, ljúfan, búttaðan
bangsa handa Tinna.
Það er nokkuð öflugur leikur hjá Selmu Hrönn að neðst á hverri síðu segir hún efni vísnanna í óbundnu máli. Þetta er gagnlegt að hafa með í fyrsta skipti sem bókin er lesin fyrir þau minnstu. Myndirnar eru einfaldar og skýrar og litir sterkir. Kettirnir minna nokkuð á þann fræga Kött með höttinn, einkum þegar þeir eru alvarlegir á svip. Það er bara gaman fyrir þau sem þekkja fyrirrennarann! Þeir sem vilja fræðast meira um kisurnar kátu ættu að skoða vefinn www.grallarar.is þar sem má sjá meðal annars að þær eru ekki bara skáldskapur heldur lifandi kettir með ákveðnar skoðanir á því hvað þeim finnst gott að borða og hvernig þær vilja njóta lífsins. Líka eru þar leikir og litabók og fleira sem gaman er að skoða, jafnvel uppskriftir sem lágvaxnar manneskjur geta búið til og boðið stærra fólki upp á!
Tónlist Árna Björnssonar
 |
Allt frá því að reglubundið tónleikahald hófst í Kópavogi, í því formi sem nú hefur mótast undir heitinu TÍBRÁ, hefur árlega verið efnt til “portrait” tónleika í Salnum fyrsta dag desembermánaðar. Tónleikarnir hafa verið helgaðir íslenskum tónskáldum og verkum þeirra.
Á fyrsta starfsári Salarins í desember 1999 varð Emil Thoroddsen fyrir valinu, þá Karl Ottó Runólfsson, Sigvaldi Kaldalóns, Jórunn Viðar, Jón Þórarinsson, Atli Heimir Sveinsson og nú er röðin komin að Árna Björnssyni.
Á efnisskrá á tónleikunum 1. desember eru einsöngslög, kórlög og rómönsur fyrir fiðlu og píanó eftir Árna Björnsson. Flytjendur eru þau Sigrún Eðvaldsdóttir fiðluleikari, Gunnar Guðbjörnsson tenórsöngvari, Jónas Ingimundarson, píanóleikari og Kammerkór Hafnarfjarðar undir stjórn Helga Bragasonar.
Brot af því besta
 |
| Ingunn Snædal les úr sinni verðlaunuðu ljóðabók. |
Upplestur og tónlist í Borgarleikhúsinu
Fimmtudagskvöldið 30. nóv.
Auður Jónsdóttir, Linda Vilhjálmsdóttir, Árni Þórarinsson, Bragi Ólafsson,
Einar Már Guðmundsson, Sigurjón Magnússon.
Fimmtudagskvöldið 7.des
Árni Björnsson, Ingunn Snædal, Óskar Árni Óskarsson, Stefán Máni,
Steinar Bragi, Þórunn Erlu Valdimarsdóttir.
Léttur jóladjass og kaffihúsastemning. Eymundsson selur bækur höfundanna á góðum kjörum. Allir eru velkomnir og er aðgangur ókeypis.
Upplestrakvöldin “Brot af því besta”, sem eru orðin fastur liður á aðventunni, er samvinnuverkefni nágrannanna í Kringlunni þ.e. Borgarbóksafns – Kringlusafns, Borgarleikhússins, Kringlunnar og Eymundsson.
Öðruvísi stelpubækur og Dagbókin
 |
Sjá Á líðandi stund …
Dagbók flettarans undir lok nóvember
 |
Í vikunni sem leið urðu tímamót í lífi Tímarits Máls og menningar: Það varð efniviður fyrir skopteiknara! Blaðið var svo rausnarlegt að leggja heilan eindálk undir frétt um nýjasta hefti TMM á föstudag (Moggi hafði sett fréttina í örlitla eindálksdúllu ásamt Andvara og Ritinu, en rétt er að geta þess að myndin með er af TMM og Grýlu) og lýsingin á grein Dagnýjar um skyndibitann Latabæ varð Halldóri Baldurssyni að innspírasjón strax næsta morgun. Á myndinni rekur íþróttaálfurinn Grýlu gömlu út með þessum orðum (ef þau skyldu vera ólæsileg á myndinni): “HEY LADY!! Hingað og ekki lengra! Við í fyrirtækinu erum komnir með conclusive einkarétt á að hræða litlu börnin til að vera þæg og góð.” Ég mun halda upp á 25. nóvember árlega héðan í frá!
Ég sé að úrklippurnar úr blöðunum í síðustu viku eru flestar um bækur – bókadómar og viðtöl. Bækurnar eru greinilega alveg að taka yfir í lífi mínu. Þó hef ég líka klippt út umsagnir Jónasar Sen og Súsönnu Svavarsdóttur um óperuna Skuggaleik á mánudag (Frbl.) og þriðjuda (Mbl.). Jónas er býsna glaður og ég get verið sammála honum um flest. Súsönnu síður. Henni finnst ”eitthvað skrýtið við að hlusta á söngvarana syngja talmál” sem mér finnst eitthvað skrýtið. Ég hélt að óperur gengju einmitt út á að þar er allt sungið, líka þegar fólk er að tala saman. Svo er auðvitað dálítið fúlt fyrir aðstandendur óperunnar að fá umsögn í víðlesnasta blaði landsins eftir manneskju sem segir “Ég ætla mér ekki þá dul að fjalla um tónsmíðina í óperunni …” Það er rétt eins og að blaðið sendi heyrnarlausan mann í leikhús. Þeir sem áhuga hafa á Skuggaleik og óperum yfirleitt ættu að lesa grein Hjálmars H. Ragnarssonar í Lesbók á laugardaginn, “Skáldið og skugginn”.
Ég játa að ég er sammála Ara Trausta Guðmundssyni sem skrifaði grein í Mogga á miðvikudag um hrafntinnu og Þjóðleikhúsið, en ég hef orðið fyrir nokkru aðkasti vegna þess meðal vina minna og kunningja. Ari Trausti talar að mér finnst mjög skynsamlega fyrir því að nota ekta hrafntinnu í nýju steininguna utan á húsið og rekur sögu þessarar aðferðar sem reynist vera frumlegt framlag okkar til byggingarlistar. Magnið sem tekið var í Hrafntinnuskerjum var vel innan við mörk þess sem skylt er að setja í mat eða almenna kynningu, eftir því sem hann segir og rökstyður. Þó að hrafntinnan sé sjaldgæf og dýrmæt þá er Þjóðleikhúsið líka dýrmætt hús sem ber að sýna fulla virðingu, ekki síður en náttúrunni.
“Það eru líka nokkur lýti á textanum hversu oft orð eins og “rosalega”, “gasalega”, “æðislega”, o.s.frv. eru notuð. Þau eru einfaldlega truflandi í ritmáli,” segir fyrrnefnd Súsanna í Fréttablaðinu á miðvikudag um frumraun Sigrúnar Davíðsdóttur fréttaritara með meiru í skáldsagnagerð, Feimnismál. Ég frétti á skotspónum að Sigrún hefði farið í tölvuna sína og látið hana leita að þessum orðum og telja þau – og komist að því að þau koma fyrir tvisvar, sautján sinnum og átta sinnum í texta sem er 236 þúsund orð á 400 blaðsíðum! Þar að auki munu þau öll vera í beinum ræðum, það er að segja talmáli. Mér kom aftur á móti á óvart að Súsanna skuli halda að hjúin í sögunni átti sig þá fyrst á því að þau séu bæði íslensk þegar sagan er hálf. Það þarf ekki einu sinni að kunna að lesa milli línanna til að sjá að Jón ljósmyndari veit að Edda er íslensk því það kemur fram á bls. 17, og hún velur hann til að mynda sig vegna þess að hún veit að hann heitir Jón og er íslenskur. Það er bara tungumálið – íslenskan – sem er feimnismál fyrir Eddu vegna þess að hún hefur lifað á öðrum tungumálum frá því að hún var 18 ára eða í meira en 30 ár. En maður verður að skilja að bókin er löng og mikið að gera hjá gagnrýnendum, og Sigrún getur huggað sig við skynsaman dóm Skafta Halldórssonar í Mogga á fimmtudag.
Við lá að maður pantaði sér Hornstrandaferð eftir lestur viðtals í Mogga á fimmtudag við Pál Ásgeir ferðabókahöfund og Rósu Sigrúnu konu hans. Þau fullyrða að langar ferðir með tjald á afskekktum hornum Íslands þjappi hjónum saman – þau eru eiginlega orðin eins og ein manneskja eftir áratugaflakk um landið – “Ég veit ekki hvar mér sleppir og hún tekur við,” segir Páll. Fallegt.
Spennandi kynningar í blöðunum á sýningu Nemendaleikhússins á Blóðbrúðkaupi ráku okkur hjónin í leikhús – en kannski við hefðum frekar átt að fara norður á Hornstrandir. Það var einkennilegt að sitja í Borgarleikhúsinu en vera stöðugt í huganum í Þjóðleikhúsinu fyrir mörgum herrans árum þar sem Baltasar Kormákur, Ingvar E. Sigurðsson og Steinunn Ólína léku trekantinn i þessu sama stykki af svo heitri ástríðu að það gleymist aldrei. Því miður skyggðu ungmennin á sviðinu á laugardaginn aldrei á minninguna. Ástríðan var ekki áþreifanleg og öll textameðferð var fremur viðvaningsleg. Kannski vegna þess að leikstjórinn talar ekki íslensku og veit ekki hvernig hún á að hljóma? Feimnismál!
“Ferðin litaðist mjög af þessum raunum með bílana. Þeir biluðu á verstu hugsanlegu augnablikum,” segir Jóhann Páll í spjalli við Kollu í Blaðinu á föstudaginn um ferðalagið á bak við bókina sem þeir standa að saman, hann, Einar Kárason og Ólafur Gunnarsson, Úti að aka (JPV). Þeir kumpánar ferðuðust saman yfir þver Bandaríkin í sumar sem leið og rithöfundarnir í hópnum glósuðu hjá sér ýmislegt, meðal annars lýsingar á skapofsaköstum útgefandans! Það verður fróðlegt að lesa þá bók.
Það er ekki mikið fjallað um barnabækur í fjölmiðlum ennþá. Þó hefur Ragna Sigurðardóttir skrifað um fáeinar í Mogga af viti og smekkvísi. Hún kvartar nokkuð á laugardaginn undan bókinni Álfasögur (Bjartur), einkum finnst henni ómarkvisst að láta flúrið í myndunum ganga jafnt yfir álfheima og mannheima. Ragna finnur líka að textanum og finnst hann ekki nógu vel unninn, en hann er endursagnir á sögum úr Þjóðsögum Jóns Árnasonar. Málið er eiginlega verra en svo, því á eina söguna vantar seinasta þriðjunginn! Þetta er sagan góða um Bóthildi sem varð ráðskona hjá sýslumanninum á Melum en hvarf á hverjum jólum. Við fáum í endursögninni að elta hana með vinnumanninum sem kemst að því að hún er drottning í álfheimum, en við fáum ekki að losa hana úr álögunum, því sagan í bókinni endar á því að konungshjónin kveðjast “með miklum harmi”. Bóthildur og vinnumaðurinn komast ekki einu sinni heim að Melum. Næsta opna á eftir er textalaus, líklega hefur fallið niður endirinn sem átti að koma þar. Leiðinlegt.
Í sambandi við barnabækur þá er voða gaman að fá krakka til að skrifa um þær í og með, en það er ekki nóg. Fullorðnir skrifa ekki um bækur í fjölmiðla bara af því þeir eru fullorðnir.
Það er erfitt að stilla sig um að lesa viðtöl og dóma um bækur sem maður hefur ekki lesið ennþá, en voða gott þegar það tekst. Því ef spenna er í sögu þá er svo hætt við að henni sé rænt frá manni í skrifum um hana. Ég stillti mig um að lesa viðtal við Auði Jónsdóttur í Lesbók á laugardaginn og geymi blaðið af því ég er að lesa bókina, en freistaðist til að lesa dóm Páls Baldvins í Fréttablaðinu í morgun. Hefði betur sleppt því; hann kom upp um eitt sem ég vildi ekki vita! En viðtal Bergsteins Sigurðssonar við Braga Ólafsson í Fréttablaðinu á sunnudag gat ég lesið af því Sendiherrann er ég búin með – mér til óblandinnar ánægju. Þetta viðtal er persónulegt og gott, ætti að vera skyldulesning þeirra sem eru settir í að ritdæma fyrstu bækur höfunda. Bragi segist hafa fengið “vægt taugaáfall” þegar fyrsta skáldsagan hans kom út, “var fluttur með kvíðakast upp á spítala og fékk viðeigandi lyf.”
Í sama Fréttablaði er viðtal við grýl- nei, hvað er ég að segja, íþróttaálfinn Scheving þar sem hann er m.a. spurður út í grein Dagnýjar Kristjánsdóttur í TMM, “Latibær er skyndibiti”. Það slær því miður algerlega út í fyrir Magnúsi í svarinu þannig að engin leið er að skilja hvað hann meinar, nema hvað hann rænir Dagnýju hennar myndarlegu sonum! “Latibær hefur gert sitt besta,” segir Magnús, og það er sjálfsagt rétt. Það versta er að hann gerir “sitt besta” aftur og aftur og alveg eins. Hugmyndin á bak við fyrirbærið er fín, á því er ekki vafi, en það er hugmynd til að nota í einu verki, einni bók/leikriti/sjónvarpsþætti, hún þynnist ekki aðeins út þegar hún er notuð aftur og aftur með smá-tilbrigðum heldur snýst hún í andstæðu sína. Verður vond og óholl. Holl innræting verður ofbeldi þegar henni er barið inn í sömu hausana aftur og aftur. Ég hugsa að Baftanefndin hafi bara horft á einn þátt.
Ein á ferðalagi – og þó aldrei ein
 |
Það er einhver pirringur áberandi í umfjöllun fjölmiðla um bók Andreu Róberts, Spennið beltin – til Asíu með Andreu Róberts. Ég veit ekki alveg hvað veldur. Kannski finnst þeim ergilegt að svona glæsileg stúlka geti líka skrifað bók. Kannski þola þeir ekki (karlkyns gagnrýnendur) að slást í för með stelpu sem er ein á ferðalagi. Alltof margar upplýsingar og athugasemdir sem þeir taka ekki til sín?
Ég hugsaði til Andreu þegar ég horfði á Örninn í gær og fylgdist með konunni sem reyndi að opna kamrana við þjóðveginn en þeir voru læstir svo hún þurfti að fara bak við runna til að pissa. Meðan hún framkvæmir þessa einföldu og eðlilegu aðgerð (ef svo má að orði komast) rennir bifreið að á fullri ferð og þyrla lendir um leið á planinu hjá henni, Örninn stekkur niður úr þyrlunni og hleypur upp í bílinn meðan konan fylgist stóreygmeð sitjandi á hækjum sér! “Æ, ég vorkenndi henni nú svolítið,” segir Örninn kímileitur við félaga sinn …
Andrea lendir ekki í neinni slíkri uppákomu, hún lendir ekki í neinum teljandi vandræðum yfirleitt í sinni löngu reisu um Asíu með bakpokann sinn. En maður sér fljótt að það er vegna þess að hún er athugul, varkár – um leið og hún er djörf og ákveðin í að njóta alls sem notið verður án kjánalegrar áhættu – og vel undirbúin.
Þessu öllu deilir hún með lesanda sínum í bókinni sinni, ásamt upplifunum sínum á þessu spennandi ferðalagi. Hún kýs að hefja bókina á hápunkti ferðalagsins – þegar hún hefur ferðast með leigubíl um Rajasthan í norðvestur Indlandi, séð öfgarnar málaðar í æpandi litum en líka ekið fram á mann sem hafði kramist undir vörubíl, séð dáið barn og dauða heilaga kú og heyrt hund merjast undir dekkjum bílsins sem hún sat í. “Það var á þessum tímapunkti sem ég vissi að ferðalagið hafði haft þau áhrif að tilfinningabúntið Andrea myndi aldrei verða söm aftur,” segir hún, og í bókarlok skilur maður þau orð djúpum skilningi.
Hvað rekur unga konu til að selja eigur sínar og leggja ein í langferð með einn pokaskjatta á bakinu? Ævintýraþrá? Vissulega, en kannski var það einlæg löngun til frekari þroska sem rak mest á eftir Andreu. Tilfinning manns að loknum lestri er sú að henni hafi hreinlega ekki fundist hún mæta nægilegri ögrun fyrir þrek sitt og gáfur í tíðindaleysinu hér heima og viljað brýna sig á alvöru viðfangsefnum. Hún skipar sér þar í flokk fólks sem hefur verið til á öllum tímum og átt stóran þátt í að opna veröldina, uppgötva framandi slóðir og fræða þá sem heima sátu um þær. Fyrst og fremst hafa þessir landkönnuðir og ævintýramenn verið karlar og eru enn, og frásagnir þeirra birta manni fjarlæga heima eins og þeir sáu þá. En það er ekki alveg nóg fyrir kvenkyns lesendur. Við höfum annað sjónarhorn, menn með móðurlíf, eins og Andrea orðar það, aðrar þarfir og siði, og því er dýrmætt að fá að elta örfáar Andreur heimsins um þessar ókunnu slóðir.
Í bókinni segir Andrea frá ferðalagi sínu, fyrst um suður og vestur Indland, síðan Taíland, Kambódíu og Laos og loks um norðurhluta Indlands. Hún gefur upp staðreyndir um þessi lönd í upphafi kaflans um þau, stærð, íbúafjölda, tungumál, trúarbrögð, gjaldmiðil og slíkt, með þær upplýsingar í nesti flökkum við svo um borgir og sveitir með henni. Í frásögninni sjálfri ræður að mestu upplifun hennar, kvenleg einkareynsla af umhverfi og fólki, en þar sem henni finnst viðeigandi rekur hún stjórnmálaátök undanfarinna ára og hlutskipti kvenna er henni jafnan hugstætt. Ekki fer hjá því að hún horfir upp á mikla eymd á ferðum sínum og þarf að búa við aðstæður sem henni hefðu fundist fullkomlega fáránlegar hér heima, en allt bætir það í reynslupottinn. Hún sér líka mikla fegurð, bæði manngerða og í náttúrunni, og athugult auga hennar opnar manni hvað eftir annað óvæntar sýnir. Hún er órög við að nálgast og jafnvel skipta sér af fólki og eignast málvini og kunningja, bæði innfædda og aðra ferðalanga, sem hún lærir margt af. Hún verður fyrir margs konar áreiti – því vestræn píka er af sumum talin ávísun á lauslæti, eins og hún segir – en nýtur þess áreiðanlega að vera stór og stæðileg. Hún tekur líka fram að hún hafi ekki klæðst þröngum fatnaði eða ögrað landsmönnum með klæðnaði sem braut í bága við siði þeirra. Reyndar hefndist henni fyrir að hleypa sólinni að sér einn dag snemma í ferðinni og út úr því fæst fræðsla um læknastofur og apótek á Indlandi. Þá fær hún líka þjálfun í að bíða róleg og vera snögg að breyta ferðaáætlun sinni sem reyndist henni dýrmæt. Hún þarf oft að grípa til hvors tveggja á næstu mánuðum. Hins vegar slapp hún við magakveisuna sem hrjáir jafnvel innædda þegar þeir ferðast milli héraða, og gefur nokkur einföld ráð sem hún fór eftir með þessum fína árangri. Líka gefur hún fáeinar uppskriftir að réttum sem hún varð sólgin í.
Víða í textanum eru áminningar með smærra letri þar sem Andrea bætir við upplýsingum úr ferðahandbókum. Þetta ásamt fjölmörgum ljósmyndum hennar sjálfrar og samferðamanna hennar gefur blaðsíðunum fjölbreytt yfirbragð og gerir bókina skemmtilegri til skoðunar og lestrar. Eflaust hefði bókin haft gott gagn af að liggja í salti í ár, því oft hefði mátt hugsa og móta efni textans betur. En kostirnir við hraða vinnslu eru líka margir. Meginmálstextinn er röskur og afdráttarlaus, hraður og skemmtilegur, birtir manni stelpu sem kallar ekki allt ömmu sína, er full af samúð og tilfinningum en hefur heilann alltaf með í ráðum. Úrvals fyrirmynd fyrir þær mörgu stúlkur sem þrá að skoða heiminn á eigin vegum. Fyrir mig hins vegar er þetta bókin um ferðina sem aldrei verður farin – en kemur bara ágætlega í staðinn fyrir hana!
Baráttusaga
 |
Ég las tvær bækur um helgina, hvoruga úr þeim flokkum bóka sem ég les helst – það er að segja þetta voru hvorki skáldsögur né ljóðabækur. Aðra las ég frá upphafi til enda, hina var ég búin að hafa hjá mér um tíma og grípa í – eins og ég þyrfti að koma mér milli staða milli kafla.
Meiri Mozart í Salnum
 |
Í tilefni þess að á árinu eru liðin 250 ár frá fæðingu Wolfgangs Amadeusar Mozarts hefur píanóleikarinn Miklós Dalmay ráðist í það þrekvirki að æfa allar píanósónötur tónskáldsins, átján að tölu. Miklós mun flytja þær allar á fernum TÍBRÁR tónleikum í Salnum, fjögur mánudagskvöld í röð.
Tónleikar númer tvö eru næstkomandi mánudagskvöld 27. nóvember og hefjast þeir kl. 20, þeir þriðju verða 4. desember og þeir síðustu 11. desember. Mozart lést í Vínarborg 5. desember árið 1791.
Nánari upplýsingar….
MÁNUDAGUR 27. NÓVEMBER KL. 20
TÍBRÁ: PÍANÓSÓNÖTUR MOZARTS – HEILDARFLUTNINGUR II
EFNISSKRÁ:
Píanósónata nr. 6 í D-dúr K. 284/205b
Píanósónata nr. 7 í C-dúr K. 309
HLÉ
Píanósónata nr. 8 í a-moll K. 310
Píanósónata nr. 9 í D-dúr K. 311