Legg ég á og mæli um …
 |
| Hallfreður Örn Eiríksson. |
Málþing um ævintýri í Þjóðminjasafninu á laugardaginn
Einu sinni var…
Málþing um ævintýri á vegum Félags þjóðfræðinga á Íslandi í samvinnu við Þjóðminjasafn Íslands og Stofnun Árna Magnússonar á Íslandi.
Málþingið fer fram í fyrirlestrarsal Þjóðminjasafnsins laugardaginn 6. maí nk. frá kl. 13.00–16.45.
Á málþinginu munu stíga á svið fræðimenn í þeim tilgangi að gefa áheyrendum innsýn í hin fjölbreytilegustu rannsóknarefni sem tengjast íslenskum ævintýrum. Málþingið er tileinkað minningu Hallfreðar Arnar Eiríkssonar, fyrrum sérfræðings á Árnastofnun, sem m.a. safnaði ævintýrum og rannsakaði. Í tengslum við málþingið verður sett upp örsýning á munum sem tengjast ævinýrum á einhvern hátt, skráningu þeirra, útgáfu og rannsóknum. Sýningin verður í fyrirlestrarsalnum, og er fólk hvatt til að mæta tímanlega til að skoða gripina, en einnig gefst kostur á að virða þá fyrir sér í kaffihléi.
Dagskráin er sem hér segir:
13.00 Setning
13.05 Árni Björnsson, þjóðháttafræðingur: Nokkur orð um Hallfreð Örn Eiríksson
13.15 Rósa Þorsteinsdóttir, þjóðfræðingur: Sagan upp á hvern mann. Ævintýri og sagnafólk
13.45 Jóna Valborg Árnadóttir, M.Paed. í íslensku: Rauðhetta gleypir Öskubusku. Kvenhetjur í gömlum ævintýrum og nýjum
14:15 Kristín Unnsteinsdóttir, forstöðumaður námsvers Ártúnsskóla: Fjórar sagnakonur úr Fljótshlíð. Samanburður á menningarlegum, félagslegum og sálfræðilegum þáttum í bakgrunni þeirra
14.45 Kaffihlé
15.15 Baldur Hafstað, prófessor við KHÍ: Bláskeggur og Loðinbarði
15.45 Aðalheiður Guðmundsdóttir, stundakennari við HÍ: „Legg ég á og mæli um“
16.15 Ásdís R. Magnúsdóttir, dósent í frönsku við HÍ: Íslensk ævintýri í Frakklandi
16.45 Málþingslok
Eftir hvern fyrirlestur gefst áheyrendum kostur á að spyrja fyrirlesarana nánar út í efnið. Aðgangur er ókeypis og allir velkomnir!
Bókin og birtan
 |
| Kristín Marja les á hátíðinni. |
Upplestrarhátíð í Garðabæ
Rithöfundarnir sem lesa úr verkum sínum þetta kvöld eru Jón Kalman Stefánsson, Kristín Marja Baldursdóttir og Ólafur Gunnarsson. Garðakórinn, kór Félags eldri borgara í Garðabæ kemur einnig fram á hátíðinni og syngur nokkur lög. Kristín Helga Gunnarsdóttir rithöfundur verður kynnir kvöldsins.
Jón Kalman er skáldsagnahöfundur og ljóðskáld. Skáldsögur hans hafa tvívegis verið tilnefndar til bókmenntaverðlauna Norðurlandaráðs og sem kunnugt er hlaut hann Íslensku bókmenntaverðlaunin núna síðast fyrir bók sína Sumarljós og svo kemur nóttin.
Kristín Marja Baldursdóttir hefur skrifað fjölmargar skáldsögur sem hafa hlotið mikla og verðskuldaða athygli. Nýjasta skáldsaga hennar, Karitas án titils, var tilnefnd til bókmenntaverðlauna Norðurlandaráðs í ár. Annað þekkt verk eftir Kristínu er Mávahlátur sem var kvikmynduð af Ágústi Guðmundssyni.
Ólafur Gunnarsson rithöfundur les úr bók sinni Höfuðlausn sem kom út árið 2005. Ólafur er þekktastur fyrir skáldsögur sínar fyrir fullorðna en hefur líka skrifað barnabækur. Skáldsaga hans Öxin og jörðin (2003) hlaut Íslensku bókmenntaverðlaunin og var einnig sett á svið í Þjóðleikhúsinu. Nýjustu fréttir af henni eru þær að kvikmyndarétturinn sé seldur.
Upplestrarhátíðin verður haldin í Garðabergi (félagsmiðstöð eldri borgara í Garðabæ) að Garðatorgi 7, á hæðinni fyrir ofan Bókasafn Garðabæjar. Hún hefst kl. 20 og stendur til 21.15. Boðið verður upp á kaffi og kleinur.
Aðgangur er ókeypis og allir velkomnir.
Að hátíðinni standa menningar- og safnanefnd Garðabæjar og Bókasafn Garðabæjar.
Alþýðubókin og Draumalandið
 |
| Eitt af verkum Tryggva Ólafssonar á sýningunni í Gallerí Fold. |
umræður á Gljúfrasteini á morgun
Alþýðubókin eftir Halldór Laxness hefur verið verk mánaðarins á Gljúfrasteini í apríl. Á morgun kl. 16.00 munu Andri Snær Magnason rithöfundur og Þröstur Helgason ritstjóri Lesbókar Morgunblaðsins spjalla við gesti Gljúfrasteins um Alþýðubókina, Draumalandið og hlutverk rithöfunda í samfélagsumræðunni. Spjallið fer fram í stofunni á Gljúfrasteini, allir velkomnir á meðan húsrúm leyfir.
Alþýðubókin var að mörgu leyti tímamótaverk á höfundarferli Halldórs Laxness og vakti mikla athygli og deilur á sinni tíð. Draumalandið eftir Andra Snæ hefur einnig vakið mikla athygli þótt enn sé ekki hægt að tala um deilur í sambandi við hana.
Draumalandinu hefur verið líkt við Alþýðubókina auk þess sem Andri Snær fjallar um grein Halldórs frá árinu 1971 „Hernaðurinn gegn landinu“ í bókinni. Þótt sjötíu og sjö ár séu á milli Alþýðubókarinnar og Draumalandsins eiga þessar bækur sitthvað sameiginlegt eins og Halldór Guðmundsson bendir á í ritdómi: „Það er í bókinni eitthvert erindi og sannfæring [...] Lesandinn skynjar að nú muni umræðuvettvangurinn breytast, um leið og ritfærni höfundar lyftir bókinni uppúr safni pólitískra boðunarrita. Að því leyti má finna líkindi með Bréfi til Láru Þórbergs og Alþýðubók Laxness: Ungur höfundur upptendrast af nýrri hreyfingu og heitum hugsjónum, blöskrar sinnu- og dáðleysi eigin þjóðar og skrifar bók þar sem hann vandar um fyrir henni, hvetur hana til dáða og hristir upp í staðnaðri hugsun.“ (Fréttablaðið 10. apríl 2006).
Það er tilvalið að koma á Gljúfrastein og heyra hvað Andri Snær hefur að segja um bók sína, tengsl hennar við Alþýðubókina og önnur rit Halldórs Laxness og ekki síst um hlutverk rithöfunda í samfélagsumræðunni.
Páskamenning
 |
sjá http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublication&intPublId=375
Páskamenning
 |
| Kvöldið þeirra Emilíu og Ilya á Kjarvalsstöðum. |
Nú er orðið langt síðan síðasta skýrsla birtist en ég vona að það hafi ekki bitnað á menningarneyslu lesenda blaðsins. Til dæmis vona ég innilega að margir hafi notað tækifærið um páskahelgina og heimsótt Kjarvalsstaði með börnin sín því þar eru nú barnavænar sýningar í öllum sölum – tvær meira að segja tileinkaðar ævintýraskáldinu H.C. Andersen. Í stóra vestursalnum er gríðarmikið horn í horn gólfteppi eftir Joseph Kosuth þar sem lesa má Nýju fötin keisarans á dönsku frá norðri til suðurs en á ensku frá suðri til norðurs – eða var það öfugt? – og athugasemdir Sörens Kierkegaard á milli línanna. Skemmtilegast er samt að hlaupa eftir þessum stóra sal á harðakani því teppið er svo mjúkt að maður meiðir sig ekkert þótt maður detti.
Í austursalnum er sýningin “Morgunn, kvöld, nótt” eftir Emilíu og Ilya Kabakov og hún er ólýsanleg. Óður til fegurðarinnar og hins óræða í ævintýrum Andersens. Hreinn unaður fyrir börn og fullorðna, einkum hina rómantísku.
Í litla norðursalnum er svo fyrsta sýningin af sex fyrirhuguðum á íslenskri myndlist sem sérstaklega er hengd upp fyrir börn. Þar má til dæmis sjá eitt af meistaraverkum Kjarvals, “Systurnar frá Stapa”, í augnhæð átta ára barns. Sýningaröðin tengist bókinni Skoðum myndlist eftir Önnu Cynthiu Leplar og Margréti Tryggvadóttur sem kom út fyrir páskana og er ætlað bæði að kynna íslenska myndlistarmenn fyrir börnum og hjálpa þeim að byrja að skoða, ræða um og meta listaverk. Barnasýningarnar standa í fáeinar vikur hver, þessi fyrsta stendur til 14. maí, sú næsta hefst 16. maí og hinni síðustu lýkur 3. desember. Þetta er lofsvert framtak sem kennarar og foreldrar eiga eftir að nýta vel með börnum.
Þegar þetta birtist verða öll “Ljóðs manns æði”-kvöldin liðin í Leikhúskjallaranum. Þau hafa tekist afar vel og verið ágætlega sótt. Þarna hafa fræðimenn valið ljóð í samræmi við þema hvers kvölds og tengt þau með stuttum millitextum, en ljóðin sjálf hafa verið í aðalhlutverki, lesin af mörgum bestu ljóðaflytjendum leikarastéttarinnar. Er á engan hallað þó að sagt sé að sérstakan unað hafi vakið að hlusta á Sigurð Skúlason lesa og túlka ljóðin sem komu í hans hlut. Til dæmis mun lengi lifa í minningunni lestur hans á eftirmælum Dags Sigurðarsonar um sjálfan sig. Svo hafa skáld komið í heimsókn, rætt við umsjónarmenn og lesið upp eftir sig. Verður vonandi framhald á þessu starfi fræðsludeildar Þjóðleikhússins og stuðningsmanna ljóðsins næsta vetur.
Kolbeinn Ketilsson söng fyrir mig kansónur úr suðri og norðri á hádegistónleikum í Íslensku óperunni fyrir páska. Það var mikið yndi, einkum þær úr suðrinu eftir Pennino og de Curtis. Alskemmtilegast var þó aukanúmerið, fallega lagið um Heimaey – “Hún rís úr sumarsænum” – eftir Ása í Bæ og Oddgeir Kristjánsson. Kolbeinn sagðist hafa sungið það ótal sinnum með Hauki Morthens í bílnum á leið í og úr vinnu í óperuhúsum Evrópu, og það var ekki laust við að röddin hallaði sér stundum í áttina að Hauki. Ekki var það verra.
Ég gat ekki stillt mig um að sjá aftur sýningu Nemendaleikhússins og leikhópsins Common Nonsense á Forðist okkur í Borgarleikhúsinu. Hugleikur Dagsson, Stefán Jónsson, Ilmur Stefánsdóttir og ungu leikararnir eru ómótstæðileg blanda af fyndni og hryllingi. Færri hafa komist á þessa sýningu en það vildu. Ætli hópurinn geti ekki haldið áfram eftir útskrift í vor?
Svo sá ég allt annan Hugleik sýna Systur eftir Þórunni Guðmundsdóttur í Möguleikhúsinu undir stjórn Þorgeirs Tryggvasonar. Það fjallar um þrjár systur og ég hélt að sjálfsögðu að Þórunn ætlaði að gera grín að Þremur systrum Tsjekovs í anda Hugleiks, en svo er ekki. Systur Þórunnar koma saman á gamla heimilinu af því að pabbi er að gefa upp öndina. Á meðan þær bíða fara þær gegnum ýmislegt dót og rifja upp gamlar minningar. Þetta er ekki gamanleikrit – þó að oft sé það meinfyndið – og ekki söngleikur heldur virkilegt drama þannig að hér brýtur hópurinn blað. Þótt sýningin sé ansi hæg framan af verður ekki annað sagt en tilraunin takist vel – enda er verkið gott – hrátt ennþá, en auðugt af hugmyndum.
Silja Aðalsteinsdóttir, Viðskiptablaðið 28. apríl 2006
Prinsinn og hans Þyrnirós
 |
Söguhetjan og sögumaðurinn í Minningum um döpru hórurnar mínar (Mál og menning) segir okkur aldrei hvað hann heitir, en flest annað lætur hann flakka. Hann verður níræður um það leyti sem sagan hefst en hefur enn ekki lagt árar í bát. Hann skrifar ennþá tónlistargagnrýni fyrir blaðið þar sem hann starfaði lengst af í erlendum fréttum og auk þess vikupistil sem hefur sveiflast upp og niður vinsældalistann á þessum óhóflega mörgu árum – og upp aftur! Fyrirlitinn gamall hlutur verður dýrmætur forngripur ef hann endist nógu lengi.
Herra NN hefur aldrei gifst og aldrei búið með konu. Hann hælir sér af því að hafa aldrei haft mök við konu nema borga henni fyrir, hvort sem hún vildi taka við greiðslu eða ekki. Hann hefur aldrei verið ástfanginn. Aldrei fundið ástina ólga innra með sér uns ekkert gat friðað blóðið nema návist við hina elskuðu. Þessi reynsla bíður hans þó á nítugasta og fyrsta aldursári.
Sú heppna er fjórtán ára stúlkubarn sem hórukassastýran Rosa Cabarcas útvegar honum að hans beiðni á afmælisdaginn. En stúlkan er svo hrædd við það sem bíður hennar á þessari “brúðkaupsnótt” að Rosa gefur henni róandi. Stúlkan er líka örþreytt eftir langan dag í hnappaverksmiðjunni svo ekki vill betur til en hún steinsofnar af meðalinu og vaknar ekki þótt gamlinginn skoði nakinn líkama hennar af nákvæmni í hitabeltisnóttinni.
Þetta verður að venju: NN kemur að kvöldi dags til Rosu og fer inn í herbergi sitt og stúlkunnar þar sem hún sefur og sofnar hjá henni sjálfur þegar hann hefur strokið af henni svitann og sungið fyrir hana. Hún er hrein mey þegar þau hittast fyrst og það er hún enn í sögulok, að minnsta kosti er hún ósnortin á þann hátt af sögumanni. Smám saman uppgötvar hann að hann vill hafa hana sofandi, hann vill ekki einu sinni heyra hana tala upp úr svefni af því röddin hennar er ljót, finnst honum. Sjálf er hún afar falleg og verður ennþá fallegri á árinu sem hún eldist um og þorskast í sögunni. Sögumaður kallar hana Delgadínu eftir prinsessu í ballöðu sem hann syngur fyrir hana, og hann tilbiður hana eins og gyðju. Ástin hefur áhrif á pistlana hans í sunnudagsblaðið sem fara allir að fjalla um ást og trylla lesendur blaðsins. Hann verður eiginlega frægur maður af tilfinningum sínum og tjáningu þeirra á tíræðisaldri.
En hvað á þetta að þýða – fyrir utan af vera forvitnilega játningar gamals manns sem kemst að því að hann er ennþá lifandi? Hvers konar saga er þetta? Er þetta réttlæting fyrir þrá gamalla manna eftir barnungum stúlkum? Tilraun til að sanna að ást þeirra sé göfgandi og laus við ljótan losta? Í leit minni að viðbrögðum bókmenntaheimsins við þessari síðustu sögu meistarans fann ég umsögn annars meistara, J.M. Coetzees, sem ég held örugglega að hafi birst í New York Review of Books. Þar sýnir hann fram á – og fer létt með það – að Minningar um döpru hórurnar mínar sé eins konar eftirmáli eða viðbót við Ástina á tímum kólerunnar (1986 á íslensku í þýðingu Guðbergs Bergssonar). Einnig þar er gamall maður sem heldur við fjórtán ára stúlku, en hann elskar hana ekki heldur aðra konu, miklu nær honum sjálfum í aldri. Þegar hann að lokum fær konuna sem hann elskar segir hann barninu upp með þeim afleiðingum að stúlkan fargar sér. Coetzee segir að sagan af Ástinni á tímum kólerunnar hafi ekki borið þennan harmleik stúlkunnar, til þess hafi hún verið of gamansöm, þetta hafi Márquez fundið og vilji nú veita stúlkubarninu uppreisn. Coetzee sýnir fram á hvað söguhetjur beggja bóka eru svipaðir að útliti, starfi og æviferli – þau líkindi geta ekki verið tilviljun, segir hann.
Ástin á tímum kólerunnar var mjög vinsæl hér á landi (hefur verið prentuð þrisvar), þó ekki hafi hún jafnast við Hundrað ára einsemd. Það verður gaman fyrir aðdáendur Márquez að fá nú nýjan endi á hliðarsögu í þeirri bók.
Nýjasta skáldsaga Gabríels García Márquez á íslensku
 |
og fleiri nýjar bækur fyrir splunkunýtt sumar
Bókin heitir því ögrandi nafni Minningar um döpru hórurnar mínar. Sögumaður er einhleypur karl, uppgjafa blaðamaður á dagblaði, kennari og pistlahöfundur á lélegum eftirlaunum. Hann er orðinn óttalegt ræksni, en gagntekinn af þessari hugmynd sinni hringir hann í hórumömmuna Rosu Cabarcas og biður hana að liðsinna sér. Ég er ekki komin miklu lengra í bókinni ennþá en gef skýrslu að lestri loknum. Þýðandi er Kolbrún Sveinsdóttir og Mál og menning gefur út.
Umsögnin er komin, sjá slóðina http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublIntro&intCatId=112
Frá sama útgefanda kemur bókin Verndum þau eftir Ólöfu Ástu Farestveit uppeldis- og afbrotafræðing og Þorbjörgu Sveinsdóttur sálfræðing sem báðar starfa í Barnahúsi. Í bókinni freista þær þess að kenna þeim sem starfa með börnum og unglingum að bregðast við grunsemdum um ofbeldi sem þau kunna að vera beitt. Í níu köflum fara þær gegnum vandamálin og lausnir þeirra, ofbeldi sem börn eru beitt, skyldur og hlutverk foreldra og þeirra sem starfa með börnum og unglingum, hvernig á að ráða fólk í slík störf, hvernig á að bregðast við ofbeldisfrásögn, hvað á að segja við fjölmiðla, hvernig barnavernd er upp byggð hér á landi og refsivörslukerfið, lagaumhverfið og lokaorð. Eins og ekki hefur farið framhjá fólki hafa starfsmenn á stofnunum fyrir börn orðið uppvísir að kynferðislegu ofbeldi, bæði hér á landi og í grannlöndunum, auk þess sem ofbeldi gegn börnum er vaxandi vandamál í samfélaginu yfirleitt. Þetta eru einhverjar viðbjóðslegustu fréttir sem maður les eða heyrir, og brýnt að gefa fólki leiðbeiningar til að bregðast við grunsemdum um slíka glæpi.
Allt annars eðlis og mun meira aðlaðandi er bókin Meðlæti eftir danska súperkokkinn Charlotte Grönlykke (er ekki merkilegt hvað nöfn fólks eru oft sannspá um smekk þess og framtíðarstörf?), fagurlega myndskreytt af Lars Gundersen ljósmyndara. Vaka-Helgafell gefur út. Hér eru ótal réttir til að elda með fiskinum, kjúklingnum eða steikinni – eða hafa bara sem aðalrétt. Hún byrjar á freistandi kartöfluuppskriftum, fer svo yfir í hrísgrjónin og baunirnar og þaðan í grænmetið, ferskt og niðursoðið, kryddblöndur, sósur, ídýfur og soð. Erna G. Árnadóttir þýðir.
Svo komu líka tvær harðspjaldabækur hjá Máli og menningu handa litlum höndum, Ruglaða kamelljónið og Frá toppi til táar. Þær eru báðar eftir Eric Carle, hugmyndaríkan bandarískan listamann, en verk hans hafa notið gríðarlegra vinsælda um allan heim um áratuga skeið.
Hljóðnemi ræðst á mann í Borgarleikhúsinu
 |
| Fyndnasti íslendingurinn? |
Kristján Ingimarsson á Hláturhátíð
Manni er kastað inn á svið sem tilbúið er fyrir uppistand. Salurinn er fullur af fólki og útilokað að flýja augu áhorfenda og maðurinn finnur sig knúinn til að prófa sig áfram í leik sem hann kann engin tök á. Mike Attack er ótrúlega fyndin sýning. Án orða en með snilldar látbragði tekst Kristjáni Ingimarssyni í meistaralegu tempói að túlka umkomuleysi manns sem reynir að standa undir væntingum. Eini leikmunurinn er míkrafónn en fjölbreytt hljóðmyndin setur taktinn og tóninn og fer með leikarann og áhorfandann á óvænta staði.
Getur Míkrafónn fengið fullnægingu? Já, auðvitað! Maður verður bara að nudda hann vel og vandlega á statífinu þar til hann hrópar af hjartans lyst.
Sýningin var tilnefnd til Reumertverðlaunanna 1998/1999
Hugmynd: Kristján Ingimarsson
Leikari: Kristján Ingimarsson
Leikstjóri: Rolf Heim
Leiðin niður er ógnarlöng
 |
nýjasta bók Nicks Hornby
Eiginlega er A Long Way Down ein af þessum “hvernig skyldi það vera” bókum því hún er eins konar svar við spurningunni ‘hvernig skyldi það vera að ætla að drepa sig og hitta þá óvart á annað fólk á sama stað í sömu erindagerðum?’
Allar persónurnar fjórar eru komnar á leiðarenda í lífi sínu. Martin er á besta aldri, um fertugt; hann var vinsæll þáttastjórnandi í sjónvarpi en er í djúpum skít vegna þess að hann elti typpið á sér út af brúninni. Honum varð á að sofa hjá 15 ára stelpu (sem sagðist vera átján og leit út fyrir það, segir hann) og fyrir það er honum refsað harðlega. Hann er settur í fangelsi, hann missir vinnuna, konuna og börnin og hjákonuna, og hann áttar sig á því að hann er nógu frægur til þess að ástandið mun aldrei batna. Honum verður refsað til eilífðarnóns.
Maureen er um fimmtugt, heimavinnandi einstæð móðir heiladauðs drengs og lifir engu lífi sem hægt er að nefna því nafni. Jess er tæplega tvítug og í uppreisn gegn öllu og öllum eftir að systir hennar hvarf að heiman – eftirlæti foreldranna, gáfaða systirin. JJ er amerískur strákur um þrítugt sem er búinn að ákveða að af því hann getur ekki orðið fræg rokkstjarna þá sé lífið ekki þess virði að lifa því.
Þessi fjögur hittast í fyrsta skipti uppi á háhýsi í London sem frægt er fyrir hve margir varpa sér þar fram af í vísan dauða. Það er gamlárskvöld – lífið ætla þau að láta um leið og gamla árið kveður og áður en nýtt tekur við. En þegar þau koma þarna nokkurn veginn á sama tíma fer svo að ekkert þeirra lætur sig gossa heldur fara þau að tala saman og reyna að komast að því hvað hefur rekið þau til þessa örvæntingarfulla úrræðis.
Fram að þessum punkti er sagan eins og skondin smásaga, og ekki getur maður ímyndað sér hvernig maðurinn ætlar að halda áfram með þetta ólíklega fólk í 200 síður í viðbót. Það gerir Hornby samt, og að mörgu leyti verulega vel. Að vísu fannst mér fáránlegur kaflinn um engilinn sem þau þóttust hafa séð til að selja dagblaði söguna á háu verði, því öll eru þau á nástrái fjárhagslega, en þar er Hornby auðvitað að gera gys að vestrænum fjölmiðlum sem trúa öllu sem selur. Lesanda fer smám saman að þykja vænt um þetta ólukkufólk, svona einkennilega misheppnað í lífinu sínu, meira að segja baldintátuna Jess sem tekur á sig krók til að vera andstyggileg við alla, líka “félaga” sína.
Því hópurinn heldur saman. Eða þannig. Fyrst ákveða þau að hittast aftur eftir sex vikur, á Valentínusardegi, og gá hvort þau langar ennþá til að farga sér. Svo fara þau saman í frí til Tenerife af því Maureen hefur aldrei farið til útlanda né í frí yfirleitt af því hún er bundin í báða skó af sínum fjölfatlaða syni. Fríið misheppnast hjá öllum nema Maureen. Svo ákveða þau að þrír mánuðir séu passandi tími til að jafna sig og við fáum að fylgjast með því sem þau taka sér fyrir hendur á þessu skeiði.
Fjórmenningarnir fá orðið til skiptis í bókinni, bókstaflega. Það er að segja þau segja frá á talmáli, og hvert þeirra hefur sinn sérstaka stíl og orðaforða. Martin er næstur Hornby sjálfum í orðfæri og anda, eða ég geri ráð fyrir því, Jess er ólíkust honum. JJ er nokkuð dæmigerður kani eins og maður heyrir í þeim í sjónvarpinu, Maureen er stilltust enda elst. Frásagnir þeirra skarast hæfilega, oftast fá þau að halda áfram sögunni en þurfa ekki að endurtaka það sem hin segja frá nema nauðsyn beri til. Þessi háttur á virkar ágætlega. En ekki treysti ég mér til að þýða þessa sögu, til þess er hún alltof slangurmettuð, að ekki sé minnst á blótsyrðin. Þrjú þau yngri, einkum þau tvö yngstu, segja ‘fucking’ þar sem við segjum ’sko’ eða ‘héddna’. Nota það hreinlega eins og hikorð. Afar leiðigjarnt til lengdar, satt að segja. Ég geri því ekki að svo komnu máli ráð fyrir að bókin komi út hér á landi á, eins og kúrekinn sagði, en hún er sjálfsagt komin í kilju á frummálinu.
Bókin er gefin út af Viking/Penguin Books.
Dagbók flettarans fyrstu helgi “sumars“
 |
sjá http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublication&intPublId=371