Ástarljóð
 |
| Atli Heimir hefur samið yndisleg lög við sígild ljóð Jónasar. Nokkur þeirra verða flutt á tónleikunum. |
ÓLAFUR RÚNARSSON TENÓR OG PETER FORD PÍANÓ
LJÓÐATÓNLEIKAR Í TÍBRÁ
þriðjudagskvöldið 4. apríl 2006 kl. 20
Næstkomandi þriðjudagskvöld 4. apríl kl. 20 halda þeir Ólafur Rúnarsson tenórsöngvari og Peter Ford, píanóleikari ljóðatónleika í Salnum. Efnisskráin samanstendur af tveim lagaflokkum, Dichterliebe eftir Róbert Schumann og On this Island eftir breska snillinginn Benjamin Britten. Auk þess flytja þeir Ólafur og Peter vor- og ástarljóð Jónasar Hallgrímssonar við lög eftir Atla Heimi Sveinsson.
Ólafur Rúnarsson nam söng á Íslandi og hélt síðan til framhaldsnáms í Skotlandi. Óhætt er að fullyrða að Ólafur hafi sungið frá frumbernsku, og tekið þátt í fjölþættu kórstarfi um árabil. Hann hefur þegar sungið í ýmsum óperuuppfærslum, en kemur nú fram á TÍBRÁR tónleikum í fyrsta sinn ásamt píanóleikaranum Peter Ford. Ford á að baki langt tónlistarnám í fiðluleik, píanóleik og hljómsveitarstjórn.
Miðasala er hafin í Salnum og á netinu www.salurinn.is
Miðaverð: 2.000/1.600 kr
Sími í miðasölu er 5 700 400 NETSALA www.salurinn.is
Miðasala Salarins er opin virka daga kl. 9.00 – 16.00 og klst. fyrir tónleika.
Aðalstyrktaraðili Salarins
______________________________________________________________________________
Nánari upplýsingar…
EFNISSKRÁ
Benjamin Britten: On This Island
Atli Heimir Sveinsson: Ástarljóð Jónasar
Vorljóð Jónasar, Atla og Heine
HLÉ
Robert Schumann: Dichterliebe
UM FLYTJENDUR
Ólafur Rúnarsson nam söng undir leiðsögn Sieglinde Kahmann í Tónlistarskólanum í Reykjavík, og Bergþórs Pássonar í Söngskólanum. síðar lá leið hans til Skotlands þar sem hann sótti óperudeild Konunglegu Akademíunnar í Glasgow undir leiðsögn Peters Wilson.
Í Skotlandi söng hann ýmis hlutverk m.a. Idomeneo, Oronte úr Alcinu, Teketil í L’enfant et les Sortilege, Lenski í Onegin, Male chorus í Rape of Lucretia. Eftir útskrift hefur Ólafur sungið Don Jose, Jenik í Seldu Brúðinni, Alfredo í Leðurblökunni Primo Soldato Consoli and Famigliari í Poppeu og Hannibal í Happy End með Sumaróperunni og Herra Bumble í Óliver hjá Leikfélagi Akureyrar.
Ólafur söng í ýmsum kórum s.s. Hamrahlíðarkórnum, Módettukórnum, Hljómeyki og Langholtskórnum. Á árunum 1989-1992 var fulltrúi Íslands í Heimskór Æskufólks (World Youth Choir)
Ólafur hefur tekið þátt í ýmsum meistaranámskeiðum, s.s. Sir Thomas Allen, Dame Felicity Lott, Benjamin Luxon, Jennifer Hamilton, Laura Brooks-Rice, John Shirey Quirk, Andreas Smith, Phyllis Bryn-Julson, Jennifer Lane, Ian Partridge, Phillip Langridge og Susan Webb.
Peter Ford byrjaði ungur að læra á fiðlu undir leiðsögn Daphne Handford-Moody, Hann hefur tekið þátt í meistaranámskeiðum hjá Robert Jacoby, Emanuel Hurwitz og félögum úr Medici og Fitzwilliam kvartettunum. Einnig hefur hann lagt stund á nám í hljómsveitarstjórnun undir leiðsögn Colins Howards og George Hurst.
Eftir þrálát meiðsli lagði hann fiðluna til hliðar og sneri sér að píanónámi. Hann útskrifaðist frá University of London, einnig útskrifaðist hann með diploma próf frá Guildhall School og Music and Drama og the Associated Board of the Royal Schools of Music leiðsögn Marks Marshalls. Næstkomandi haust mun hann hefja framhaldsháskólanám.
Peter hefur verið iðinn við hjómsveitarstjórnun og hefur stjórnað m.a. Brúðkaupi Figarós, Don Giovanni, Carmen og Leðurblökunni. Einnig senum úr Óperudraugnum, Vesalingunum og Into the Woods eftir Sondheim. Hann er listrænn stjórnandi Winterbourne óperunnar.
Til Máríu
 |
| Hallveig Rúnarsdóttir sópran – það gefst tækifæri á morgun til að hlýða á hennar fögru rödd. |
Tónleikar í tilefni geisladisks
Þér er boðið á tónleika í bókasal Þjóðmenningarhússins
á laugardag, 1. apríl, kl. 15.
Tilefnið er útgáfa Smekkleysu á geisladiskinum Til Máríu. Diskurinn inniheldur trúarleg verk eftir tónskáldið Gunnar Reyni Sveinsson. Kammerkór Suðurlands syngur og flytjendur auk hans eru Hallveig Rúnarsdóttir, Hrólfur Sæmundsson, Anna Sigríður Helgadóttir, Sverrir Guðjónsson og Kári Þormar. Stjórnandi kórsins er Hilmar Örn Agnarsson. Listræna umsjón hafði Sverrir Guðjónsson.
Flytjendur á tónleikunum eru félagar úr Kammerkór Suðurlands ásamt einsöngvurunum Hallveigu Rúnarsdóttur, Hrólfi Sæmundssyni og Önnu Sigríði Helgadóttur. Kári Þormar leikur undir á píanó.
Símon H. Ívarsson leikur jafnframt lög á gítar.
Allir eru velkomnir og aðgangseyrir er enginn. Tónleikarnir standa í tæpa klukkustund.
ÞJÓÐMENNINGARHÚSIÐ
Hverfisgötu 15, 101 Reykjavík, s. 545-1400
www.thjodmenning.is
Ef þú veist það ekki þá ertu trefill
 |
Pistill um hnakka, trefla, draumaland og hinsegin bíódaga
Sjá http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublication&intPublId=330
Ef þú veist það ekki, þá ertu trefill
 |
| Andri Snær Magnason – sjá ráðamenn þjóðarinnar samfélagið fyrir sér sem eldhúskoll? |
Pistill um Gillzenegger, Andra Snæ og Hinsegin bíódaga
Nýjustu metsölubækurnar voru báðar til umræðu á fjörugu málþingi íslenskunema við Háskólann um myndhvörf á sunnudaginn var. Andri Snær Magnason skoðaði myndhverfingar ráðamanna þegar þeir tala um “stoðir atvinnulífsins” og velti fyrir sér hvers vegna þær þurfi endilega að vera þrjár – en ekki til dæmis tvær eða fimm. Sjá þeir kannski samfélagið sem eldhúskoll? Andri benti á að okkur sé eiginlegt að tala í myndhverfingum, en hættan er sú að þær staðni, læsist utan um samfélagið svo að það fái sig hvergi hrært.
Sigurrós Eiðsdóttir talaði um “hina” útmánaðabókina, Biblíu fallega fólksins eftir Gillzenegger, einkum skiptingu Gillz á karlmönnum í “hnakka” og “trefla sem er eins óbilgjörn og skipting sálfræðinnar í gamla daga í hringhuga og kleyfhuga. Í nýju skiptingunni er fyrst og fremst gengið út frá útliti. Hnakkarnir eru með flotta hárgreiðslu og strípur, sólbrúnir, með vel þjálfaða líkama og klæða sig smart. Treflarnir eru snjóhvítir, illa klipptir og gjarnan rangstæðir, hoknir í herðum, með innfallið brjóst og bjórvömbina skagandi fram fyrir kassann. Hegðunin er eftir þessu. Meðan hnakkarnir eru í ræktinni að hugsa um hvernig þeir eigi að gera dömuna sína ánægða sitja treflarnir á kaffihúsum, belgja sig út af óhollum drykkjum og þrefa endalaust um eitthvað ámóta gáfulegt og Draumaland Andra Snæs sem gárungarnir kalla “biblíu ljóta fólksins”!
Hringhugarnir og kleyfhugarnir voru ákvarðaðir út frá persónuleika – maður var annaðhvort úthverfur, kátur og einbeitingarlaus eða innhverfur, þungur og einsýnn. Nú er það neyslan sem skilgreinir sjálfsmyndina, eins og fram kom í umræðum um erindi Sigurrósar. Hnakkar þola ekki sjálfstæða hugsun, segir Gillzenegger, enda er sjálfstæð hugsun ókeypis; málið er að það sjáist utan á þér hverju þú eyðir í lífsstíl þinn. “En ég veit ekki hvort ég telst til hnakka eða trefla,” sagði myndarlegur ungur maður í salnum, ráðvilltur. “Ef þú veist það ekki, þá ertu trefill,” ansaði annar þurrlega.
Ég stóð mig illa á hinsegin bíódögum, aðallega vegna þess að ég var á Akureyri að undirbúa síðasta pistil þegar þeir stóðu sem hæst. Satt að segja fór ég bara einu sinni og þá aðallega til að sjá mynd Evu Maríu Jónsdóttur, “Einu sinni var kynvilla”, en fékk í kaupbæti tvær aðrar stuttar heimildarmyndir, bandaríska og þýska. Það var nöturlegt að hlusta á aldraðan Þjóðverja segja frá því hvernig hann svaraði af barnslegri hreinskilni þegar nasistar spurðu um kynhneigð hans og var sendur beint í útrýmingarbúðir fyrir vikið. Seinna kvæntist hann, meira að segja tvívegis, en það voru ekki hamingjubönd og ekki von til þess heldur.
Eva María talar á sinn afslappaða og elskulega hátt við tvo fulltrúa samkynhneigðar, tvo aldraða heiðursmenn sem eru hvor öðrum skemmtilegri, Elías Mar og Þóri Björnsson. Glitrandi sjarmi Elíasar kemur auðvitað engum á óvart sem hefur kynnst honum, enda nýtur hann sín í samtalinu. Hann hefur greinilega tekið þá ákvörðun að tala eins og maður við mann og gleyma því að orðum hans og mynd verði varpað á skjá og kvikmyndatjald, enda var samtalið við hann fróðlegt og umhugsunarvert. Þórir var meira að leika fyrir og á miðilinn, en hann var líka heillandi manneskja. Merkileg frásögn hans – stráksins sem fór í ástandið eins og stelpurnar – er viðbót við söguna sem við höfum lært um þá tíma.
Annað Ljóðs manns æði-kvöldið í Þjóðleikhúskjallaranum var vel heppnað. Þrír leikarar hússins lásu líkamleg ljóð eftir um fjörutíu skáld undir stjórn Sigurbjargar Þrastardóttur, og varð varla nokkur partur kroppsins útundan. Eftir hlé var Kristín Ómarsdóttir sérlegur gestur kvöldsins með sín hlýju og munaðarfullu ljóð. Toppur kvöldsins var þó flutningur Maríu Pálsdóttur á ljóði Diddu um kynferðislega áreitni nauts. Enginn trefill þar! Ljóðavinir athugi að næsta kvöld verður 11. apríl.
Silja Aðalsteinsdóttir, Viðskiptablaðið 31. mars 2006
Íslensk raunvísindi á upplýsingaröld
 |
| Dauði Eggerts Ólafssonar |
Málþing í Þjóðarbókhlöðu á laugardaginn
Félag um átjándu aldar fræði heldur málþing í fyrirlestrasal Þjóðarbókhlöðu á 2. hæð laugardaginn 1. apríl nk. Hefst það kl. 13.30 og lýkur um kl. 16.30. Flutt verða fjögur erindi sem hér segir:
Magnús Stephensen og rafkrafturinn. Einar H. Guðmundsson, prófessor í stjarneðlisfræði
Náttúrufræðingurinn Eggert Ólafsson. Sigurður Steinþórsson, prófessor í jarðfræði
KAFFIHLÉ
Greinilig Vegleidsla til Talnalistarinnar – kennslubók í reikningi frá 1780 eftir Ólaf Olavius. Kristín Bjarnadóttir, lektor í stærðfræðimenntun
Samtímaheimildir um Skaftárelda. Yfirlit yfir framlag Jóns Steingrímssonar, Sæmundar Hólm og Magnúsar Stephensen. Þorvaldur Þórðarson, eldfjallafræðingur, kennari við Edinborgarháskóla.
Flutningur hvers erindis tekur um 20 mínútur. Um 10 mínútur gefast til fyrirspurna og umræðna að loknu hverju erindi. Fundarstjóri verður Ingi Sigurðsson, prófessor í sagnfræði.
Útdrættir úr erindum liggja frammi á málþinginu. Þeir verða síðar aðgengilegir á heimasíðu félagsins: www.akademia.is/18.oldin
Veitingar verða fáanlegar í veitingastofu Þjóðarbókhlöðu á 2. hæð.
Fréttir af aðalfundi 2006
Aðalfundur Félags um átjándu aldar fræði var haldinn 11. febrúar í fyrirlestrasal Þjóðarbókhlöðu. Stjórn félagsins skipa eftir fundinn Ragnhildur Bragadóttir, formaður, Sigurður Pétursson, varaformaður, Ólöf Garðarsdóttir, ritari, Helga K. Gunnarsdóttir, gjaldkeri, og meðstjórnendurnir Árni Daníel Júlíusson, Áslaug Sverrisdóttir, Ingi Sigurðsson, Steinunn Haraldsdóttir og Svavar Sigmundsson. Félagar eru nú um 200 talsins. Samþykkt var að árgjald skyldi vera óbreytt, 1.200 kr.
Greiðsluseðill vegna árgjalds 2006 verður sendur félögum með tilkynningu um sumarferð félagsins, um mánaðamótin maí–júní. Stjórnin
Málþing á næstu misserum og árum
Í undirbúningi eru ýmis málþing sem félagið heldur á næstu misserum og árum. Í því viðfangi má nefna að 4. nóvember 2006 verður haldið málþing um ástir og örlög á átjándu og nítjándu öld í framhaldi af málþingi sem félagið hélt 5. nóvember sl.,
í febrúar 2007 verður haldið málþing í tilefni þess að á því ári verða liðnar þrjár aldir frá því að stórabóla barst til landsins, og í febrúar 2009 verður haldið málþing í tilefni þess að á árinu verða liðnar tvær aldir frá valdaskeiði Jörundar hundadagakonungs hér á landi.
Ferð um Reykjanesskaga 10. júní 2006
Hin árlega sumarferð félagsins verður farin laugardaginn 10. júní. Að þessu sinni verður farin dagsferð um Reykjanesskaga. Lagt verður af stað frá Þjóðarbókhlöðu kl. 8.30 og komið til baka að kvöldi. Fararstjóri verður Þór Magnússon, fyrrverandi þjóðminjavörður.
Meðal viðkomustaða verða þessir: Kálfatjörn á Vatnsleysuströnd, minnismerki um Jón Þorkelsson (Thorchillius) og Sveinbjörn Egilsson í Innri-Njarðvík, Keflavík (Byggðasafn Reykjanesbæjar verður skoðað), Garðskagaviti, Hvalsnes, rústir Básendakaupstaðar (hann tók af í miklu sjávarflóði árið 1799; bent skal á grein Lýðs Björnssonar, „Básendaflóðið 1799“, í Vefni (http://bok.hi.is/vefnir/) 2006), Sandgerði, Hafnir, Reykjanesviti, Grindavík, Selatangar (þar eru miklar minjar um sjósókn á fyrri tíð) og Krýsuvík.
Tólfta alþjóðaráðstefnan um upplýsinguna í Montpellier 8.–15. júlí 2007
Heimssamtök félaga um átjándu aldar fræði, International Society for Eighteenth-Century Studies, halda, í samvinnu við heimamenn, tólftu alþjóðaráðstefnuna um upplýsinguna í Montpellier í Frakklandi 8.–15. júlí 2007.
Meginefnissvið ráðstefnunnar er skilgreint á ensku sem hér segir: „Knowledge, Techniques and Cultures in the 18th Century“.
Ekki liggur fyrir hvert ráðstefnugjald verður. En greint hefur verið frá því að þátttakendum í ráðstefnunni stendur til boða mjög ódýr gisting: eins manns herbergi með morgunverði í sjö nætur fyrir samtals 150 evrur (samsvarar nú um 13.000 kr.).
Um þessar mundir er unnt að ferðast fram og aftur frá Keflavík til Montpellier fyrir tæplega 40.000 kr., sé far pantað með góðum fyrirvara. Er þá gengið út frá því að flogið sé milli Keflavíkur og Parísar (Charles de Gaulle-flugvallar) og ferðast með hraðlest milli áðurnefnds flugvallar og Montpellier (ferðatími um 4 klst.). Upplýsingar um ráðstefnuna má finna á vefslóðinni http://www.congreslumieres2007.org
Fólk getur bókað sig á vefslóðinni, sér að kostnaðarlausu, sem viðtakendur allra tilkynninga varðandi ráðstefnuna er aðstandendur hennar senda út um heim í tölvupósti.
Á næstunni verða birtar á vefslóðinni ítarlegri upplýsingar en áður um ráðstefnuna, þ.á m. um frest til að bjóða fram efni þar.
Ferð um söguslóðir í París og nágrenni í júlí 2007
Strax að lokinni tólftu alþjóðaráðstefnunni um upplýsinguna efnir félagið til ferðar um söguslóðir í París og nágrenni, og verður hún hliðstæð ferð um söguslóðir í Skotlandi sem farin var 3.–9. ágúst sl. Nánari upplýsingar um ferðina verða sendar félögum um mánaðamótin maí–júní nk., með tilkynningu um sumarferð félagsins.
Þess skal getið að afráðið hefur verið að þar næsta utanlandsferð félagsins verði farin til Berlínar, Potsdam og Dresden í ágúst 2009.
Félag um átjándu aldar fræði, veffang: www.akademia.is/18.oldin
Vefnir. Tímarit Félags um átjándu aldar fræði: http://bok.hi.is/vefnir/
Líkamleg nálægð ljóðsins
 |
| Kristín Ómarsdóttir er mjög líkamleg í list sinni. |
Annað Ljóðs manns æði-kvöld í Þjóðleikhúskjallaranum
Það er fræðsludeild Þjóðleikhússins sem hefur yfirumsjón með kvöldunum og stjórnandi hennar Þórhallur Sigurðsson leikstjóri. Með Sigurbjörgu í dagskrárgerðinni eru prófessorarnir og feðgarnir Ástráður Eysteinsson og Eysteinn Þorvaldsson og Hjalti Snær Ægisson bókmenntafræðingur. Viðfangsefni kvöldsins er spennandi: Líkaminn, útlit, nautnir og sársauki í ljóðum fyrr og nú. Við sögu koma augu, æðahnútar, blóðsugur, höfuðkúpur, sítrónur, fagurt hár og hnífar, sveiflast verður í tíma frá Passíusálmum til samtímans og innanhúss milli eldhúss og svefnherbergis.
Fjölmennum!
Dagbók flettarans eftir helgina
 |
Sjá slóðina http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublication&intPublId=325
Dagbók flettarans um helgina
 |
| Jón Atli – Brim er tilnefnt til norrænu leikskáldaverðlaunanna. |
Nýlega kom út í danskri þýðingu bók þeirra Lizu Marklund og Lottu Snickare með því langa nafni Það hlýtur að vera sérstakur staður í Helvíti fyrir konur sem hjálpa ekki öðrum konum. Ég las um hana í bókablaði Weekendavisen. Heitið er tilvitnun í Margréti Albright. Þetta er handbók handa útivinnandi konum, ekki síst þeim sem hafa metnað til að komast áfram í starfi. Höfundar ráðast harkalega á fyrirbærið mismunun eftir kynjum sem þær fullyrða – eins og gamlar rauðsokkur – að byrji undir eins og sést hvors kyns barnið er. Því til sönnunar segja þær frá könnun sem gerð var í Bandaríkjunum og Bretlandi á ólíkri framkomu fólks við börn eftir því hvort það heldur að barnið sé drengur eða stúlka. Bleikklædda barnið mætti stillilegri framkomu og mildri hvatningu til að vera rólegt, bláklædda barnið var hvatt til að sýna hvað það gæti! Þaðan fikra þær sig svo uppeftir aldursstiganum og greina kynhegðun og hegðun gagnvart kynjum jafnt og þétt á leiðinni. Hvernig væri nú að hið ágæta forlag Lizu á Íslandi, Ari útgáfa, kíki á þessa bók?
Ég las bara töluvert í helgarblöðunum. Gott fannst mér til þess að vita að Kristján Þorvaldsson skuli vera hættur að eltast við fræga fólkið fyrir Séð og heyrt, eins og Fréttablaðið sagði frá á föstudag. Mikið má þó vera ef hann skrifar ekki bók um einhverja eða einhvern af þeim sem hann hefur elst mest við … Vigdís Grímsdóttir var í kjallara sínum í DV á föstudaginn soldið móðguð út í umsögn Davíðs Stefánssonar um ljóðabók Þorsteins frá Hamri í blaðinu fyrr í vikunni. Mér finnst gaman að Þórunn Hrefna menningarstjóri skuli hafa fengið ungskáldið til að meta sér eldri skáld, og ég hendi mér á greinar Davíðs með áhuga og velti þeim fyrir mér þó að ég sé ekki sammála honum – eða kannski vegna þess. Á laugardaginn skrifaði hann um þingeyska skáldið Þóru Jónsdóttur. Hann skilur hana ekki mínum skilningi en það er gaman að sjá langa og myndskreytta umsögn um ljóðasafnið hennar, hvetur vonandi marga til að kaupa það og meta sjálfir.
Í föstudagsblaði Mogga las ég stillta og íhugula grein Stefáns Svavarssonar endurskoðanda um arðsemi Landsvirkjunar. Hann gerir þar ráð fyrir því að Kárahnjúkavirkjun muni borga sig þegar til langs tíma er litið, en ekki tekur hann með í dæmið umhverfisáhrifin sem Andri Snær veltir upp í Draumalandinu. Grein Stefáns fékk mig ekki til að skipta um skoðun: Ég tel að við eigum að hætta við virkjunina og leyfa Jöklu að renna áfram í farvegi sínum í stað þess að kæla Lagarfljót. Stóra stíflan verður þá minnismerki og sannindamerki um að við höfum verið menn til að stöðva vélina áður en hún fékk að eyðileggja Jökuldal og Fljótsdal.
Ég er afskaplega ánægð með auglýsingaherferð Eddu útgáfu undir yfirskriftinni “Fermingargjafir sem vit er í”. Þar fá þeir kunna karaktera úr þjóðlífinu til að mæla með bókum til fermingargjafa og vísa um leið í eigin reynslu. Ég fékk meira skart og fleiri undirkjóla í fermingargjöf en ég kæri mig um að rifja upp, en ég fékk líka smásagnasafnið Íslenska penna sem ég úðaði í mig af græðgi dagana eftir athöfnina. Þannig stóð á því að 13 ára gömul þekkti ég bæði Ástu Sigurðardóttur og Thor Vilhjálmsson og mikið má vera ef þessi bók hefur ekki haft úrslitaáhrif á líf mitt.
Ég fagnaði greininni og viðtölunum í Fréttablaðinu á laugardag um mataræði og matarsiði Frakka. Persónulega hef ég aldrei þolað kenninguna um að borða lítið og sjaldan til að hafa stjórn á þyngdinni. Mér hentar mun betur að borða sjaldan og þá meira (jafnvel mikið) og þetta gera Frakkar sem eru léttastir V-Evrópuþjóða. Borða þrisvar á dag en gera það almennilega, elda mat og njóta þess að vera lengi að borða hann, helst í góðum félagsskap. Þetta eykur lífsgleðina til mikilla muna – og grennir! Í sama blaði sá ég frétt um ungskáldakeppni Eddu og Fréttablaðsins og hvet ungskáld sem þetta lesa til að senda ljóð í hana.
Talandi um ungskáld þá hefur DV verið að velta sér upp úr uppákomunni sem varð í vetur þegar Ljóðstafur Jóns úr Vör var óvart afhentur röngum manni. Ég bendi á að ungskáldið sem þar um ræðir skrifaði ansi smellna smásögu sem byggir á atvikinu og birtist á þessari heimasíðu, sjá slóðina http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublication&intPublId=259
Í laugardagsblaði Mogga las ég mér til sérstakrar ánægju viðtal við Árna Ibsen leikskáld í tilefni af frumsýningu Stoppleikhópsins á nýju verki eftir hann, Emma og Ófeigur. Árni hefur verið lítt starfhæfur lengi vegna lömunar eftir heilablóðfall en er nú óðum að ná sér, sem betur fer. Í Lesbók var viðtal við annað leikskáld, Jón Atla Jónasson, ungan mann og óhátíðlegan sem þekktastur er fyrir leikritið Brim. Vonandi fær hann norrænu leikskáldaverðlaunin fyrir það. Jón Atli hefur ekki fest í einni aðferð heldur er hann að prófa ýmsar leiðir; af honum er mikils að vænta.
Ljóðskáldið Sölvi Björn Sigurðsson var í dómnefnd um ömurlegasta ljóðið á dögunum og er ekki glaður yfir því hvað samkeppnin fékk mikla athygli í fjölmiðlum, eins og kemur fram í grein hans í Lesbókinni. Honum finnst nær að almennileg ljóð fái slíka athygli. Málið er að fólk þyrstir í að vita hver munurinn er á vondum ljóðum og góðum af því hvað máttleysislegar afurðir sem engum segja neitt eru algengar á markaðnum. Þess vegna held ég að dómarnir sjálfir, niðurstöðurnar sem birtar voru með ljóðunum í Mogga, hafi haft meira notagildi en ömurlegu ljóðin sjálf. Þeir gefa fólki nauðsynleg tól til að ræða um ljóð sem það veit að eru ömurleg en hafa ekki haft orðaforðann til að kveða upp úr um það. Í Lesbók skrifar Skafti Halldórsson líka um bókina hans Árna Bergmann um lestur; hana á ég eftir að lesa en setti hana á náttborðið strax að loknum lestri umsagnarinnar.
Í Blaðinu talaði Kolla við Guðberg og hefur tilefnið eflaust verið umsögn hans um ævisögur HKL í Þjóðmálum sem öll blöðin birtu bút úr. Fjölmiðlum finnst svo gaman að því þegar einhver er dónalegur við þekkta menn. Guðbergi finnst hann fá afskaplega neikvæða mynd af Halldóri Laxness út úr bókum Halldórs Guðmundssonar og Hannesar Hólmsteins, mynd af ofvirkum, fordekruðum, heimtufrekum manni sem aldrei hlaut neina almennilega lífsreynslu af því hann vann ekki fyrir sér með líkamlegri vinnu (aðdáunin á stritinu er lífseig). Í viðtalinu kemur fram, alveg óvænt, að þetta er alls ekki mynd Guðbergs af HKL, honum finnst hann “miklu margbrotnari og merkilegri höfundur en fólk vill láta í veðri vaka”. Þar höfum við það. Halldór og Hannes hefðu betur skrifað almennileg lofrit um HKL; fyrirmynd hefðu þeir eflaust getað sótt til Norður Kóreu.
Bók sem breytir hugarfari
 |
Meira á http://www.tmm.is/default2.asp?strAction=getPublIntro&intCatId=112
“En hann er ekki í neinu“
 |
| Stígur Steinþórsson. |
Ávarp á Alþjóðlega leiklistardeginum
Segjum svo að manneskja standi upp í fjölmenni og heimti athygli viðstaddra þá er það ekki endilega leiklistarviðburður. En ef manneskjan fer upp á kassa er það í áttina, gæti þó verið framboðsræða eða predikun, jafnvel kynning á nýrri tannkremstegund. Ef manneskjan talar mjög hátt og tilgerðarlega, syngur og dansar eða hreyfir sig óvenjulega, klæðist furðulegum fötum eða bara alls engum fötum, þá er þetta örugglega leiklist. Sérstaklega ef hún er alsber. Ef manneskjan í þokkabót segir safaríkar lygasögur, sem fanga athyglina, þá er þetta pottþétt leikari. Þó aðeins ef allir áhorfendur samþykkja lygasöguna sem eitthvað betra og hafið yfir sannleikann um stundarsakir. Leikarinn er mjög góður ef áhorfendur gleyma því að þeir þurfa að pissa í svona einn og hálfan klukkutíma. Hugmyndaflug, innsæi og sköpunargáfur leikarans kallar fram nákvæmlega þessa sömu eiginleika í sérhverjum áhorfenda og úr verður það sem kallast leiklist. Þetta samspil er kjarninn. Til að auka áhrifamátt hans og fjölbreytni hafa tveir og svo fleiri leikarar tekið sig saman og þá hefur þurft að stækka kassann, jafnvel smíða upphækkaðan pall. Síðan hengja upp tjöld til að fela ljótan bakgrunn, reisa þak út af rigningu, tengja ljóskastara til að vinna á myrkrinu en til að fara hratt yfir þróunarsöguna þá höfum við nú það sem við nefnum leikhús. Þar vinnur gifulegur fjöldi fólks að því að spinna og vefa dýrindis klæði úr engu, líkt og vefararnir í sögunni um nýju fötin keisarans. En ólíkt þeim svindlurum er enginn að svíkja vísvitandi heldur allir að reyna að gera eins vel við leiksýninguna og hægt er. Öll viljum við að lygasögurnar afhjúpi sannleikann, ef það skyldi mistakast væri ofboðslega frískandi ef áhorfendur myndu taka sér barnið úr sögunni til fyrirmyndar og kalla hátt og snjallt yfir allan salin: “en hann er ekki í neinu”!
Í tilefni af alþjóða leiklistardeginum 2006, Stígur Steinþórsson