Tilnefningar til Íslensku bókmenntaverðlaunanna
 |
| Sjón hefur ekki fengið Íslensku bókmenntaverðlaunin ennþá, en hann er Norðurlandameistari fyrir Skugga-Baldur. |
og Vesturnorrænu barnabókaverðlaunanna
Freistandi er að fara í örstuttan ágiskunarleik, einkum út frá umsögnum fjölmiðla um bækur. Eftirfarandi val er því ekki að öllu leyti byggt á eigin lestri:
Sjón: Argóarflísin – Steinunn Sigurðardóttir: Sólskinshestur – Hallgrímur Helgason: Rokland – Jón Kalman Stefánsson: Sumarljós, og svo kemur nóttin – Guðrún Eva Mínervudóttir: Yosoy
Sama dag, 1. desember, verður einnig tilkynnt um tilnefningar til Vestunorrænu barnabókaverðlaunanna en þau eru veitt annað hvert ár og verða veitt í þriðja sinn næsta sumar. Lagðar eru fram þrjár bækur, ein frá hverju landanna í ráðinu, Íslandi, Grænlandi og Færeyjum. Íslendingar hafa unnið í bæði fyrri skiptin. 2002 hlutu Andri Snær Magnason og Áslaug Jónsdóttir verðlaunin fyrir Söguna af bláa hnettinum og 2004 Kristín Steinsdóttir og Halla Sólveig Þorgeirsdóttir fyrir Engil í vesturbænum.
Bréf frá Guðbergi Bergssyni
 |
Kæra Silja,
núna er ég næstum búinn að lesa allt heftið þitt. Þakka þér fyrir. Efnið er stundum í ætt við heima er best hvað andann áhrærir. Það er að segja, í því er lítil löngun til að fara langt út fyrir girðinguna. Það er vegna þess að flestum finnst að þótt hún sé úr gaddavír – og kannski einmitt af þeirri mjúksáru ástæðu – munu örugglega hanga á henni hagalagðar sem hægt verði að nota í prjónles sem veldur ekki stjórnlausum kláða heldur mátulegum og gerir okkur lambtrygg fyrir bragðið, að þjóð með stóra drauma um reyfið mikla sem stenst örugglega samanburð við hæstu heimsins ský.
Með andlegri ástarkveðju. Til hamingju með seigluna.
GB
Halldór Guðmundsson ritstjóri Skírnis
 |
| Halldór Guðmundsson – spennandi ritstjóraval. |
Skírnir er elsta tímarit sem nú kemur út á Norðurlöndum og sjálfsagt þótt víðar væri leitað, hefur komið út síðan 1827. Það var framan af almennt fréttatímarit en hefur sinnt bókmenntum og heimspeki síðustu áratugi. Það verður einkar gaman að sjá hvað Halldór gerir við þetta virðulega rit.
Skírnir var lengi ársrit en hefur komið út tvisvar á ári síðan 1986. Haustheftið 2005, síðasta hefti Svavars og Sveins, er ekki komið út.
Ari ormur í ævintýrum
 |
Bók handa hressum börnum sem vilja læra að lesa
Stafrófsvísur Ara orms eftir Kristján Jóhann Jónsson (Hólar) leiða börn um króka og kima stafrófsins – því Ari þessi ánamaðkur átti ekki heima í blómabeði heldur í stafrófsljóði. Hann langar “til að lesa það / og lagði óhræddur þegar af stað.” Leið hans liggur út úr bókinni og hann lokkar lesanda með sér, hittir Celsíus mæli, vel lesna en leiðinlega dúfu og fleiri skrýtna fugla, kött, nagdýr, Rauðhettu og úlfinn, telpukorn af timburmaðkaætt og ýmsa fleiri.
Hver vísa byrjar á sínum staf og þeir eru allir með, líka c, q, x og z! Kvæðið er sniðugt og vel ort eins og von var með þennan höfund. “Ævintýrisins endir varð / að Ari skreið inn í blómagarð. / Í hann með fingrum tveim ég tók / og tróð honum inn í stafrófsbók.”
Ekki spillir að Freydís Kristjánsdóttir hefur myndskreytt ferðalag þessa fróðleiksfúsa Ara með teikningum sem biðja um að láta lita sig.
Grátbrosleg ástarsaga frá Svíþjóð
 |
 |
Örjan maðurinn hennar Desirée dó bara einn daginn, ungur maðurnn, - varð fyrir vörubíl einn morguninn “þegar hann hjólaði að heiman til að fylgjast með frygðarlátum þiðursins”. Desirée saknar hans álíka mikið og barn syrgir gamla páfagaukinn sinn, en vissulega er lífið ekki eins vel skipulagt og meðan hann lifði. Til að halda í einhverja reglu fer Desirée út í kirkjugarð í hádeginu á hverjum degi og hugsar um Örjan og líf sitt í klukkutíma eða svo, annars vinnur hún á bókasafninu í bænum. Í næstu gröf við Örjan liggja bændahjón og Benny sonur þeirra kemur líka oft í garðinn til að hirða um leiðið þeirra. Hann er hálffertugur einyrki á 24 kúa búi, myndarmaður en einhleypur enda lítill tími til að biðla til kvenna milli mjalta. Aldrei datt honum í hug að hann myndi kynnast hugsanlegu konuefni í kirkjugarðinum …
Benny og Desirée nálgast hvort annað í garðinum og þegar þau kynnast betur kemur í ljós að þau eiga gríðarlega vel saman – í rúminu. En varla annars staðar. Hún er eins ólík mömmu hans og Violet á næsta bæ og verða má, lélegur kokkur, veit ekkert um búskap og býr í íbúð sem er eins og klippt út úr blaði um mínímalíska hönnun meðan draslið heima á býlinu hans haugast upp. Og hún hefur ekki smekk fyrir útsaumsmyndum mömmu hans.
Katarina Mazetti gerir athyglisverða rannsókn á ástinni og til hvers hún dugar í þessari yndislegu sögu. Benny og Desirée fá orðið til skiptis og við sannfærumst um hvað þau upplifa sömu atvikin á ótrúlega ólíkan máta. Smám saman fer þetta fólk að koma manni furðumikið við – af því þau eru svo vænar manneskjur þó að þau viti ekki hvað þau eiga að gera hvort við annað meðan þau eru á fótum. Það er svo aukabónus hvað stíllinn er fjörugur og hnyttinn og hvað þýðing Hildar Finnsdóttur nær honum frábærlega.
Huldukonur í íslenskri myndlist
 |
 |
Tímamótaverk um kvenkyns frumkvöðla í myndlist hér á landi
Það er góðæri í íslenskri listaverkabókaútgáfu. Við minnum bara á Mynd á þili – Íslenskir myndlistarmenn á 16., 17. og 18. öld eftir Þóru Kristjánsdóttur list- og sagnfræðing sem JPV útgáfa sendi frá sér í sumar, Kjarval sem kom út hjá Nesútgáfunni 15. október á 120 ára afmæli Jóhannesar S. Kjarval og Strange familiar um undarlega kunnuglega list Georgs Guðna sem Perceval Press í Bandaríkjunum gaf út í haust.
Og nú er komin langþráð bók Hrafnhildar Schram listfræðings um Huldukonur í íslenskri myndlist (Mál og menning), stór og glæsileg og prýdd fjölda mynda að sjálfsögðu – stórfróðlegum ljósmyndum af listakonunum sjálfum og umhverfinu sem þær hrærðust í og myndum af verkum þeirra og fleiri listamanna. Huldukonur kallar Hrafnhildur listakonurnar sínar vegna þess að aðeins tvær af þeim tíu sem hún skrifar um sýndu myndverk sín opinberlega í lifanda lífi. “Þær tíu konur sem hér er fjallað um nutu þeirra forréttinda að nema myndlist erlendis en engin þeirra gerði myndlist að ævistarfi eða átti sér sjálfstæðan og óslitinn listferil eftir að þær sneru heim,” segir Hrafnhildur í inngangi sínum: “framlag þeirra er engu að síður hluti íslenskrar menningar- og kvennasögu ekki síður en listasögu.”
Áður en kemur að ævisögum og umfjöllun um listakonurnar skrifar Hrafnhildur grein um listsköpun kvenna í sögulegu ljósi, kjör þeirra, námsmöguleika og viðtökur.
Konurnar tíu sem Hrafnhildur skrifar um í bókinni eru Þóra Pétursdóttir Thoroddsen sem rak teikniskóla í Reykjavík í um áratug frá 1883, Þóra Jónsdóttir Magnússon, Kristín Vídalín Jacobson, Þuríður Jakobsdóttir Kvaran, Kristín Þorvaldsdóttir, Kristín Þorláksdóttir Bernhöft, Sigríður Björnsdóttir, Sigríður María Gunnarsson, Johanne Finnbogason og Svava Þórhallsdóttir.
Að verða fullorðinn
 |
| “Afi” og mamman í bólinu í Voksne mennesker. |
Ekki er aðeins nýtt starfsfólk hvert sem maður snýr sér í húsinu heldur eru á sviðinu í hinni geysivinsælu sýningu á Fullkomnu brúðkaupi nærri því eintómir nýlega útskrifaðir leikarar. “Nærri því” segi ég, vegna þess að í lok fyrri þáttar birtist skyndilega kunnuglegt andlit á þessu sviði þegar faðir brúðarinnar geysist inn, leikinn af Þráni Karlssyni. Það lá við að manni létti: maður var áreiðanlega á réttum stað.
Á hinn bóginn er líka skemmtilegt að horfa á sýningu sem borin er uppi af ungu og fersku fólki, og stýrt af hugkvæmni af hinum unga leikhússtjóra. Leikritið er fjörmikill farsi eftir breska leikskáldið Robin Hawdon, byggður upp kringum síflóknari misskilning og nafnusla eins og vera ber.
Við erum stödd í brúðarsvítunni á Hótel Valhöll (Örn Árnason þýðir og staðfærir verkið) að morgni brúðkaupsdags Bjarna (Guðjón Davíð Karlsson) og Rakelar (Esther Talia Casey). Svítan á vitaskuld að vera tóm og bíða ungu brúðhjónanna, en óekkí. Í rekkjunni vaknar Bjarni og hrekkur í kút þegar hann sér á næsta kodda föngulegan kvenmann sem hann man ekki eftir að hafa hitt áður. Hún reynist heita Nína (Álfrún Helga Örnólfsdóttir) og man talsvert meira en hann. Hér er illt í efni vegna þess að brúðurin er væntanleg á hverri stundu til að skrýðast hvítu. En rétt áður birtist svaramaður Bjarna, Trausti (Jóhannes Haukur Jóhannesson) og er umsvifalaust settur inn í málið. Þeir leita svo liðsinnis herbergisþernunnar Nönnu (Maríanna Clara Lúthersdóttir) í tilraunum sínum til að leyna víxlspori Bjarna fyrir Rakel. Þetta væri allt mun auðveldara ef Nína reyndi ekki stöðugt að forðast Trausta og ef Nanna gæti munað hvað hún á að heita og piltarnir sömuleiðis.
Farsi er erfitt leikform en ekki er það að sjá á þátttakendum sem njóta skemmtunarinnar til jafns við áhorfendur. Fyrir utan Þráin Karlsson, sem er auðvitað eins og fiskur í vatni, eru það einkum Guðjón og Maríanna sem halda uppi fjörinu. Þau eru bæði dásamlegir gamanleikarar, með skemmtileg svipbrigði og markvissa líkamsbeitingu. Reyndar virðast engin takmörk vera fyrir því hvað Guðjón getur gert við kroppinn á sér; hann vindur upp á hann eins og tvinnaspotta – enda mjór og langur.
Fullkomið brúðkaup er á góðri leið með að setja aðsóknarmet hjá Leikfélagi Akureyrar; aukasýningunni sem ég sá var skotið inn vegna fjölda eftirspurna, og húsið var fullt. Það voru ekki jafnmargir í sal Háskólabíós þegar ég sá verðlaunamynd Dags Kára, Voksne mennesker, sem þó er ansi miklu margræðara og dýpra snilldarverk en enski farsinn.
Myndin segir frá Daníel (Jakob Cedergren) sem er ekki allsendis óskyldur Nóa albínóa. Hann hefur lífsviðurværi sitt af veggjakroti í trássi við lög en einstaklingum til gleði. Vinur Daníels er kallaður “afi” (leikinn af Nicolas Bro sem oft er í skemmtilegum aukahlutverkum í dönskum myndum, síðast í Kóngakapli) og hann er bálskotinn í stelpunni í bakaríinu sem er kölluð Franc (Tilly Scott Pedersen). Það er þó Daníel sem fær Franc og “afi” veit ekki hvort hann á að harma eða gleðjast yfir að enda í bóli móður hennar sem Bodil Jörgensen leikur (við minnumst hennar með ánægju úr Idioterne).
Voksne mennesker er afar vel gerð kvikmynd, fyndin og ljúfsár eins og algengt er um danskar myndir en óalgengt með íslenskar. En eins og í fyrri kvikmynd Dags Kára er grunnt á harminum þrátt fyrir hið létta yfirbragð. Þótt Daníel taki það ekki nærri sér á hann í óttalegu basli með líf sitt (þangað til hann sér það allt í einu í lit). En á móti honum stillir Dagur Kári upp dómaranum sem dæmir Daníel til að hreinsa krot af húsveggjum. Honum hefur greinilega tekist allt sem hann hefur ætlað sér í lífinu – hann á fínt hús, konu, barn og bíl. En er hann í raun og veru betur settur en Daníel? Það er brýn spurning.
Til hamingju Dagur Kári. Ég hlakka til að sjá næstu mynd.
Silja Aðalsteinsdóttir, Viðskiptablaðið 25.nóv.2005
Bréf frá Heimi Pálssyni lektor í Svíþjóð
Kæra Silja,
Þakka þér enn eitt skemmtihefti af TMM og ekki það lakasta. Það verður þér ævinlegur og óbrotgjarn minnisvarði að hafa gert þetta tímarit úr garði. Og þó ekki væri annað en þessi eina síða eftir Hauk Ingvarssn væri ég sæll. Mikið vona ég sá drengur eigi eftir að verða gott skáld. Ræktiði hann! Hinir eru þegar farnir að blómstra.
Annars var erindið að kenna þér vísukorn. Það fyrsta kom upp í hugann að gefnu tilefni. Þórarinn Guðnason læknir, sem var einhver mestur húmanisti sem ég hef kynnst, sagði mér að hann hefði rekist á nýútkomna ljóðabók Þorsteins Valdemarssonar, ungskálds, og skrifað um hana einhverskonar ritdóm, líklega í Vísi. Vissi ekkert hver Þorsteinn þessi væri. Fékk nokkrum vikum eða mánuðum síðar kort frá Sviss (minnir mig) þar sem stóð:
Þegar ég las og leit þar á
hve lofsvert skáld þú vildir gera mig,
flaug það í hug mér að höndina þá,
hana vildi ég láta skera mig.
Þetta finnst mér falleg vísa og sagan minnir náttúrlega á að það var Sigurður Þórarinsson sem einna fyrstur áttaði sig á skáldgáfu Hannesar Péturssonar og væri ástæða til að minnast alveg sérstaklega við eitthvert tækifæri þeirra raunvísindamanna sem hafa sýndan mestan skilning á fagurbókmenntum. Kæmi þá reyndar Leifur Ásgeirsson mjög framarlega.
Annars barði ég einu sinni saman vísu um Þorstein og einhverja fleiri í morgunsárið austur í Hallormsstaðaskógi. Gat ekki sofið en ráfaði út áður en nokkrum heilvita manni í tjaldbúðum hafði dottið í hug að vakna. Og yfirþyrmdist af náttúrurómantík;
Svo þetta er bláklukkan ykkar á hólnum hátt,
hneigir sig prúð og brosir framaní gesti,
og gítarinn sprungni hljómar í austurátt
og óvíst að vita nær fiðlustrengurinn bresti.
Þið skáld fyrri tíðar, sem horfðuð í heiðið blátt,
hér er ég einn á ferð með lóu og þresti.
Eins og þær fáu brúklegu vísur sem mér hefur tekist að búa til er þessi, finnst mér, alveg fráleit. En það er nú súrrelisminn alltaf.
Og er þá komið að erindinu.
Mér þykir að sjálfsögðu vænt um að þú vitnar í mig til marks um ágæti TMM, en þá verður líka að breyta vísukorni Jóns Helgasonar um Sölva og endar þá svona:
Við stígum núorðið slík Máls- og menningarspor:
Nú mundi Silja gera þig prófessor.
Því sannast að segja hefur öngum dottið í hug að sæma mig þessum titli fyrr. Ég er meira að segja “bara” lektor (það er reynar næsta staða fyrir neðan prófessorinn) hérlendis. Vertu þessvegna svo elskuleg að fría mig frá þessum titli í framtíðinni svo menn haldi ekki ég sé nýr Guðbrandur Jóns eða Gísli Marteinn.
Kær kveðja
Heimir
66. árgangur 4. hefti 2005
 |
| Á kápu er vatnslitaskissa eftir Gunnlaug Scheving úr eigu Listasafns Íslands. |
Efni
Frá ritstjóra
Sigurður Pálsson: Marína Tsvetajeva (ljóð)
Heinesen skrifar Mikines um íslenska myndlist
Óskar Árni Óskarsson: Á vegum úti – tileinkað Geirlaugi Magnússyni
Að baka úr hisminu. Viðtal Jón Yngva Jóhannssonar við Sjón
Bragi Ólafsson: Foreldrar Bunuels – inngangur í aðra sögu
Haukur Ingvarsson: Formtilraunir
Ingibjörg Haraldsdóttir: Ljóð gripin sem hálmstrá
Guðmundur Andri Thorsson: Thor – í tilefni af áttræðisafmæli Thors
Vilhjálmssonar
Steinunn P. Hafstað: Hliðarspor (ljóð)
Una Margrét Jónsdóttir: “Sigga litla systir mín liggur útí götu”. Klúrir söngvar
barna
Þórunn Hrefna Sigurjónsdóttir: Sortnar sentrúm – um Reykjavíkurkveðskap
Megasar
Olga Markelova: Megas – gamall og nýr
Vésteinn Lúðvíksson: Sakleysið á brúninni (ljóð)
Baldur Hafstað: “Þriggja stafa maður” – úr gömlum texta um gamalt og nýtt
vandamál: meðferð heimilda
Menningarvettvangurinn
Silja Aðalsteinsdóttir: Á líðandi stund (meðal annars fjallað um afmælisár H.C.
Andersen í Danmörku)
Geirlaugur Magnússon: Ljósið sundrar rökkrinu. Um Vetrarmegn eftir Jóhann
Hjálmarsson
Przemyslaw Czarnecki: Í menntagarði pólsks skálds. Um Lágmynd eftir Rózewicz
í þýðingu Geirlaugs Magnússonar
Dagný Kristjánsdóttir: Hvað er í kjallaranum? Um Fólkið í kjallaranum eftir
Auði Jónsdóttur
Guðbergur Bergsson: Kínamúr. Um Múrinn í Kína eftir Huldar Breiðfjörð
Erna Erlingsdóttir: Þegar stríðið kom í sveitina. Um Hér eftir Kristínu
Ómarsdóttur
Helgi Skúli Kjartansson: Í góðum höndum. Um Skáldsögu Íslands eftir Pétur
Gunnarsson
Sigríður Albertsdóttir: Svikamylla og fjölskyldudrama. Um Bátur með segli og
allt eftir Gerði Kristnýju
Eiríkur Örn Norðdahl: Eins og risastór brjóst. Um Rigningu í nóvember eftir
Auði Ólafsdóttur
Ingunn Ásdísardóttir: Svipmyndir stúlku – myndbrot konu. Um Sólin sest að
morgni eftir Kristínu Steinsdóttur
Haukur Már Helgason: Að hitta gatið á höfuðið. Um Sólskinsfólkið eftir Steinar
Braga
Sigrún Davíðsdóttir: Baráttan við klisjurnar. Um Klisjukenndir eftir Birnu Önnu
Björnsdóttur
Jón Ólafsson: Hverskonar bylting var vísindabyltingin? Um Vísindabyltingin
og rætur hennar í fornöld og á miðöldum eftir Andra Steinþór Björnsson
Huginn Freyr Þorsteinsson: Gleneagles 2005
Vantar glæpinn í myndlistina?
 |
Um síðustu helgi var opnuð í Listasafni Íslands sýningin Ný íslensk myndlist II – um rými og frásögn. Þetta er eins konar framhald af samnefndri sýningu á sama stað í fyrrahaust sem minnið segir mér að hafi verið reglulega skemmtileg. En þessi olli vonbrigðum. Hún virðist við fyrstu sýn ósköp daufleg, litlaus og óspennandi og ekkert verk verulega áhrifamikið nema mikill tréskúlptúr Söru Björnsdóttur í stóra salnum niðri. Ég heyrði heldur ekki betur en ymdi í honum eins og Finnbogi Pétursson hefði komið þar við sögu.
Á listsýningum lætur maður ekki uppi skoðanir eins og hér á undan heldur setur upp gáfusvip og talar við sjálfan sig, minnandi sig á að maður skilji ekki neitt, fái ekki skilaboðin, sé bara ekki skynsamari eða næmari en svo. Enda sé fólki leyfilegt að sýna litlaus og dapurleg verk ef það vill. En svo vildi til að daginn eftir hitti ég myndlistarmann sem var mér sammála og hafði uppi áhugaverðar skoðanir á málinu. Hann bar myndlistina saman við bókmenntirnar og sagði sem svo að rithöfundar kæmust ekki upp með að skrifa fyrir bókmenntafræðinga eina, þeir þyrftu að gera verk sín áhugaverð fyrir þó ekki væri nema svolítið stærri hóp til að fá bækur sínar gefnar út. Slíkir skilmálar væru kannski myndlistarmönnum hollir inn á milli. Í framhaldi af þeim vangaveltum mætti spyrja hvort kannski sé kominn tími á að spenna ólöglegs athæfis haldi innreið sína í myndlistina eins og hún ríkir nú yfir bókmenntunum.
Nú má ekki dæma alla íslenska nútímamyndlist eftir áðurnefndri sýningu. Margir myndlistarmenn samtímans kunna vel að auka spennu í myndir sínar – og mætti nefna mörg dæmi um það. Myndir Helga Þorgils eru margar óvæntar og jafnvel hættulegar og Tolli hefur málað lífsháskann sjálfan vofandi yfir byggðinni og á öræfum upp, svo aðeins séu nefndir tveir. Það er kannski ekki beinlínis spenna í undurfallegum gróðurmyndum Eggerts Péturssonar, en auðvitað er alltaf spennandi hvort gróðurinn lifnar á þessum hjara veraldar á vorin eða hvort hann gefst upp á eiflífum umhleypingunum. Þá eigum við altént vitnisburð Eggerts um hann.
Eggert hlaut verðskulduð verðlaun fyrir sinn fagra blómaheim, og nú eru íslenskar bókmenntir svo verðlaunaðar að það er stutt í mikilmennskubrjálæði hjá bókmenntaunnendum. Fregnir af sigurgöngu Skugga-Baldurs Sjóns eftir Bókmenntaverðlaun Norðurlandaráðs eru fjarska gleðilegar, ekki síst vegna þess að þessi saga er svo nett, svo rammíslensk í sérvitrum söguþræði sínum og aðdáunarverðri og óvæntri persónusköpun að maður hefði vel getað búist við að erlendir menn áttuðu sig ekki á henni. Afgreiddu hana sem skrýtna. En það er engu á alvöru bókabéusa logið. Þeir nenna ekki að lesa sömu bókina aftur og aftur, þeir vilja ferskmeti, safaríkar og náttúrumiklar sögur eins og Skugga-Baldur og fagna þeim af hjarta.
Ennþá óvæntara er að þaulvanir glæpasagnalesendur í erlendri dómnefnd skyldu falla fyrir Grafarþögn Arnalds Indriðasonar, en einnig þeir eru næmir á það sem stendur upp úr. Þeir hafa fundið margbrotinn sannleikann, íslenskan og alþjóðlegan í senn, í þessari nöturlegu frásögn og samúðina sem frásögnin hefur hitann úr. Og verðlaunað hana.
Það var svolítið eins og að koma á sértrúarsamkomu að sækja “Þetta mánaðarlega” hjá Hugleik í Þjóðleikhúskjallaranum fyrir viku – en sú sértrú er áreiðanlega ekki óholl nokkrum manni. Þarna sungu og spiluðu Ljótu hálfvitarnir fyrst og sneru ýmsar heilagar kýr úr hálsliðnum, síðan voru leiknir tveir einþáttungar eftir Hugleikara og loks var kynnt Jólaævintýri Hugleiks sem verður frumsýnt á morgun í Tjarnarbíó. Ekki veit ég hvort útlendir menn myndu verðlauna Hugleik ef þeir fréttu af starfsemi hans, en vel má hrósa þessum eldhugum fyrir að halda úti spennandi áhugaleikstarfsemi í höfuðborginni áratugum saman.
Silja Aðalsteinsdóttir, Viðskiptablaðið 18.nóv. 2005